Comunistas: Δύο χρόνια μετά τις διαδηλώσεις της 11η Ιουλίου στην Κούβα - τα αιτήματά μας
11 Ιουλίου 2023
ΠΗΓΗ: https://www.comunistascuba.org
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr
Δύο χρόνια αργότερα, η 11η Ιουλίου εξακολουθεί να είναι μια ανοιχτή πληγή για την εργατική τάξη της Κούβας. Όχι όμως και για την αστική τάξη, η οποία εκείνη τη λαμπρή Κυριακή ήταν αφοσιωμένη μόνο στην προστασία των επιχειρήσεών της. Όχι για την κουβανική κυβερνητική γραφειοκρατία, η οποία τρέμει όταν φτάνει η ημερομηνία, γεμίζει την πόλη με αστυνομία και στρατό και στη συνέχεια ψεύδεται στα ΜΜΕ της, λέγοντας ότι οι "επαναστάτες" βγήκαν να αντιμετωπίσουν τους "αντεπαναστάτες".
Ο Díaz-Canel, οι εκπρόσωποι της κουβανικής κυβέρνησης και οι φίλοι τους στο εξωτερικό - ανάμεσά τους και η περίεργη θλιβερή ψευτοτροτσκιστική εξαίρεση, όταν στις 11 Ιουλίου όλοι οι επαναστάτες τροτσκιστές στάθηκαν στο πλευρό της εργατικής τάξης - επαινούν τους "επαναστάτες" που πήγαν να υπερασπιστούν την "επανάσταση". Η πραγματική Κουβανική Επανάσταση πνίγηκε μέχρι θανάτου πριν από χρόνια, από την ίδια γραφειοκρατία που διέταξε την καταστολή της 11ης Ιουλίου. Οι "επαναστάτες" της αντεπαναστατικής κουβανικής γραφειοκρατίας ήταν κυρίως πολίτες που, νιώθοντας ατιμώρητοι, βγήκαν με χοντρά μπαστούνια μήκους μέτρων για να χτυπήσουν μέχρι αίματος εργάτες, εργάτριες και φοιτητές που φώναζαν "Θέλουμε τρόφιμα και φάρμακα!”
Ενώ δεκάδες εργάτες εκτίουν δυσανάλογες ποινές στις φυλακές της Κούβας, κανένας από τους "επαναστάτες" που ξυλοκόπησαν ειρηνικούς διαδηλωτές δεν έχει δικαστεί. Εκτός από τους αντεπαναστάτες που είχαν την υποστήριξη των ΗΠΑ, οι φυλακισμένοι της 11ης Ιουλίου είναι εργάτες που είχαν μόνο την οργή ως μέσο για να κάνουν τις απόψεις τους να ακουστούν.
Η προπαγάνδα της κουβανικής κυβερνητικής γραφειοκρατίας έχει επικεντρωθεί στα βίαια γεγονότα στη γειτονιά Esquina de Toyo και La Güinera. Ωστόσο, τα επίσημα μέσα ενημέρωσης και οι εκπρόσωποί τους δεν μιλούν για την πορεία με πρωταγωνιστές χιλιάδες ανθρώπους που ξεκίνησαν ειρηνικά από το Καπιτώλιο και, κάθε φορά που η αστυνομία έκοβε έναν δρόμο, οι διαδηλωτές έκαναν ζιγκ ζαγκ σε διαφορετικές διαδρομές επειδή δεν ήθελαν συγκρούσεις.
Η κουβανική κυβερνητική γραφειοκρατία δεν μπορεί να μιλήσει γι' αυτό, γιατί θα έπρεπε να αναγνωρίσει πώς εκατοντάδες ντόπιοι συμμετείχαν στην πρωτοφανή πορεία των εργαζομένων σε πείσμα της κατασταλτικής γραφειοκρατίας. Δεν μπορούν να μιλήσουν για την πορεία που ξεκίνησε μπροστά από το Καπιτώλιο και καταστάλθηκε γύρω από την Plaza de la Revolución, επειδή ήταν η αστυνομία που επιτέθηκε στους χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές και όχι οι διαδηλωτές που ξεκίνησαν τη βία. Μετά ήρθε η αιματοχυσία. Εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι, η γραφειοκρατία τρομοκρατημένη, η εργατική τάξη τραυματισμένη. Μετά ήρθε η οργή των εργαζομένων που εκφράζεται ακόμα και στην κάλπη, με επίπεδα αποχής που δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ.
Η κουβανική κυβερνητική γραφειοκρατία έσβησε όλα τα απομεινάρια της εργατικής δημοκρατίας, επιβάλλοντας ένα κατασταλτικό σύστημα, όπως μπορεί να συμβεί μόνο όταν κάποιος κινείται προς τον καπιταλισμό. Οι λαϊκές πλειοψηφίες, μη έχοντας τη δυνατότητα να ακουστούν με τα μέσα μιας πραγματικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας, βγαίνουν στους δρόμους, όπως συνέβη στις 11 Ιουλίου και καθ' όλη τη διάρκεια του 2022. 
Ούτε η αιματηρή καταστολή της 11ης Ιουλίου, ούτε ο ενισχυμένος Ποινικός Κώδικας, ούτε η ανάπτυξη μιας τρομερής λογοκρισίας κατά της επικριτικής διανόησης, κατάφεραν να αποτρέψουν το 2022 να χαρακτηριστεί από μικρές λαϊκές διαμαρτυρίες στο εσωτερικό της χώρας, μέχρι που έφτασαν στην Αβάνα στα τέλη Σεπτεμβρίου και στις αρχές Οκτωβρίου. Τότε οι πεινασμένοι εργάτες έκλεισαν δρόμους -ακόμα και ένα τρένο εμπόδισαν να εισέλθει στην πρωτεύουσα- αλλά δυστυχώς χωρίς να συγκροτήσουν λαϊκές συνελεύσεις- δηλαδή, χωρίς να έχουν ένα πολιτικό πρόγραμμα με το οποίο θα μπορούσαν να εξαπολύσουν μια επαναστατική επίθεση στην κυβερνώσα γραφειοκρατία.
Χωρίς να γνωρίζουν στις 11 Ιουλίου ότι πάνω από το 50% του προϋπολογισμού της κουβανικής κυβέρνησης διατέθηκε για την κατασκευή ξενοδοχείων - σήμερα μόνο το 15% από τα οποία είναι μισθωμένα - οι διαδηλωτές διαισθάνθηκαν ότι η κυβερνητική γραφειοκρατία μοίραζε πολύ άδικα τον πλούτο που δημιούργησε η εργατική τάξη. Η κουβανική κυβέρνηση, όπως κάθε γραφειοκρατία που προσπάθησε κάποτε να οικοδομήσει το σοσιαλισμό αλλά εκφυλίστηκε πολιτικά, υποτιμά τις λαϊκές πλειοψηφίες και σοκάρεται όταν μια κοινωνική βόμβα σκάει μπροστά της. Βλέπει στους διαδηλωτές της 11ης Ιουλίου το αχάριστο παιδί που πρέπει να λατρεύει για το υπόλοιπο της ζωής του.
Αλλά η εργατική τάξη δεν ήταν ποτέ ένα προστατευόμενο παιδί, όπως οι ίδιοι οι αντεπαναστάτες γραφειοκράτες θέλουν να το παρουσιάσουν, προκειμένου να περικόψουν τον προϋπολογισμό που διατίθεται για κοινωνικές πολιτικές. Η εργατική τάξη είναι αυτή που συντηρούσε την ανίκανη και ολοένα και περισσότερο πολιτικά εκφυλισμένη κυβερνητική γραφειοκρατία: μια γραφειοκρατία που δεν περικόπτει τα προνόμια των υπουργών, των υφυπουργών και της στρατιωτικής ηγεσίας της.
Χωρίς να φτάνει τα επίπεδα της αιματοχυσίας και της οργάνωσης των διαδηλώσεων που έγιναν στην Κίνα τον Ιούνιο του 1989, η εξέγερση της 11ης Ιουλίου ήταν η κουβανέζικη Τιαναμέν. Όπως και στην Κίνα το 1989, μετά την καταστολή και την επιβολή του τρόμου στις 11 Ιουλίου, η κουβανική γραφειοκρατία συνέχισε να εφαρμόζει τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων με μια πρωτόγνωρη μέχρι τότε ένταση, χαιρετίζοντας την ανάπτυξη των " Mipymes" (μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις)- - ένας ευφημισμός που χρησιμοποιεί για να ονομάσει τη νέα αστική τάξη - από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτή η νέα αστική τάξη συνδέεται συχνά άμεσα με την κυβέρνηση, με τους γραφειοκράτες να έχουν τους συγγενείς τους ως βιτρίνα.
Λόγω της απουσίας κομμουνιστικής αντιπολίτευσης, η πτώση του τείχους του Βερολίνου τον Οκτώβριο του 1989, η βελούδινη επανάσταση στην Τσεχοσλοβακία ένα μήνα αργότερα, η ρουμανική πολιτικοστρατιωτική εξέγερση που έληξε με την εκτέλεση του Νικολάε Τσατσέσκου τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους, ακόμη και οι απεργίες των Πολωνών εργατών με επικεφαλής το συνδικάτο "Αλληλεγγύη", έδωσαν τη θέση τους σε αστικά κράτη με νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. Σε μεγάλο βαθμό αυτό είναι η πολιτική συνέπεια μιας κυβερνητικής γραφειοκρατίας που μέχρι το θάνατό της μιλούσε για σοσιαλισμό, ενώ καταπίεζε την εργατική τάξη, την οποία ισχυριζόταν ότι εκπροσωπούσε. Χωρίς κομμουνιστική αντιπολίτευση, η εργατική τάξη, αποδιαρθρωμένη από δεκαετίες καταπίεσης, καταβεβλημένη από την προπαγάνδα που την έκανε παραδόξως να πιστέψει ότι το καταστροφικό κατασταλτικό σύστημα ήταν ο σοσιαλισμός, τείνει να υποστηρίζει αρχικά κάθε μη σοσιαλιστική πρόταση.
Εδώ είναι που προτείνουμε τη συγκρότηση ενός κομμουνιστικού μετώπου που θα ηγηθεί μιας πολιτικής επανάστασης. Αυτό είναι το καθήκον κάθε κομμουνιστή στην Κούβα: να αγωνιστεί για τη δημιουργία μιας επαναστατικής οργάνωσης, η οποία θα χρησιμεύσει ως αποτελεσματικό εργαλείο για την καταπολέμηση της διαδικασίας της γραφειοκρατικής καπιταλιστικής παλινόρθωσης και κάθε πιθανότητας θριάμβου της φιλοϊμπεριαλιστικής αντεπανάστασης.
Δύο χρόνια μετά την 11η Ιουλίου: τα έκτακτα αιτήματά μας
Ως εκ τούτου, απαιτούμε αρχικά από τους κομμουνιστές της Κούβας:
-Αυξήσεις μισθών και συντάξεων, ανάλογα με τον πληθωρισμό.
-Μείωση των τιμών όλων των δημόσιων υπηρεσιών -μεταφορές, ηλεκτρισμός, νερό, τηλέφωνο, διαδίκτυο- και των τροφίμων που παρέχονται από την κυβέρνηση.
-Κατάργηση των προνομίων της κουβανικής κυβερνητικής γραφειοκρατίας.
-Απαλλοτρίωση των επιχειρήσεων που ανήκουν στους κυβερνώντες γραφειοκράτες ή στα ανδρείκελά τους.
Κατάργηση της λογοκρισίας κατά της κριτικής διανόησης και των μη κυβερνητικών μέσων ενημέρωσης.
-Σταμάτημα της δίωξης όσων έχουν παρενοχληθεί, συλληφθεί και τους έχουν επιβληθεί πρόστιμα επειδή εξέφρασαν την αντίθεσή τους στην κυβέρνηση μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Να επιτραπεί η δημιουργία αυτόνομων συνδικάτων, μη δεξιών πολιτικών οργανώσεων, ΛΟΑΤΚΙ+, αφρικανικής καταγωγής και φεμινιστικών συλλογικοτήτων.
-Δίκη των δυνάμεων καταστολής της 11ης Ιουλίου.
Αποφυλάκιση των κρατουμένων της 11ης Ιουλίου που δεν ανήκαν σε ακροδεξιές οργανώσεις.
-Νομοθεσία για το φύλο και τη σεξουαλική διαφορετικότητα.
Ζήτω η κουβανική εργατική τάξη!
Σημείωση: Όταν δημοσιεύαμε αυτή την ανακοίνωση, μάθαμε για την αηδιαστική δήλωση του Ισπανού φασίστα Σαντιάγο Αμπασκάλ, ο οποίος υποκριτικά ισχυρίζεται ότι είναι αλληλέγγυος με τις διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου. Καθώς δεν υπάρχει συζήτηση με τον φασισμό, ευχόμαστε στον Αμπασκάλ το τέλος του Μπενίτο Μουσολίνι.
https://www.comunistascuba.org/2023/07/dos-anos-despues-del-11-de-julio.html
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
https://www.elaliberta.gr/διεθνή/λατινική-αμερική/7536-γιατί-διαδηλώνει-ο-κουβανικός-λαός
