Δήλωση της Iran labour Confederation (Abroad) σχετικά με τον συνεχιζόμενο πόλεμο και την επείγουσα ανάγκη για επαναστατική δράση
Iran labour Confederation – Abroad
ΠΗΓΗ: iranlc.org
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:elaliberta.gr
Η δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ, μαζί με μια σειρά από υψηλόβαθμα στελέχη του IRGC και του κυβερνώντος μηχανισμού, αποτελεί μια ιδιαίτερη εξέλιξη στην τρέχουσα κατάσταση του Ιράν. Είναι ένα αποφασιστικό πλήγμα στην καρδιά του μηχανισμού καταστολής και στη ραχοκοκαλιά της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Για εκατομμύρια ανθρώπους στο Ιράν, ο θάνατος ενός ανθρώπου που για δεκαετίες συμβόλιζε τη σφαγή, την καταπίεση, τη φτώχεια, τον μιλιταρισμό και την εξουσία μέσω του αίματος, πρόσφερε μια στιγμή απολύτρωσης — ένα μείγμα από μακροχρόνια συγκρατημένη οργή και εκρηκτική ανακούφιση. Η παρουσία του λαού στους δρόμους και η ευρύτερη κοινωνική αντίδραση αποκαλύπτουν το βάθος του μίσους που έχουν συσσωρεύσει μέσα στην κοινωνία τα χρόνια των εγκλημάτων και των σφαγών.
Δεν είναι χαρά για τον πόλεμο. Δεν είναι χαρά για τους βομβαρδισμούς ή για τις δολοφονίες παιδιών. Δεν είναι χαρά για την ξένη επέμβαση. Είναι η πικρή ανακούφιση που προκαλεί η εμφάνιση ρωγμών σε ένα τέρας που μόλις πριν από δύο μήνες, στο Ντέι, έλουσε τη χώρα στο αίμα — σκοτώνοντας και συνθλίβοντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και μετατρέποντας την κοινωνία σε έναν ωκεανό θλίψης και οργής. Οι άνθρωποι που αναπνέουν σήμερα είναι οι ίδιοι άνθρωποι που χθες ξυλοκοπήθηκαν, πυροβολήθηκαν και ρίχτηκαν στις φυλακές.
Ωστόσο, πρέπει να διατυπώσουμε με σαφήνεια την πραγματικότητα: αυτό το πλήγμα στην κορυφή του κράτους έλαβε χώρα στο πλαίσιο ενός πολέμου που ξεκίνησε από τα πάνω και ενάντια στη βούληση του λαού. Ένας πόλεμος που απειλεί ζωές, μετατρέπει πόλεις σε ζώνες θανάτου και επιδιώκει να παραλύσει την κοινωνία μέσω του φόβου και της καταστροφής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ έχουν διαδραματίσει άμεσο ρόλο μέσω των στρατιωτικών επιθέσεών τους και πρέπει να καταδικαστούν ανεπιφύλακτα. Κανένα αφήγημα «διάσωσης» και κανένα «αμυντικό» πλαίσιο δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη δολοφονία αμάχων.
Ταυτόχρονα, πρέπει να ειπωθεί ξεκάθαρα: η Ισλαμική Δημοκρατία και το IRGC δεν είναι θύματα αυτού του πολέμου — είναι από τους κύριους αρχιτέκτονές του. Ένα κράτος που για χρόνια χρησιμοποίησε την κοινωνία ως ασπίδα για τα στρατιωτικά και πυρηνικά του προγράμματα, πληρώνει τώρα το τίμημα για αυτές τις πολιτικές μέσω της εσωτερικής κατάρρευσης. Ο θάνατος του Χαμενεΐ δεν σημαίνει ότι η κρίση έχει τελειώσει, αλλά δείχνει ξεκάθαρα ότι αυτό το σύστημα δεν μπορεί πλέον να αναπαράγει την παλιά του εξουσία. Μια δομή της οποίας ο ηγέτης έχει απομακρυνθεί, η οποία βρίσκεται τώρα σε πόλεμο και η οποία αντιμετωπίζει μια κοινωνία γεμάτη οργή και μίσος, έχει εισέλθει σε μια φάση μη αναστρέψιμης αστάθειας.
Πρέπει επίσης να είμαστε προσεκτικοί σε ένα κρίσιμο γεγονός: μια ρήξη στην κορυφή δεν σημαίνει αυτόματα ότι η βούληση του λαού πραγματοποιείται. Ακριβώς σε στιγμές όπως αυτή ενεργοποιούνται σχέδια που έχουν ως στόχο τον περιορισμό της κοινωνίας — «ελεγχόμενη μετάβαση», ανακατάταξη των ελίτ και προώθηση εναλλακτικών λύσεων από την κορυφή προς τα κάτω, με σκοπό να χειραγωγηθεί η επανάσταση και να αφαιρεθεί η πρωτοβουλία από τα χέρια του λαού. Οι παρασκηνιακές συμφωνίες, η αναπαραγωγή της ίδιας δομής με νέα όψη ή η επιβολή πελατειακών κυβερνήσεων με το σύνθημα της «σταθερότητας» και της «μετάβασης» είναι όλες προσπάθειες να εξουδετερωθεί η επαναστατική δυναμική και να εμποδιστεί η άμεση λαϊκή εξουσία. Αυτά τα σενάρια δεν αντιπροσωπεύουν το τέλος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αλλά τη συνέχιση της ίδιας κατασταλτικής τάξης με νέα μορφή.
Η μόνη δύναμη που μπορεί να εμποδίσει αυτό το αποτέλεσμα είναι μια ανεξάρτητη, πανεθνική, από κάτω προς τα πάνω οργάνωση.
Σε μια στιγμή όπως αυτή, το κεντρικό ζήτημα δεν είναι απλώς η «αντίθεση στον πόλεμο». Το πραγματικό ζήτημα είναι αν η κοινωνία μπορεί να αξιοποιήσει συνειδητά το άνοιγμα που δημιουργήθηκε από το ρήγμα στην κορυφή για να προωθήσει την επαναστατική ανατροπή. Ο πόλεμος έχει ως στόχο να τρομάξει την κοινωνία και να αναστείλει την επανάσταση. Η απάντηση του λαού πρέπει να είναι η ανοικοδόμηση και η οργάνωση της κοινωνικής του δύναμης εν μέσω αυτής της κρίσης.
Οι εργαζόμενοι, οι μισθωτοί, οι νέοι, οι γυναίκες και όλες οι κοινωνικές δυνάμεις πρέπει να κατανοήσουν μια βασική αλήθεια: καμία ξένη δύναμη δεν θα φέρει την ελευθερία. Η μόνη δύναμη που μπορεί να καταρρίψει αυτό το σύστημα για πάντα είναι μια οργανωμένη κοινωνία. Η συμμετοχή σε υπάρχουσες κοινωνικές οργανώσεις, η ενίσχυση των ανεξάρτητων εργατικών οργανώσεων και η δημιουργία συμβουλίων, τοπικών επιτροπών και δικτύων αλληλοβοήθειας δεν είναι σήμερα «επιλογή» — είναι επείγουσα ανάγκη, τόσο για την προστασία των ανθρώπινων ζωών σε συνθήκες πολέμου όσο και για την ανάληψη συλλογικού ελέγχου του μέλλοντος της κοινωνίας.
Η Ισλαμική Δημοκρατία είναι πληγωμένη και ασταθής. Δεν είναι η στιγμή για παθητική παρακολούθηση ή δισταγμό, είναι η στιγμή για δράση. Το πραγματικό τέλος αυτού του πολέμου δεν θα έρθει μέσω συμφωνιών μεταξύ κρατών, αλλά μέσω της επαναστατικής ανατροπής μιας τάξης που έχει μετατρέψει την ίδια τη ζωή σε πεδίο θανάτου.
Καλούμε τους λαούς όλου του κόσμου, τα εργατικά κινήματα και τις δυνάμεις που αγαπούν την ελευθερία να σταθούν στο πλευρό του λαού του Ιράν — όχι στο πλευρό των κρατών και των πολεμικών μηχανών. Η πραγματική αλληλεγγύη σημαίνει να υποστηρίζουμε το δικαίωμα του λαού να ανατρέψει την Ισλαμική Δημοκρατία και να οικοδομήσει μια τάξη που θα είναι ανθρώπινη, ελεύθερη και ισότιμη.
Ο αγώνας έχει εισέλθει σε μια νέα φάση. Η καταστολή έχει σπάσει, ο φόβος έχει κλονιστεί και έχει ανοίξει η δυνατότητα να προχωρήσουμε μπροστά. Μια κοινωνία που έχει πληρώσει τόσο πολύ με αίμα έχει το δικαίωμα – και το καθήκον – να χτίσει το δικό της μέλλον.
Iran Labour Confederation – Abroad
1 Μαρτίου 2026
