«Κάθε χρόνο το Ισραήλ μεταφέρει χιλιάδες μαθητές στο Άουσβιτς... Το κάνει αυτό όχι για να προειδοποιήσει για τους κινδύνους μιας επανάληψης του φασισμού, αλλά για να εμφυσήσει στους νέους του έναν μιλιταριστικό εθνικισμό και μίσος για τους μη Εβραίους.» [Φωτογραφία: Czarek Sokolowski/Associated Press]

Tony Greenstein

Ο μύθος του τραύματος του Ολοκαυτώματος του Ισραήλ

Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου τον Οκτώβριο, ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Ναφτάλι Μπένετ εξαγριώθηκε: «Με ρωτάτε σοβαρά ... για τους Παλαιστίνιους πολίτες; Τι πάθατε; Δεν είδατε τι συνέβη; Πολεμάμε τους Ναζί»^[1].

Ο Μπένετ είχε ερωτηθεί τι θα συνέβαινε στα μωρά σε θερμοκοιτίδες και σε άλλους ασθενείς που θα πέθαιναν μετά τη διακοπή της ηλεκτροδότησης από το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας.

Υπάρχουν πολλά άλλα παραδείγματα επιφανών ισραηλινών πολιτικών που έκαναν παρόμοιες δηλώσεις. Η υπόθεση γενοκτονίας της Νότιας Αφρικής στο Διεθνές Δικαστήριο κατέγραψε πολλά από αυτά, συμπεριλαμβανομένης της αιματηρής επίκλησης του όρου «Αμαλέκ» [Αμαληκίτες] από τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου^[2].

Μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, μια διάθεση εξόντωσης έχει σαρώσει το Ισραήλ. Ο ισραηλινός ακτιβιστής της ειρήνης Άνταμ Κέλερ περιέγραψε πώς μίλησε ο Ρόι Σαρόν, ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός σχολιαστής στον κύριο ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, για την επιθυμία του να δει «ένα εκατομμύριο πτώματα στη Γάζα».

Ο Κέλερ έγραψε ότι «οι δρόμοι του Τελ Αβίβ πλημμύρισαν με κόκκινα αυτοκόλλητα που έγραφαν “Εξολοθρεύστε τη Γάζα!”. Όχι “Καταστρέψτε!”, όχι “Ισοπεδώστε!” – αλλά ξεκάθαρα και ρητά “Εξολοθρεύστε τη Γάζα!” “Le-Ha-Sh-Mid!” [להשמיד] – “Εξολοθρεύστε!”. Κάθε εβραιόφωνος Εβραίος Ισραηλινός γνωρίζει από νεαρή ηλικία τι ακριβώς σημαίνει αυτή η λέξη»^[3].

Η αβασάνιστη εξήγηση για τη γενοκτονική και εξοντωτική νοοτροπία του Ισραήλ είναι το «τραύμα του Ολοκαυτώματος». Η χρήση του Ολοκαυτώματος ως συλλήβδην εξήγηση είναι βολική, επειδή απαλλάσσει τους ανθρώπους από την ανάγκη να αναζητήσουν την πραγματική αιτία της ισραηλινής σιωνιστικής βίας.

Μια εξήγηση του «τραύματος του Ολοκαυτώματος» διατυπώθηκε από την Χάννα Στάρμαν:

«Η καταστροφή της Βηρυτού από τα ισραηλινά πυρά ήταν η είδηση κατά τη διάρκεια των πρώτων μου σχολικών διακοπών. Ήμουν επτά ετών και θυμάμαι να βλέπω τις παθιασμένες[sic] ομιλίες του Μεναχέμ Μπέγκιν και να σκέφτομαι ότι έβγαζαν νόημα. Γνωρίζοντας ότι ο Χίτλερ ήταν το απόλυτο κακό και ακούγοντας ότι ο Αραφάτ ήταν σαν τον Χίτλερ, πώς θα μπορούσε να είναι λάθος να τον καταστρέψουμε; Αλλά όταν κοίταξα ανάμεσα στις εικόνες των ανθρώπων στη Βηρυτό για να βρω τους Ναζί, το μόνο που μπορούσα να δω ήταν άνθρωποι που έμοιαζαν φτωχοί, ήσυχοι ή φοβισμένοι.

Τίποτα δεν συγκρίνεται με τους ψηλούς και ευθυτενείς Ναζί, που κραύγαζαν διαταγές με τις στολές και τις γυαλιστερές μπότες τους. Ήμουν μπερδεμένη. Και αυτή η σύγχυση γέννησε ένα παντοτινό ενδιαφέρον για το τι πραγματικά συνέβαινε στο Ισραήλ. Πώς μπορούσε ένας λαός που είχε υποφέρει τόσο πολύ να προκαλέσει τόσα βάσανα; Γιατί έλεγαν στον κόσμο ότι πολεμούσαν τους Ναζί; Και γιατί ο κόσμος τους πίστευε;

Η ανικανότητα πολλών Ισραηλινών να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ Ναζί και Παλαιστινίων και η ανικανότητά τους να αναγνωρίσουν τη δική τους στρατιωτική υπεροχή, ώστε να καταλάβουν ότι δεν είναι πλέον ένας ανίσχυρος λαός που τρέμει στο κατώφλι των στρατοπέδων εξόντωσης της Ευρώπης, δεν είναι μια ηθελημένη βλακεία. Είναι, μάλλον, μια παθολογική διαστρέβλωση που βασίζεται στο τραύμα της θυματοποίησης που δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί»^[4].

Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι οι Ισραηλινοί δεν είναι τα θύματα – και πολύ λίγοι Ισραηλινοί είναι επιζώντες του Ολοκαυτώματος.

Το σιωνιστικό σχέδιο από την αρχή του, στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν ένα σχέδιο προσηλωμένο στην εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης. Το ισραηλινό κράτος δεν ήταν προϊόν του Ολοκαυτώματος.

Είναι το τραύμα του Ολοκαυτώματος μεταβιβάσιμο; Μπορεί ένα πολιτικό τραύμα να κληρονομηθεί; Αν ναι, γιατί αυτό το τραύμα απουσίαζε κατά τις πρώτες ημέρες του Ισραήλ;

Η μυθολογία του πόνου

Η πρώτη φορά που το Ολοκαύτωμα εντάχθηκε στο σχολικό πρόγραμμα του Ισραήλ ήταν το 1953. Μόλις δύο ώρες αφιερώθηκαν σε αυτό^[5]. «Οι ηγετικές φυσιογνωμίες του Ισραήλ πίστευαν ότι η λήθη ήταν απαραίτητη για ... το έργο της δημιουργίας ενός έθνους, η απαγόρευση να γίνει η Σοά μέρος της συλλογικής συνείδησης δεν αποτελούσε εξαίρεση».

Αυτό το «τραύμα της θυματοποίησης» δεν ήταν μοναδικό στο Ισραήλ. Συνέβη και στη Νότια Αφρική. Η ιστορικός Ελίζαμπεθ βαν Χάινινγκεν έγραψε για τα βρετανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου των Άγγλων μα τους Μπόερς το 1899-1902, ότι: «Μετά από τον τεράστιο αριθμό θανάτων πάνω από 25.000 ανθρώπων, κυρίως γυναικών και παιδιών, οι Αφρικάνερ δημιούργησαν μια μυθολογία του πόνου που τροφοδοτούσε τον αναδυόμενο εθνικισμό των Αφρικάνερ»^[6].

Κανείς δεν πρέπει να υποβαθμίζει τη βιαιότητα των βρετανικών τακτικών στη Νότια Αφρική, όπου ο αρχιστράτηγος της Βρετανίας Λόρδος Κίτσενερ ανέπτυξε πρώτος την τακτική της αντιεξέγερσης που χρησιμοποιήθηκε εναντίον των αποικιοκρατούμενων λαών^[7].

Αυτή η μυθολογία ήταν υπεύθυνη, σύμφωνα με την Βαν Χάινινγκεν, για την «ηθική νομιμοποίηση του τρόπου ζωής των Μπόερς και της προπολεμικής φυλετικής τάξης». Κατά τη διαδικασία αυτή, «οι Μαύροι απλώς εξαλείφθηκαν από την ιστορία»^[8].

Κατά ειρωνικό τρόπο, στη Νότια Αφρική μετά το απαρτχάιντ, «η μυθολογία των στρατοπέδων ανακυκλώνεται τώρα προς το συμφέρον της συμφιλίωσης». Και οι Αφρικάνερ μπορούν να συμπάσχουν με τους Μαύρους Νοτιοαφρικανούς, επειδή και αυτοί υπέφεραν!

Αν οι Ισραηλινοί υποφέρουν από τραύμα, αυτό είναι το τραύμα των αποικιοκρατών που βίωσαν έναν επί μακρόν απωθημένο εφιάλτη ότι οι ιθαγενείς –τους οποίους υποδούλωσαν για τόσο πολύ καιρό– θα ξεσηκωθούν εναντίον τους.

Και αυτό δεν είναι μοναδικό στο Ισραήλ.

Οι λευκοί ιδιοκτήτες σκλάβων φοβόντουσαν επίσης ότι αυτοί που είχαν υποδουλώσει θα ξεσηκώνονταν εναντίον τους –όπως έγινε στην Αϊτή το 1791– και θα τους δολοφονούσαν στον ύπνο τους^[9].

Οι λευκοί στη νότια Αφρική διακατέχονταν επίσης από αυτούς τους φόβους. Θυμάμαι έντονα μια γυναίκα από τη Ροδεσία το 1980, μετά τις εκλογές που έφεραν το ZANU-PF στην εξουσία στη νέα Ζιμπάμπουε, να κλαίει σε μια συνέντευξη στο BBC επειδή φοβόταν ότι εκείνη και τα παιδιά της θα δολοφονούνταν μέσα στη νύχτα.

Η αντίδραση του Βρετανού κυβερνήτη Έντουαρντ Τζον Έιρ^[10] στην εξέγερση του Μόραντ Μπέι στην Τζαμάικα τον Οκτώβριο του 1865^[11] –όταν στις ταραχές σκοτώθηκαν 25 άνθρωποι– ήταν να δολοφονήσει σχεδόν 500 μαύρους, να μαστιγώσει βάναυσα 600 και να κάψει 1.000 σπίτια. Έγινε γνωστή ως η σύγκρουση του κυβερνήτη Έιρ. Ο Καρλ Μαρξ περιέγραψε τον Έιρ ως «το αδίστακτο εργαλείο του γαιοκτήμονα της Δυτικής Ινδίας»^[12].

Όταν Παλαιστίνιοι μαχητές δραπέτευσαν από τη Γάζα στις 7 Οκτωβρίου, διασχίζοντας τη Μεραρχία Γάζας του Ισραήλ όπως το μαχαίρι το βούτυρο, ήταν πράγματι τραυματικό για τους Ισραηλινούς. Ωστόσο, αυτό δεν είχε καμία σχέση με το Ολοκαύτωμα και είχε να κάνει με την παραδοσιακή αντίδραση των εποίκων-αποικιοκρατών στις εξεγέρσεις των αυτοχθόνων.

Το Ισραήλ βλέπει το ρόλο του ως αποικιοκρατικού καταπιεστή μέσα από το πρίσμα του Ολοκαυτώματος.

Δικαιολογώντας την αποικιοκρατική καταπίεση

Ένα άλλο παράδειγμα τραυματικής αντίδρασης των εποίκων στις εξεγέρσεις των ιθαγενών υπήρξε στην Κένυα.

Ως απάντηση στην εξέγερση των Μάου Μάου^[13] τη δεκαετία του 1950, περίπου 150.000 Κενυάτες φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης^[14] και υποβλήθηκαν σε άγρια βασανιστήρια – ένας από τους φυλακισμένους ήταν ο παππούς του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Πάνω από 1.000 Αφρικανοί απαγχονίστηκαν. Οι μαχητές των Μάου Μάου θεωρήθηκαν από τη Βρετανία ως «το πρόσωπο της διεθνούς τρομοκρατίας τη δεκαετία του 1950»^[15].

Είναι ένας ευρέως διαδεδομένος μύθος ότι το Ισραήλ ιδρύθηκε εξαιτίας του Ολοκαυτώματος.

Αναπτύχθηκε η πεποίθηση ότι το Ισραήλ ήταν «η εξιλέωση του κόσμου για τη συνενοχή του στο Ολοκαύτωμα»^[16]. Αυτός ο μύθος καλλιεργήθηκε επιμελώς από τις δυτικές δυνάμεις και το ίδιο το Ισραήλ για πολιτικούς και στρατηγικούς λόγους. Και αυτό παρά το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος το σιωνιστικό κίνημα αγνοούσε τι συνέβαινε στους Εβραίους στην Ευρώπη και μάλιστα εμπόδιζε ενεργά τις προσπάθειες διάσωσης που δεν είχαν σχέση με την Παλαιστίνη^[17].

Τον Μάρτιο του 1988 ο καθηγητής Γεχουντά Ελκανά, που επέζησε ως παιδί από το Άουσβιτς, έγραψε ένα άρθρο στο Ισραήλ με τίτλο «Η ανάγκη να ξεχάσουμε». Ο Ελκανά υποστήριξε ότι ο τρόπος με τον οποίο το Ισραήλ μνημόνευε το Ολοκαύτωμα ήταν υπεύθυνος για το «βαθύ μίσος» των Ισραηλινών προς τους Άραβες και ότι ήταν καλύτερα να ξεχάσουμε το Ολοκαύτωμα παρά να το αφήσουμε να αποτελέσει την αιτιολογία για γενοκτονία.

Όπως ήταν αναμενόμενο, το άρθρο του Ελκανά προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Αλλά 36 χρόνια αργότερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ο τρόπος με τον οποίο το Ισραήλ διαστρεβλώνει και εργαλειοποιεί τη μνήμη του Ολοκαυτώματος οδήγησε στο να γίνει δικαιολογία για τη γενοκτονία στη Γάζα.

Η καθηγήτρια Ιντίτ Ζερτάλ του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ περιέγραψε τον τρόπο: «Η μεταφορά της κατάστασης του Ολοκαυτώματος στην πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής ... όχι μόνο δημιούργησε μια ψευδή αίσθηση άμεσου κινδύνου μαζικής καταστροφής. Παραμόρφωσε επίσης σε τεράστιο βαθμό την εικόνα του Ολοκαυτώματος, επισκίασε το μέγεθος των φρικαλεοτήτων που διέπραξαν οι Ναζί, ευτελίζοντας την ιδιαίτερη αγωνία των θυμάτων και των επιζώντων και δαιμονοποιώντας πλήρως τους Άραβες και τους ηγέτες τους»^[18].

Ωστόσο, ενώ το Ισραήλ εθνικοποίησε τη μνήμη του Ολοκαυτώματος, «απέκλεισε τους άμεσους φορείς αυτής της μνήμης», τους 250.000 επιζώντες του Ολοκαυτώματος που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ. Οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος αφέθηκαν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους και το ένα τρίτο από αυτούς αφέθηκε να μαραζώσει στη φτώχεια^[19], εξασφαλίζοντας με δυσκολία τα αναγκαία για την επιβίωση^[20]. Ακόμα και οι γερμανικές αποζημιώσεις που προορίζονταν γι’ αυτούς εκλάπησαν από το ισραηλινό κράτος^[21].

Ο εξαιρετισμός των εβραϊκών δεινών

Μετά τη δίκη του Άντολφ Άιχμαν (βασικού ναζιστή αρχιτέκτονα της εβραϊκής γενοκτονίας) το 1961, το Ολοκαύτωμα άρχισε να παίζει όλο και πιο σημαντικό ρόλο στην αναπαράσταση του Ισραήλ ως θύματος.

«Μέσω του Άουσβιτς», εξήγησε η Ζερτάλ, «το Ισραήλ κατέστησε τον εαυτό του απρόσβλητο στην κριτική και απρόσιτο σε έναν ορθολογικό διάλογο με τον κόσμο γύρω του».

Αντί να αντλήσει καθολικά διδάγματα από το Ολοκαύτωμα σχετικά με την ανάγκη καταπολέμησης του ρατσισμού, ο σιωνισμός έβγαλε το αντίθετο συμπέρασμα. Ο ρατσισμός, η εθνοκάθαρση και η γενοκτονία δικαιολογούνταν λόγω του Ολοκαυτώματος. Ο Σιωνισμός εξαιρέθηκε από τα εβραϊκά δεινά, απομονώνοντάς τα από τις πολιτικές και οικονομικές τους καταβολές και, συνεπώς, από τα καθολικά διδάγματα για την ανάγκη καταπολέμησης του ρατσισμού.

Κάθε χρόνο το Ισραήλ μεταφέρει χιλιάδες μαθητές στο Άουσβιτς της Πολωνίας, το άλλοτε ναζιστικό στρατόπεδο θανάτου. Το κάνει αυτό όχι για να προειδοποιήσει για τους κινδύνους μιας επανάληψης του φασισμού, αλλά για να εμφυσήσει στους νέους του έναν μιλιταριστικό εθνικισμό και μίσος για τους μη Εβραίους.

Όπως έγραψε ο Ισραηλινός αρθρογράφος Γκιντεόν Λεβί το 2019: «Δεν έχω ακούσει ακόμη ούτε έναν έφηβο να επιστρέφει από το Άουσβιτς και να λέει ότι δεν πρέπει να κακοποιούμε τους άλλους με τον τρόπο που κακοποιηθήκαμε εμείς. Δεν έχει υπάρξει ακόμη σχολείο του οποίου οι μαθητές να επέστρεψαν από το Μπιρκενάου κατευθείαν στα σύνορα με τη Γάζα, να είδαν τον φράχτη με τα συρματοπλέγματα και να είπαν: “Ποτέ ξανά”. Το μήνυμα είναι πάντα το αντίθετο. Η Γάζα επιτρέπεται εξαιτίας του Άουσβιτς»^[22].

Ο Σιωνισμός ιδρύθηκε στη βάση ότι ο αντισημιτισμός ήταν ένα μοναδικό και αιώνιο μίσος για τους Εβραίους, εντελώς διαφορετικό από άλλες μορφές ρατσισμού. Ο αντισημιτισμός ήταν προϊόν, όχι της κοινωνίας γύρω τους αλλά των ίδιων των Εβραίων, ισχυρίζονταν οι Σιωνιστές. Οι Εβραίοι είχαν προκαλέσει τον αντισημιτισμό ζώντας σε «χώρες άλλων ανθρώπων»^[23].

Ο Σιωνισμός περιφρονεί την ιδέα ότι οι Εβραίοι μοιράζονται κοινή εμπειρία ρατσισμού και γενοκτονίας με άλλες μειονότητες.

Η σιωνιστική ιδεολογία υποστήριζε πάντα ότι επειδή ο αντισημιτισμός ήταν εγγενής στους μη Εβραίους ήταν αδύνατο να καταπολεμηθεί. Με τα λόγια του ιδρυτή του πολιτικού σιωνισμού, Τέοντορ Χερτσλ: «Στο Παρίσι ... πέτυχα μια πιο ελεύθερη στάση απέναντι στον αντισημιτισμό, τον οποίο άρχισα πλέον να κατανοώ ιστορικά και να συγχωρώ. Πάνω απ’ όλα, αναγνώρισα την κενότητα και τη ματαιότητα της προσπάθειας να “καταπολεμήσουμε” τον αντισημιτισμό»^[24].

Αυτό συνέβαινε σε μια εποχή που πάνω από το μισό γαλλικό έθνος διεξήγαγε έναν επιτυχημένο αγώνα ενάντια στην ενοχοποίηση για προδοσία του λοχαγού Αλφρέντ Ντρέιφους^[25]. Ο Χερτσλ δεν ενδιαφερόταν για την υπόθεση Ντρέιφους.

Νόμοι εμπνευσμένοι από τους Ναζί

Στο άρθρο «Η ανάγκη να ξεχάσουμε», ο Ελκανά έγραψε πως «αυτό που συνέβη στη Γερμανία θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε και σε οποιονδήποτε λαό, και στον δικό μου».

Υποστήριξε ότι «η ίδια η ύπαρξη της δημοκρατίας κινδυνεύει όταν η μνήμη των νεκρών συμμετέχει ενεργά στη δημοκρατική διαδικασία». Αυτό ακριβώς έγινε.

Ό,τι κάνει σήμερα το Ισραήλ το δικαιολογεί στο όνομα του αγώνα κατά των «Αράβων Ναζί».

Η πρόβλεψη του Ελκανά πριν από 36 χρόνια επαληθεύεται τώρα με εκδικητικό τρόπο στη Γάζα. Έγραψε:

«ένα βαθύ υπαρξιακό “άγχος” που τροφοδοτείται από μια συγκεκριμένη ερμηνεία των διδαγμάτων του Ολοκαυτώματος ... ότι είμαστε το αιώνιο θύμα. Σε αυτή την αρχαία πεποίθηση ... βλέπω την τραγική και παράδοξη νίκη του Χίτλερ. Δύο έθνη, μεταφορικά μιλώντας, αναδύθηκαν από τις στάχτες του Άουσβιτς: μια μειοψηφία που ισχυρίζεται, “αυτό δεν πρέπει να ξανασυμβεί ποτέ”, και μια φοβισμένη και στοιχειωμένη πλειοψηφία που ισχυρίζεται, “αυτό δεν πρέπει να ξανασυμβεί ποτέ σε εμάς”».

Όταν 31 χρόνια αργότερα αποκάλεσα το Ισραήλ «μπάσταρδο τέκνο του Χίτλερ»^[26] το Jewish Chronicle προσποιήθηκε ότι σοκαρίστηκε, αλλά το ισραηλινό κράτος κατασκευάστηκε κατ’ εικόνα της ναζιστικής Γερμανίας. Ο ορισμός του Εβραίου σύμφωνα με τον νόμο της επιστροφής του Ισραήλ αντανακλούσε εκείνον της ναζιστικής Γερμανίας^[27].

Όπως επισήμανε η Χάννα Άρεντ, παραθέτοντας τα λόγια του Φίλιπ Γκίλον, παρ’ όλη την καταδίκη της ναζιστικής Γερμανίας, ο γάμος μεταξύ Εβραίου και μη Εβραίου ήταν αδύνατος και στο Ισραήλ: «υπήρχε σίγουρα κάτι που κόβει την ανάσα στην αφέλεια με την οποία η εισαγγελία κατήγγειλε τους διαβόητους νόμους της Νυρεμβέργης του 1935, οι οποίοι είχαν απαγορεύσει τους γάμους και τις σεξουαλικές επαφές μεταξύ Εβραίων και Γερμανών. Οι καλύτερα πληροφορημένοι από τους ανταποκριτές γνώριζαν πολύ καλά την ειρωνεία, αλλά δεν την ανέφεραν στα ρεπορτάζ τους»^[28].

Ναζιστικοποίηση

Όπως έγραψε ο ισραηλινός ιστορικός Τομ Σεγκέβ στο βιβλίο του «Το έβδομο εκατομμύριο», οι Παλαιστίνιοι θεωρήθηκαν ναζί σχεδόν αμέσως μόλις η Γερμανία είχε ηττηθεί. Στους επιζώντες του Ολοκαυτώματος που έλαβαν μέρος στον λεγόμενο Πόλεμο της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ το 1948 τονίστηκε ότι οι Άραβες που πολεμούσαν ήταν οι διάδοχοι εκείνων που κάποτε είχαν προσπαθήσει να τους δολοφονήσουν.

Παραθέτοντας το ημερολόγιο ενός από τους μαχητές των σιωνιστικών πολιτοφυλακών που πραγματοποίησαν τη μαζική εκδίωξη των Παλαιστινίων κατά τη διάρκεια της Νάκμπα, η Ιντίτ Ζερτάλ εξήγησε ότι «οι πιο πρόθυμοι [να πραγματοποιήσουν φρικαλεότητες] ήταν εκείνοι που είχαν έρθει από τα στρατόπεδα [συγκέντρωσης]».

Ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, ο ιδρυτής του Ισραήλ, διευκρίνισε ότι «δεν θέλουμε να έρθουν οι Άραβες ναζί να μας σφάξουν». Η Ζερτάλ επισήμανε αργότερα ότι «η ναζιστικοποίηση του εχθρού ... [φαίνεται] να χαρακτηρίζει τον τρόπο ομιλίας των πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών ελίτ του Ισραήλ»^[29].

Ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Ίαν Λούστικ περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο «η σύγκρουση του Ισραήλ με τους Άραβες» κατασκευάστηκε ως «ισοδύναμη με τον αγώνα του με τους Ναζί»^[30]. Η Ιουδαιοκτονία του γερμανικού ιμπεριαλισμού ήταν το πρόσχημα για τη δημιουργία ενός κράτους που ξεκίνησε τη ζωή του με τη Νάκμπα, την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων.

Κάθε εχθρός του Ισραήλ ήταν ένας «νέος Χίτλερ».

Ο Μπεν Γκουριόν σημείωσε, λίγο πριν από τη δίκη του Άιχμαν, ότι «όταν ακούω τις ομιλίες του Αιγύπτιου προέδρου [Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ] ... μου φαίνεται ότι μιλάει ο Χίτλερ». Για τον πρώην Ισραηλινό υπουργό Άμυνας Αριέλ Σαρόν, ο πρόεδρος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης Γιάσερ Αραφάτ ήταν «σαν τον Χίτλερ, που ήθελε τόσο πολύ να διαπραγματευτεί με τους Συμμάχους»^[31].

Όπως εξήγησε η Ζερτάλ, δεν έχει υπάρξει πόλεμος στον οποίο να εμπλέκεται το Ισραήλ «που να μην έχει γίνει αντιληπτός, να μην έχει προσδιοριστεί και να μην έχει εννοιολογηθεί με όρους Ολοκαυτώματος». Το Ισραήλ έχει επιστρατεύσει το Ολοκαύτωμα «στην υπηρεσία της ισραηλινής πολιτικής».

Η βιομηχανία του Ολοκαυτώματος

Αυτό που ο μελετητής Νόρμαν Φινκελστάιν αποκάλεσε αλησμόνητα «Η βιομηχανία του Ολοκαυτώματος»^[32] ξεκίνησε με την ψήφιση του νόμου Γιαντ Βασέμ το 1953.^[33] Με τον νόμο αυτό ιδρύθηκε ένα μουσείο προπαγάνδας του Ολοκαυτώματος, το οποίο διαμόρφωσε μια σιωνιστική αφήγηση του Ολοκαυτώματος που αγνοούσε όχι μόνο τα μη εβραϊκά θύματα του Ολοκαυτώματος αλλά και την αντισιωνιστική εβραϊκή αντίσταση.

Στο Γιαντ Βασέμ δημιουργήθηκε ένας τοίχος αφιερωμένος στον Χατζ Αμίν αλ-Χουσεϊνί, τον Παλαιστίνιο ηγέτη που οι Βρετανοί διόρισαν Μουφτή της Ιερουσαλήμ το 1921 και ο οποίος αργότερα συνεργάστηκε με τους Ναζί^[34]. Όπως έγραψε ο ισραηλινός ιστορικός Τομ Σεγκέβ, ο σκοπός του ήταν να διασφαλίσει ότι «ο επισκέπτης μένει στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν πολλά κοινά ανάμεσα στο σχέδιο των Ναζί να καταστρέψουν τους Εβραίους και στην εχθρότητα των Αράβων προς το Ισραήλ».

Αν και ο Μουφτής ήταν αντιδραστικός, οι ισχυρισμοί ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στο Ολοκαύτωμα είναι αβάσιμοι. Αυτό δεν εμπόδισε τον Μουφτή να παίξει «πρωταγωνιστικό ρόλο» στην Εγκυκλοπαίδεια του Ολοκαυτώματος του Γιαντ Βασέμ^[35]. Το άρθρο για τον Μουφτή είναι μεγαλύτερο από τα άρθρα για τους ναζιστές ηγέτες Χάινριχ Χίμλερ και Ράινχαρντ Χάιντριχ μαζί και μεγαλύτερο από το άρθρο για τον Άιχμαν. Το ξεπερνάει ελάχιστα σε έκταση το λήμμα για τον Χίτλερ.

Υπήρξε μια συντονισμένη προσπάθεια από τους Σιωνιστές ηγέτες να παρουσιάσουν τους Παλαιστίνιους ως τους υπαίτιους του Ολοκαυτώματος. Το 2015 ο Νετανιάχου δήλωσε στο 37ο Παγκόσμιο Σιωνιστικό Συνέδριο ότι ο Μουφτής ήταν αυτός που έδωσε στον Χίτλερ την ιδέα να εξοντώσει αντί να εκδιώξει τους Εβραίους από τη Γερμανία^[36]. Ο Νετανιάχου είχε προηγουμένως γράψει ότι ο Μουφτής ήταν «ένας από τους πρωτεργάτες της συστηματικής εξόντωσης του ευρωπαϊκού εβραϊσμού»^[37].

Αυτό αποτελεί εδώ και καιρό ένα σταθερό σιωνιστικό μοτίβο. Ο Μπεν Γκουριόν διερωτήθηκε για έναν επικριτή: «Δεν γνωρίζει ότι ο Μουφτής ήταν σύμβουλος και συνεργάτης στα σχέδια εξόντωσης;»^[38]. Υπονοήθηκε ότι ο Άιχμαν και ο Μουφτής ήταν φίλοι∙ στην πραγματικότητα, ο Άιχμαν δεν συνάντησε ποτέ τον Μουφτή.

Η επιστράτευση των νεκρών του Ολοκαυτώματος

Στην κηδεία ενός ηγέτη πολιτοφυλακής εποίκων που είχε σκοτωθεί από έναν Παλαιστίνιο πρόσφυγα που είχε διεισδύσει από τη Γάζα, ο ανώτατος στρατηγός του Ισραήλ Μοσέ Νταγιάν ισχυρίστηκε ότι «εκατομμύρια Εβραίοι, που εξοντώθηκαν επειδή δεν είχαν πατρίδα, μας παρακολουθούν από τις στάχτες της ισραηλινής ιστορίας και μας προτρέπουν να εγκατασταθούμε και να οικοδομήσουμε μια χώρα για το λαό μας»^[39].

Οι Εβραίοι νεκροί του Ολοκαυτώματος επιστρατεύτηκαν εκ των υστέρων στο σιωνιστικό σχέδιο.

Μέσω του Ολοκαυτώματος το Ισραήλ μπόρεσε να παρουσιάσει τον εαυτό του όχι ως επιτιθέμενο, αλλά ως το αιώνιο θύμα. Το Ολοκαύτωμα ήταν η κάρτα του Ισραήλ για να ξεπεράσει τις δυσκολίες. Για το Ισραήλ, το Ολοκαύτωμα είναι ένα δώρο που δεν σταμάτησε ποτέ να προσφέρεται.

Όταν η Γερμανία έδωσε στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη στο ισραηλινό κράτος, μπορούσε να το δικαιολογήσει ως αποζημίωση για το εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Όπως εξήγησε το Γιαντ Βασέμ, «η καταβολή αποζημιώσεων βοήθησε στην επίσπευση της αποδοχής της Δυτικής Γερμανίας από τις δυτικές δυνάμεις»^[40]. Και έτσι αποδείχθηκε.

Όταν η παλαιστινιακή αντίσταση επιτέθηκε στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, η άμεση αντίδραση των Σιωνιστών ήταν ότι επρόκειτο για ένα δεύτερο Ολοκαύτωμα.

Ήταν σαν να μην ήταν η αιτία για την απόδραση αυτή τα 17 χρόνια ασφυκτικής πολιορκίας και τα 75 χρόνια κατοχής, αλλά το γεγονός ότι το Ισραήλ ήταν ένα εβραϊκό κράτος. Υποθέτουμε ότι αν οι κατακτητές της Γάζας ήταν χριστιανοί, τότε οι Παλαιστίνιοι θα είχαν αποδεχτεί ευχαρίστως τη μοίρα τους!

Παρά την εκμετάλλευση των επιζώντων του Ολοκαυτώματος, οι Ισραηλινοί τους περιφρονούσαν ως πρόβατα που είχαν πάει στη σφαγή, σε αντίθεση με τους ίδιους, τους «νέους Εβραίους» στην Παλαιστίνη, οι οποίοι έκαναν πόλεμο εναντίον του αυτόχθονα πληθυσμού. Όπως κατέγραψε ο Σεγκέβ, οι επιζώντες αποκαλούνταν ευρέως σαμπόν –στα εβραϊκά σημαίνει σαπούνι– λόγω της πεποίθησης ότι οι Ναζί χρησιμοποιούσαν ανθρώπινο λίπος για την παρασκευή σαπουνιού κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Η επικρατούσα άποψη μεταξύ των Εβραίων εποίκων στην Παλαιστίνη ήταν ότι οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος αντιπροσώπευαν την «επιβίωση των χειρότερων»^[41]. Στα μάτια του Μπεν Γκουριόν, ήταν «σκληροί, κακοί και εγωιστές άνθρωποι και οι εμπειρίες τους κατέστρεψαν τις όποιες καλές ιδιότητες τους είχαν απομείνει»^[42].

Για τον Σιωνισμό το Ολοκαύτωμα ήταν ανεξήγητο, εκτός ιστορίας. Ήταν «ένα ιερό και ουσιαστικά ακατανόητο γεγονός»^[43].

Η ίδια η ανορθολογικότητά του επέτρεψε στο Ισραήλ να το χρησιμοποιήσει για να υπερασπιστεί το αδικαιολόγητο.

Ακόμη και η εξόντωση των Παλαιστινίων δικαιολογείται από το Ολοκαύτωμα. Σε ένα λεγόμενο «Τραγούδι της Φιλίας», παιδιά ισραηλινών σχολείων τον Νοέμβριο τραγούδησαν με γλυκύτητα για την εξόντωση των Παλαιστινίων της Γάζας, τους οποίους αποκαλούσαν «φορείς της σβάστικας»^[44].

Το Ολοκαύτωμα μπορεί να είναι το πρίσμα μέσα από το οποίο το Ισραήλ δικαιολογεί τη γενοκτονία, αλλά δεν είναι η αιτία. Δεν είναι το τραύμα του Ολοκαυτώματος αλλά ένα αυτοπροκαλούμενο τραύμα θυματοποίησης που επέτρεψε τη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα.

Μετάφραση: elaliberta.gr

Tony Greenstein, “Israel’s Holocaust trauma is a myth”, The Electronic Intifada, 29 Μαρτίου 2024, https://electronicintifada.net/content/israels-holocaust-trauma-myth/45376.

Ο Tony Greenstein είναι ο συγγραφέας του βιβλίου Ο Σιωνισμός κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος [Tony Greenstein, Zionism During the Holocaust: The Weaponisation of Memory in the Service of State and Nation, New Generation Publishing, 2022].

Σημειώσεις

^[1] Sky News, “‘Are you seriously asking me about Palestinian civilians?’”, X, 12 Οκτωβρίου 2023, https://twitter.com/SkyNews/status/1712507691849928924.

^[2] Donald Wagner, “Netanyahu abuses Bible to impress US evangelicals”, The Electronic Intifada, 7 Νοεμβρίου 2023, https://electronicintifada.net/content/netanyahu-abuses-bible-impress-us-evangelicals/40061.

^[3] Adam Keller, “A genocidal mood in Israel”, Jewish Voice for Labour, 17 Οκτωβρίου 2023, https://www.jewishvoiceforlabour.org.uk/article/a-genocidal-mood-in-israel/.

^[4] Hannah Starman, Trauma and the making of Israel’s security, University of Wales Aberystwyth, 2001. https://pure.aber.ac.uk/ws/portalfiles/portal/28216657/Hannah_Starman_PhD_1_.pdf.

^[5] Gulie Ne’eman Arad, “Israel and the Shoah: A Tale of Multifarious Taboos”, New German Critique, τεύχος 90. https://www.jstor.org/stable/3211104.

^[6] Elizabeth Van Heyningen, “Costly Mythologies: The Concentration Camps of the South African War in Afrikaner Historiography”, Journal of Southern African Studies, τόμος 34, τεύχος 3, Σεπτέμβριος 2008, σσ. 495-513. https://www.jstor.org/stable/40283165.

^[7] “Horatio Herbert Kitchener, 1st Earl Kitchener”, Britannica, https://www.britannica.com/biography/Horatio-Herbert-Kitchener-1st-Earl-Kitchener.

^[8] Elizabeth Van Heyningen, “Costly Mythologies: The Concentration Camps of the South African War in Afrikaner Historiography”, ό.π.

^[9] “Haitian Revolution”, Britannica, https://www.britannica.com/topic/Haitian-Revolution.

^[10] “Edward John Eyre”, Britannica, https://www.britannica.com/biography/Edward-John-Eyre.

^[11] Chris Day, “The Morant Bay Rebellion, October 1865”, The National Archives, 19 Οκτωβρίου 2022, https://blog.nationalarchives.gov.uk/the-morant-bay-rebellion-october-1865/.

^[12] Karl Marx, “The Belgian Massacres” (αρχικά ως φυλλάδιο: The Belgian Massacres. To the Workmen of Europe and the United States, Μάιος 1869), στο MECW, τόμος 21, σελ. 47. Διαθέσιμο στο: Marxists Internet Archive, https://www.marxists.org/archive/marx/iwma/documents/1869/belgian-massacre.htm.

^[13] “What Was The Mau Mau Uprising?”, IWM [Imperial War Museums], https://www.iwm.org.uk/history/what-was-the-mau-mau-uprising.

^[14] “Queen Elizabeth’s Policies Resulted In Kenyan Freedom Fighters Living in Concentration Camps”, Global Black History, 14 Απριλίου 2022, https://www.globalblackhistory.com/queen-elizabeths-policies-resulted-in-kenyan-freedom-fighters-living-in-concentration-camps/.

^[15] Marc Parry, “Uncovering the brutal truth about the British empire”, The Guardian, 18 Αυγούστου 2016, https://www.theguardian.com/news/2016/aug/18/uncovering-truth-british-empire-caroline-elkins-mau-mau.

^[16] Peter Novick, The Holocaust in American Life, Houghton Mifflin, 2000.

^[17] Asa Winstanley, “How Zionism helped the Nazis perpetrate the Holocaust”, The Electronic Intifada, 14 Μαρτίου 2023, https://electronicintifada.net/content/how-zionism-helped-nazis-perpetrate-holocaust/37326.

^[18] Idith Zertal, Israel’s Holocaust and the Politics of Nationhood, Cambridge University Press, 2005.

^[19] Ilan Ben Zion, Isaac Scharf, “One-third of Israeli Holocaust survivors live in poverty, advocates say”, PBS, 27 Ιουνίου 2022, https://www.pbs.org/newshour/world/one-third-of-israeli-holocaust-survivors-live-in-poverty-advocates-say.

^[20] “Amid winter, Holocaust survivors forced to choose between food and heating”, ynetnews, 20 Δεκεμβρίου 2021, https://www.ynetnews.com/magazine/article/r1dcfma9y.

^[21] Yardena Schwartz, “How the State of Israel Abuses Holocaust Survivors”, Tablet, 26 Ιανουαρίου 2017, https://www.tabletmag.com/sections/israel-middle-east/articles/israel-abuses-holocaust-survivors.

^[22] Gideon Levy, “On This Holocaust Remembrance Day, Let Us Forget”, Haaretz, 2 Μαΐου 2019, https://www.haaretz.com/opinion/2019-05-02/ty-article/.premium/let-us-forget/0000017f-f89e-d2d5-a9ff-f89ecc1a0000.

^[23] A. B. Yehoshua, “An Attempt to Identify the Root Cause of Antisemitism”, Azure, τεύχος 32, Άνοιξη 2008, http://azure.org.il/include/print.php?id=18.

^[24] Arie Bober (επιμ.), The Other Israel. The Radical Case Against Zionism, Doubleday Anchor Books, 1972. Διαθέσιμο στο Marxists Internet Archive, Μέρος III “A Critique of Zionist Ideology”, Κεφάλαιο 11 “Zionism and Anti-Semitism”, https://www.marxists.org/history/etol/document/mideast/toi/chap3-11.html.

^[25] Tony Greenstein, “Unholy Alliance”, Weekly Worker, No. 630, 22 Ιουνίου 2006. Διαθέσιμο στο Marxists Internet Archive, https://www.marxists.org/history/etol/document/mideast/greenstein/zionism1.htm.

^[26] Lee Harpin, “Infamous anti-Israel activist Tony Greenstein called Jewish state ‘Hitler’s bastard offspring’”, The JC, 10 Ιουλίου 2019, https://www.thejc.com/news/infamous-anti-israel-activist-tony-greenstein-called-jewish-state-hitlers-bastard-offspring-ypojyokh.

^[27] Judah Ari Gross, “Even among its advocates, changing the Law of Return proves trickier than expected”, The Times of Israel, 27 Ιανουαρίου 2023, https://www.timesofisrael.com/even-among-its-advocates-changing-the-law-of-return-proves-trickier-than-expected/.

^[28] “Irony and Theodicy: Laughing out Loud about the Gravest of Moral Disorders”, Hannah Arendt Center for Politics and Humanities at Bard College, 14 Ιουνίου 2014, https://hac.bard.edu/amor-mundi/irony-and-theodicy-laughing-out-loud-about-the-gravest-of-moral-disorders-2014-07-14.

^[29] Maya Hadar, “Renegotiating Israeli Identities, Collective Victimhood and Social Exclusion of Arab Israelis in a Changing Social Reality”, Psychology and Developing Societies, 31(1), https://journals.sagepub.com/doi/pdf/10.1177/0971333618819152.

^[30] Ian S. Lustick, “The Holocaust in Israeli Political Culture: Four Constructions and Their Consequences”, Contemporary Jewry, τόμος 37, τεύχος 1, Απρίλιος 2017, σσ. 125-170. https://www.jstor.org/stable/26346572.

^[31] Robert Fisk, “Ariel Sharon”, Independent, 6 Ιανουαρίου 2006, https://www.independent.co.uk/voices/commentators/fisk/ariel-sharon-by-robert-fisk-6112586.html.

^[32] Norman G. Finkelstein, The Holocaust Industry: Reflections on the Exploitation of Jewish Suffering, Verso 2000 [Norman Finkelstein, Η βιομηχανία του Ολοκαυτώματος. Σκέψεις σχετικά με την εκμετάλλευση της εβραϊκής οδύνης, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2001].

^[33] “Martyrs’ and Heroes Remembrance (Yad Vashem) Law 5713-1953”, Yad Vashem יָד וַשֵׁם, https://www.yadvashem.org/about/yad-vashem-law.html.

^[34] Ali Abunimah, “Why is Benjamin Netanyahu trying to whitewash Hitler?”, The Electronic Intifada, 21 Οκτωβρίου 2015, https://electronicintifada.net/blogs/ali-abunimah/why-benjamin-netanyahu-trying-whitewash-hitler. Ilan Pappe, The Rise and Fall of a Palestinian Dynasty: The Husaynis, 1700-1948, Univ. of California, 2010.

^[35] Encyclopedia of the Holocaust, Yad Vashem יָד וַשֵׁם, https://store.yadvashem.org/en/encyclopedia-of-the-holocaust-19.

^[36] Tony Greenstein, “Rewriting the Holocaust”, Jacobin, 22 Οκτωβρίου 2015, https://jacobin.com/2015/10/holocaust-denial-mufti-netanyahu-yad-veshem-hagee-palestine-zionism/.

^[37] Jodi Rudoren, “Netanyahu Denounced for Saying Palestinian Inspired Holocaust”, The New York Times, 22 Οκτωβρίου 2015, https://www.nytimes.com/2015/10/22/world/middleeast/netanyahu-saying-palestinian-mufti-inspired-holocaust-draws-broad-criticism.html.

^[38] Yitzhak Laor, “Children of the State”, London Review of Books, τόμος 28, τεύχος 2, 26 Ιανουαρίου 2006, https://www.lrb.co.uk/the-paper/v28/n02/yitzhak-laor/children-of-the-state.

^[39] “Israel and Gaza: A longer, painful story”, התחברות / ترابط, http://www.tarabut.info/en/articles/article/israel-and-gaza/.

^[40] “Reparations and Restitutions”, Yad Vashem יָד וַשֵׁם, https://www.yadvashem.org/odot_pdf/Microsoft%20Word%20-%205817.pdf.

^[41] Carolyn Meredith Lipp, A Fragile Home in the Waiting Room: The Ambivalent Postwar Relationship between Americans and Jewish Displaced Persons in U.S.-Occupied Bavaria, Wesleyan University, Μιντλτάουν 2014, https://digitalcollections.wesleyan.edu/_flysystem/fedora/2023-03/23101-Original%20File.pdf.

^[42] Tony Greenstein, “Why is the Nazi holocaust more important than the Slave Trade and the Death of 10 million Africans in the Belgian Congo?”, εισαγωγή στο άρθρο του Gavin Lewis, “Israel, Holocaust and the Un-existing of Black Victimhood”, Tony Greenstein,s Blog, 9 Ιουνίου 2020, https://azvsas.blogspot.com/2020/06/why-is-nazi-holocaust-more-important.html. Και Gavin Lewis, “Israel, Holocaust and the Un-existing of Black Victimhood”, Canadian Dimension, 24 Δεκεμβρίου 2019, https://canadiandimension.com/articles/view/israel-the-holocaust-and-the-un-existing-of-black-victimhood#disqus_thread.

^[43] Ronald Berger, Surviving the Holocaust: A Life Course Perspective, Routledge, 2011, σελ. 11. https://books.google.co.uk/books?id=20NZBwAAQBAJ&newbks=0&printsec=frontcover&pg=PA11&dq=elie+wiesel+%22sacred+and+essentially+incomprehensible+event%22&hl=en&source=newbks_fb&redir_esc=y#v=onepage&q=elie%20wiesel%20%22sacred%20and%20essentially%20incompre&f=false.

^[44] Ali Abunimah, “Watch: Israeli children sing, ‘We will annihilate everyone’ in Gaza”, The Electronic Intifada, 19 Νοεμβρίου 2023, https://electronicintifada.net/blogs/ali-abunimah/watch-israeli-children-sing-we-will-annihilate-everyone-gaza.