Την Τρίτη 28 Μαρτίου, πρέπει να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Είναι δυνατόν να κερδίσουμε την απόσυρση της μεταρρύθμισης! Ενισχύοντας τις ΓΣ συζήτησης, γύρω από πλατφόρμες αιτημάτων, στήνοντας δράσεις μπλοκαρίσματος, πολλαπλασιάζοντας τις διαδηλώσεις και τις συλλογικές εκφράσεις της οργής μας, ενισχύοντας τις απεργίες, παρά τις δυσκολίες, και γεμίζοντας τα απεργιακά ταμεία. Απέναντι σε μια αντιδραστική κυβέρνηση, απέναντι στην άρνηση της δημοκρατίας, απέναντι σε μια καταστολή που ξεπερνά τα όρια της φαντασίας, απέναντι σε μια πεισματική και απομονωμένη εξουσία, η απάντηση είναι η γενική απεργία. Στις 28 Μαρτίου, ας μπλοκάρουμε τα πάντα!
Αναδημοσίευση από την Εκπαιδευτική Λέσχη. Είναι μια επίθεση που την περιμέναμε, όλος ο κόσμος το ήξερε ότι ο Μακρόν θα το φέρει. Δεν είναι απλά αύξηση του ορίου συντάξεων από τα 62 στα 64, αυτό είναι βέβαια συμβολικό, πρόκειται για ιδιωτικοποίηση του συνταξιοδοτικού όπου η σύνταξη θα εξαρτάται από την εταιρεία που δουλεύεις. Ήδη το 25% των πιο φτωχών δεν καταφέρνει να πάρει ποτέ σύνταξη, και ο περισσότερος κόσμος παίρνει μειωμένες συντάξεις 600-700 ευρώ που είναι τίποτα στη Γαλλία (από το κανονικό 1200-1300 € το οποίο θα είναι σχεδόν αδύνατον να επιτευχθεί αν πρέπει κανείς να δουλεύει συνεχόμενα χωρίς διακοπές…
Να αντιταχθούμε στη δημιουργία νέων κολοσσιαίων χρηματοπιστωτικών τεράτων! Από την Κυριακή, 19 Μαρτίου 2023, είναι σαφές ότι η προβληματική ελβετική τράπεζα Credit Suisse θα εξαγοραστεί από την ανταγωνίστριά της UBS. Αυτό το νέο τερατώδες μεγαθήριο, ωστόσο, δημιουργήθηκε μόνο επειδή για άλλη μια φορά το ελβετικό κράτος παρενέβη, αναγκάζοντας τους μισθωτούς να πληρώσουν ένα μερίδιο των ζημιών μιας μεγάλης τράπεζας. Ο πληθυσμός πληρώνει έτσι την αποτυχία των τραπεζών και εξασφαλίζει τα μπόνους και τα μερίσματα των υπευθύνων για την καταστροφή αυτή.
Antoine Larrache Η ημέρα της κινητοποίησης [Πέμπτη 23 Μάρτη] έδειξε την ικανότητα του κινήματος να αντιδράσει. Μετά το 49.3, μετά την προκλητική ομιλία του Μακρόν, το κίνημα έφτασε σε άλλο ένα ορόσημο, με την είσοδο της νεολαίας στο κίνημα και τον αριθμό ρεκόρ στις διαδηλώσεις. 800.000 στο Παρίσι, με κόσμο στους παρακείμενους δρόμους και τα καφέ, 8.000 στη Μπουρζ, 15.000 στην Ανγκουλέμ, 110.000 στο Μπορντό, 1.000 στη Λαμπάλ, 20.000 στην Περπινιάν, 30.000 στην Τουλόν, 24.000 στην Ταρμπ, 15. 000 στο Πυί-αν-Βελέ, 35.000 στη Ρεν, 40.000 στο Μονπελιέ, 80.000 στη Νάντη, 150.000 στην Τουλούζη... Οι αριθμοί των διαδηλώσεων είναι τεράστιοι, ίσως…
Harrison Stetler Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν βγει στους δρόμους από τα μέσα Ιανουαρίου, όταν το νομοσχέδιο εισήχθη επίσημα και τέθηκε σε ταχεία διαδικασία για να εγκριθεί εσπευσμένα σε πενήντα ημέρες. Αν αυτό δεν ήταν αρκετό για να κάνει την κυβέρνηση να επανεξετάσει τη δέσμη μέτρων, το κύμα απεργιών και διαμαρτυριών ανάγκασε τουλάχιστον τον Μακρόν να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να πιέσει με το ζόρι τη μεταρρύθμιση που υπέγραψε. Θα μπορούσε τελικά να εξελιχθεί σε μια πύρρειο νίκη για τον πρόεδρο.
Το κίνημα στο οποίο παρεμβαίνουμε είναι ιστορικό, λόγω της κλίμακας των διαδηλώσεων, της έκτασης τους στις πόλεις, της διάρκειάς του, της ενότητας των οργανώσεων του εργατικού κινήματος που το χαρακτηρίζει, αλλά και του βάθους της αγανάκτησης που υπάρχει σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού απέναντι στην κυβέρνηση. Κάτω από τα χτυπήματα της κυρίαρχης τάξης, το προλεταριάτο τείνει να συγκροτηθεί ως τάξη: Ξεκινώντας από την ετερογένειά του, από την αδυναμία των οργανώσεών του, βλέπουμε να ανασυγκροτεί τα συνδικάτα του, τα οποία μάλιστα στρατολογούν, και να προωθεί συζητήσεις σε όλα τα επίπεδα για το πώς θα αντιμετωπιστεί αυτή η μεταρρύθμιση.
Σελίδα 168 από 396