Pierre Rousset
Λαϊκές τάξεις, πληθωρισμός και οικολογική καταστροφή
Ο πληθωρισμός που τροφοδοτείται από τον πόλεμο στο Ιράν πλήττει τις λαϊκές τάξεις στην Ασία όπως και αλλού, με μια ιδιαιτερότητα: σε πολλές ασιατικές χώρες, τα χρήματα που στέλνουν οι μετανάστες επιτρέπουν στις οικογένειες να επιβιώσουν. Ωστόσο, η Μέση Ανατολή αποτελεί σημαντικό προορισμό αυτής της μετανάστευσης, όσον αφορά τις μουσουλμανικές χώρες. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, η περιοχή φιλοξενεί 24 εκατομμύρια μετανάστες εργαζόμενους. Αποδεικνύεται ότι είναι ο πρώτος παγκόσμιος προορισμός για το ξένο εργατικό δυναμικό. Οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονται από την Ασία: Μπαγκλαντές, Ινδία, Ινδονησία, Πακιστάν, Φιλιππίνες (Μιντανάο), Σρι Λάνκα. Πολλοί από αυτούς τους εργαζόμενους κατέχουν θέσεις εργασίας με χαμηλές αποδοχές ή επισφαλείς και έχουν περιορισμένη πρόσβαση σε υπηρεσίες όπως η υγειονομική περίθαλψη.
Οι επαναπατρισμοί μεταναστών είναι πολυάριθμοι. Έτσι, τους δύο τελευταίους μήνες, η κυβέρνηση των Φιλιππίνων εξασφάλισε την επιστροφή περισσότερων από 9.500 υπηκόων της που εργάζονταν στη Μέση Ανατολή. Πολλοί είναι εκείνοι και εκείνες που παραμένουν εγκλωβισμένοι εκεί υπό αφόρητες συνθήκες.
Τέλος, οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή τροφοδοτούν την κλιματική και οικολογική κρίση, την παγκόσμια κρίση. Μια πραγματική καταστροφή. Αυτή η «πολυκρίση» είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζουμε. Αυτή είναι που κάνει τη διαφορά σε σχέση με όλες τις προηγούμενες περιόδους. Ο αριθμός των «κλιματικών θυμάτων» αυξάνεται εκθετικά, ιδίως στην Ασία.
Στην Ασία, η φτώχεια και η επισφάλεια εξαπλώνονται. Ωστόσο, όταν κάποιος πέσει στη βαθιά φτώχεια, δεν μπορεί να βγει από αυτήν χωρίς μακροχρόνια βοήθεια, την οποία τα κράτη δεν παρέχουν, αλλά την οποία προσπαθούν να εξασφαλίσουν διάφορα κινήματα (με τη βοήθειά μας, μερικές φορές).
Η κλιματο-οικολογική κρίση
Είναι ο ελέφαντας στο κατάστημα με τα πορσελάνινα, για τον οποίο κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν μιλάει. Οι συζητήσεις διαδέχονται η μία την άλλη σχετικά με τις οικονομικές συνέπειες του κλεισίματος του στενού του Ορμούζ, χωρίς να αναφέρεται ούτε λέξη για την κλιματική κρίση ή τις σοβαρές βλάβες στη βιοποικιλότητα. Δυστυχώς, ο διεθνής ακτιβιστικός Τύπος δεν ξεφεύγει πάντα από αυτό το σύνδρομο. Δημοσιεύονται άρθρα που αποκρύπτουν εντελώς το θέμα. Άλλα το αναφέρουν, αλλά χωρίς να καταλήγουν σε συμπεράσματα σχετικά με τις εκστρατείες που πρέπει να διεξαχθούν σε αυτόν τον τομέα. Παράξενη αυτολογοκρισία.
Ενώ η Ευρώπη θερμαίνεται δύο φορές πιο γρήγορα από τον παγκόσμιο μέσο όρο, οι υγειονομικές και κοινωνικές συνέπειες είναι ιδιαίτερα σοβαρές στην Ασία, όπου οι κοινωνίες είναι πολύ ευάλωτες. Μεγάλο μέρος του Μπαγκλαντές θα εξαφανιστεί κάτω από τα νερά, αλλά και πυκνοκατοικημένες περιοχές στην Ινδονησία. Όταν το ποσοστό υγρασίας στον αέρα γίνεται πολύ υψηλό, ακόμη και μια «κανονική» θερμοκρασία μπορεί να γίνει θανατηφόρα, καθώς το σώμα δεν μπορεί πλέον να κρυώσει ιδρώνοντας. Η σφοδρότητα των τυφώνων αυξάνεται. Μαζικές πλημμύρες διαδέχονται εξαιρετικές ξηρασίες…
Μετάφραση: Τάσος Αναστασιάδης
Pierre Rousset, « Les classes populaires, l’inflation et le désastre écologique », L’Anticapitaliste, https://lanticapitaliste.org/actualite/international/les-classes-populaires-linflation-et-le-desastre-ecologique.
