Για όλους αυτούς τους λόγους, πιστεύω ότι ο πόλεμος του Τραμπ εναντίον του Ιράν είναι ένας κακώς σχεδιασμένος πόλεμος, που ενέχει μεγάλο κίνδυνο και έρχεται σε αντίθεση με τη δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της ίδιας της κυβέρνησής του. Ωστόσο, πολιτικοί και συγκυριακοί παράγοντες τον ώθησαν να ξεκινήσει αυτόν τον πόλεμο. Αντίθετα, το Ισραήλ κατάφερε να παρασύρει τις ΗΠΑ σε έναν πόλεμο που είναι απαραίτητος από την άποψη των δικών του στρατηγικών συμφερόντων. Εάν όμως το αμερικανο-σιωνιστικό τέρας χάσει αυτόν τον πόλεμο, οι ΗΠΑ μπορούν να υποχωρήσουν. Το Ισραήλ δεν μπορεί, αλλά μάλλον θα αντιμετωπίσει την αρχή του τέλους του.

Σήμερα το αντιπολεμικό κίνημα σε τίποτα δεν μοιάζει με αυτό του 2003, όταν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός μαζί με τους πρόθυμους εισέβαλε στο Ιράκ για να ανατρέψει το λαομίσητο καθεστώς του Σαντάμ, που υποτίθεται ότι είχε στη κατοχή του δηλητηριώδη αέρια και όπλα μαζικής καταστροφής… Είναι επίσης φανερό ότι υστερεί και από το κίνημα αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη, ενάντια στη σιωνιστική γενοκτονία. Σήμερα το αντιπολεμικό κίνημα, σε σχέση με τη σημασία και την επικινδυνότητα του πολέμου που εξελίσσεται…υστερεί επικίνδυνα... Είχαμε αντιπολεμικές διαδηλώσεις με πορείες αλλά η συμμετοχή περιοριζόταν στους οργανωμένους και τους ελάχιστους ανένταχτους. Να βλέπουμε την πραγματικότητα κατάματα για να γνωρίζουμε πως θα την αλλάξουμε...

Το φιάσκο της δικαστικής αίθουσας στην οποία άρχισε να διεξάγεται η δίκη για την υπόθεση των Τεμπών, η προφανής ανεπάρκεια, η εσφαλμένη διαρρύθμιση και για άλλη μια φορά η ακαταλληλότητα των εδράνων που προορίζονται για τους δικηγόρους σε συνδυασμό με τον τόπο διεξαγωγής της και το πανελλήνιο, αν όχι παγκόσμιο ενδιαφέρον για την εξέλιξή της θέτει επιτακτικά την ανάγκη ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσής της. Δεν υπάρχει άλλωστε διαφορετικός τρόπος προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα σε όσους ενδιαφέρονται - και αυτοί είναι αρκετά εκατομμύρια κατ αμάχητο τεκμήριο, όσοι τουλάχιστον έχουν συμμετάσχει στις μοναδικές στην ιστορία της χώρας διαδηλώσεις και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας  

Simon Pirani

Οι ρωσικοί βομβαρδισμοί κατά των ουκρανικών υποδομών και κατοικιών συνεχίστηκαν αδιάκοπα και αυτό το μήνα, την ώρα που η προσοχή έχει στραφεί προς την εγκληματική στρατιωτική περιπέτεια των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν. Οι ουκρανικές πόλεις βγαίνουν από τον πιο σκληρό χειμώνα που έχουν γνωρίσει μέχρι τώρα, κατά τη διάρκεια του οποίου η Ρωσία έβαλε τα δυνατά της για να τις παγώσει και να τις υποτάξει. Το πώς, ή το αν, οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη κατανοούν τις πολιτικές και πρακτικές προκλήσεις που θέτει ο πόλεμος της Ρωσίας βρίσκεται, ασφαλώς, πολύ – πολύ χαμηλά στις ανησυχίες που απασχολούν τους περισσότερους Ουκρανούς αυτή τη στιγμή. Παρόλα αυτά, με αυτό θέλω να ασχοληθώ εδώ, γιατί αν ο «σοσιαλισμός» έχει κάποιο νόημα, τότε ο τρόπος με τον οποίο οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές απαντούν στον πιο αιματηρό πόλεμο σε αυτή την ήπειρο τα τελευταία ογδόντα χρόνια έχει μεγάλη σημασία.

Υπάρχει ακόμα ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που έχουν ανάγκη από ένα επικό παρελθόν, επειδή δεν μπορούν να εμπιστευτούν τους σημερινούς αγώνες – και τον διαρκή αγώνα: τον ταξικό αγώνα – και θέλουν να δουν στη Ρωσία του νέου τσάρου Πούτιν την Σοβιετική Ένωση – η οποία ήταν ήδη εξαιρετικά προβληματική από τη νίκη του Στάλιν επί του Τρότσκι. Ας θυμηθούμε ότι η προέλευση όλων αυτών ξεκινά από τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Δεδομένου ότι ο Πούτιν δεν μπόρεσε να νικήσει γρήγορα την Ουκρανία όπως είχε προβλέψει και βλέποντας στον Λευκό Οίκο έναν πρόεδρο που μπορεί να πείσει τον Ζελένσκι να παραδοθεί, ο Ρώσος ηγέτης δεν δίστασε να αποδεχτεί όποιον όρο έθετε ο Τραμπ. Έτσι, ο Πούτιν ενθάρρυνε την αποχώρηση του Μαδούρο, περιορίζεται στο να εκδίδει ανακοινώσεις τόσο αποτελεσματικές όσο αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ η Κίνα αδιαφορεί, πουλάει φτηνά προϊόντα ύψους πολλών εκατομμυρίων και οι τράπεζές της εξακολουθούν να κατατάσσονται στις καλύτερες παγκοσμίως.

Είναι καιρός, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μάθει από τα λάθη της και να τα διορθώσει. Έγραψα αυτά με την ελπίδα ότι μια  ΑΝΤΑΡΣΥΑ ριζικά αλλαγμένη θα βάλει τις βάσεις για το Ενωτικό Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς έτσι θα γίνει ελκυστική στα μάτια του εργατικού και λαϊκού κινήματος, δίνοντας του την εναλλακτική λύση. Μια  μετωπικά ενωμένη αντικαπιταλιστική αριστερά θα ασκεί πίεση, μέσω της βάσης του ΚΚΕ, προς την ηγεσία για την πιθανότητα έως δυνατότητα για συμμαχίες.

Ενάντια στο νεοφασιστικό αυταρχισμό και σε όλες τις μορφές ιμπεριαλισμού! Η 4η Διεθνής έχει συμβάλει ήδη από την αρχή στη διοργάνωση της Αντιφασιστικής Διάσκεψης για την Κυριαρχία των Λαών, μιας πολύ σημαντικής πρωτοβουλίας για τους σημερινούς αγώνες. Θέλουμε, ωστόσο, να συμβάλουμε και στην ίδια τη συζήτηση παρουσιάζοντας τις δικές μας θέσεις, ιδίως την οπτική μας για τον ιμπεριαλισμό και τα σημερινά διακυβεύματα. Διοργανώνουμε επίσης και μια συνδιάσκεψη για να παρουσιάσουμε το Μανιφέστο μας για μια οικοσοσιαλιστική επανάσταση, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 28 Μαρτίου

Soraya Misleh

Ο Ουαλίντ Χαλίντι, κορυφαίος μελετητής της Νάκμπα (της παλαιστινιακής καταστροφής που ξεκίνησε με την ίδρυση του ρατσιστικού και αποικιακού κράτους του Ισραήλ το 1948), πέθανε στις 8 Μαρτίου σε ηλικία 100 ετών. Η κληρονομιά του είναι καθοριστική για την κατανόηση της ιστορίας και της μνήμης της Παλαιστίνης. Η έρευνά του είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της τεράστιας αδικίας που υφίσταται ο παλαιστινιακός λαός εδώ και 78 χρόνια, καθώς και για την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης και της αποανθρωποποίησης που συντηρούν την αποικιοκρατία, το απαρτχάιντ, την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία.

Να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σταματήσουμε αυτόν τον πόλεμο. Να ενημερώσουμε, να εκφράσουμε την άποψή μας, να διαδηλώσουμε, να ασκήσουμε πίεση στους εκπροσώπους της κυβέρνησής μας και στους/στις ανεξάρτητους/τες διανοούμενους/νες… Να συνδεθούμε με τα προοδευτικά κινήματα στη Μέση Ανατολή ή με τους προοδευτικούς ανθρώπους από τη Μέση Ανατολή που ζουν στο εξωτερικό. Να μην περιοριζόμαστε στο να μιλάμε μόνο για έναν αγώνα ή μια χώρα στη Μέση Ανατολή. Να αντιταχθούμε στον καμπισμό, να πάρουμε σαφή θέση ενάντια σε όλες τις παγκόσμιες και περιφερειακές καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα και την ανθρωπιά των λαών που καταπιέζουν αυτές οι δυνάμεις. Να αντιμετωπίσουμε τα βασικά ζητήματα που εμποδίζουν τους αγώνες μας: τη φυλετική και εθνοτική διάκριση, την πατριαρχία, την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την καπιταλιστική αποξένωση.

Ο Τράμπ θέλει να δείξει στους διαφωνούντες ότι πρόκειται για ένα πόλεμο, όχι μόνο ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, αλλά ένας πόλεμος όλων ενάντια στο Ιράν, αυτό είναι το πρώτο. Αυτό θα του επιτρέψει τη νομιμοποίηση στα μάτια, του αντίθετου με την επέμβαση στο Ιράν λαού των ΗΠΑ την ανάγκη του πολέμου. Μη ξεχνάμε ότι κέρδισε τις εκλογές και με το χαρτί του ειρηνοποιού. Ο λαός των ΗΠΑ δεν είδε κανένα καλό γι αυτόν αποτέλεσμα ή όφελος από τις συνεχείς επεμβάσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ανά τον πλανήτη. Για παράδειγμα ο πόλεμος στο Ιράκ στοίχησε 2 τρις $ και πολλές ζωές.