Maya John

Η αυξανόμενη βία κατά των γυναικών αντανακλά όχι μόνο μια βαθιά πατριαρχική προκατάληψη αλλά και μια απόλυτη θεσμική αποτυχία. Κατά καιρούς, έχουμε δει το BJP να υπερασπίζεται και να προστατεύει όσους κατηγορούνται για βία κατά των γυναικών. Για παράδειγμα, η υπουργός της χώρας για την ανάπτυξη των γυναικών και των παιδιών, Σμρίτι Ιρανί, επιτέθηκε επαίσχυντα στα θύματα που αποκαλύπτουν δημοσίως τους θύτες τους, κατηγορώντας τα ότι «δυσφημούν» την κυβέρνηση. Είναι σαφές ότι η κουλτούρα της ατιμωρησίας έχει εδραιωθεί περισσότερο, ιδίως μεταξύ εκείνων που βρίσκονται κοντά στις άρχουσες ελίτ και ανήκουν σε κυρίαρχες κάστες και κοινότητες ή σε άλλες θέσεις επιρροής στην κοινωνία. Κατά την τελευταία δεκαετία της διακυβέρνησης του Μόντι σημειώθηκαν πολυάριθμες ανατριχιαστικές περιπτώσεις σεξουαλικής βίας, πολλές από τις οποίες αφορούσαν γυναίκες από περιθωριοποιημένες κοινότητες και οικονομικά ευάλωτα περιβάλλοντα.

Nilosree Biswas

Το γυναικείο κίνημα στο Ιράν ήταν πολιτικό στον πυρήνα του, ωστόσο είχε και μια πολιτιστική πορεία, η οποία τελικά θα εκδηλωνόταν στον Ιρανικό Φεμινιστικό Κινηματογράφο. Η ιστορία μάς λέει ότι ο κινηματογράφος του Ιράν που καθορίζεται από τις γυναίκες ξεπήδησε πάντα από την αντίσταση, παρά τα όποια εμπάργκο.

Το "Dying to Divorce" είναι ένα ντοκιμαντέρ συμπαραγωγής του Ηνωμένου Βασιλείου, της Νορβηγίας, της Γερμανίας και της Τουρκίας. Η ταινία ασχολείται με την έμφυλη βία στην Τουρκία και τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στις γυναίκες. Τρεις γυναίκες: İpek, Arzu, Kübra. Η Βρετανίδα σκηνοθέτης Chloe Fairweather αφηγείται τη δραματική ιστορία δύο γυναικών που κακοποιήθηκαν και υπέστησαν μόνιμη βλάβη από τους συζύγους τους, καθώς και τις εμπειρίες της δικηγόρου İpek Bozkurt, η οποία αγωνίστηκε τόσο για τα δικαιώματα των γυναικών όσο και για τα δικά της.

Εμείς, οι γυναίκες που αντιστεκόμαστε - στους δρόμους, στα εδάφη μας, στους χώρους και τις κοινότητές μας - είμαστε οι φεμινίστριες αδελφές από την Abya Yala, εκείνες που αγωνιζόμαστε με το σώμα μας και συντηρούμε τη ζωή. Συμπάσχουμε μ’ αυτούς που αντιμετωπίζονται ως παράνομοι, με τους κρατούμενους, με τους καταπιεσμένους και διωκόμενους σε αυτές τις ημέρες της διαμαρτυρίας ενάντια στα νεοφιλελεύθερα οικονομικά μέτρα (paquetazo) της κυβέρνησης του Λένιν Μορένο. Μετά την ανακοίνωση της Τρίτης σχετικά με τα μέτρα διαρθρωτικής προσαρμογής στο Εκουαδόρ, οι διάφορες οργανώσεις και τα λαϊκά κινήματα, αυτόχθονες και κοινωνικές, κάλεσαν απεργία διαρκείας ενάντια στην οικονομική βία που ασκεί η κυβέρνηση / το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο / οι ιδιοτικές επιχειρήσεις, που επηρεάζουν με τρόπο θεμελειώδη τους λαϊκούς τομείς, τις πιο φτωχές και τις μεσαίες τάξεις.

«Ο Ζαΐρ Μπολσονάρο είναι υπερασπιστής της στρατιωτικής δικτατορίας, λέει ότι το λάθος του στρατού ήταν να βασανίσει αντί να σκοτώσει, και δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τον πιο διάσημο βασανιστή του στρατιωτικού καθεστώτος του 1964, τον Στραητγό Ούστρα.» [αναδημοσίευση από Το Μωβ]