Daniel Tanuro

Η ουκρανική εμπειρία επικυρώνει σαφώς τη θεωρία της «διαρκούς επανάστασης»: σε μια κατάσταση αποικιακής κυριαρχίας, μπροστά σε έναν ιμπεριαλιστικό επιθετικό πόλεμο, μόνο οι εργατικές τάξεις θα είναι έτοιμες να φτάσουν μέχρι τέλους για την υπεράσπιση των εθνικών δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ο αγώνας για αυτά τα δικαιώματα συνδέεται επομένως με τον αγώνα για τα κοινωνικοοικονομικά τους δικαιώματα απέναντι στους καπιταλιστές εκμεταλλευτές, σε αλληλεγγύη με όλους τους λαούς που αγωνίζονται για τη χειραφέτησή τους.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι η διεθνής αριστερά, με λίγες πολύ σπάνιες εξαιρέσεις αδυνατεί να αντιμετωπίσει αυτό το μείζον ζήτημα. Θα πρέπει να διατηρήσει μια θέση ξεκάθαρης αρχής: Υποστήριξη των λαών που αγωνίζονται για το νόμιμο δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση. Στην Παλαιστίνη, στην Ουκρανία και παντού, η κατοχή είναι έγκλημα. Το δικαίωμα των λαών να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους, ακόμα και με τη χρήση όπλων. Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς έχει αναλωθεί σε γεωστρατηγικούς υπολογισμούς που την οδηγούν να επιλέξει το ένα από τα αντίπαλα κρατικά στρατόπεδα εναντίον του άλλου, στο όνομα του «μικρότερου κακού».