Σχετικά με την σύνοδο του Φόρουμ στην Μπραζίλια, από τις 29 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου 2023. Εμείς, οι υπογράφοντες και υπογράφουσες αυτή την επιστολή, που συμμετείχαμε στον αγώνα κατά της δικτατορίας Σομόζα και της θαυμαστής επανάστασης, που ξύπνησε τόσες ελπίδες στον κόσμο- ταυτισμένοι με τα δημοκρατικά ιδανικά και την κοινωνική δικαιοσύνη που επιτεύχθηκε από τη δημοκρατική αριστερά, τους θεσμούς και τις προοδευτικές δυνάμεις, απευθυνόμαστε στα κόμματα και τις οργανώσεις του Φόρουμ του Σάο Πάολο για να καταγγείλουμε το καθεστώς τρομοκρατίας στη Νικαράγουα, το οποίο καθημερινά παραβιάζει όλες τις ατομικές ελευθερίες, εκμηδενίζει τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη και υποβάλλει το λαό…

Στο άρθρο αυτό του Dave Kellaway εξετάζεται κριτικά η κληρονομιά του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, του αμφιλεγόμενου πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας, υπογραμμίζοντας τις πολυάριθμες δικαστικές διαμάχες, τις εικαζόμενες διασυνδέσεις του με τη μαφία και την αυτοκρατορία των μέσων ενημέρωσης, ενώ παράλληλα αμφισβητείται ο σεβασμός που επιδεικνύεται προς το πρόσωπό του στην ιταλική τηλεόραση και ο αντίκτυπος της επιρροής του στο πολιτικό τοπίο της Ιταλίας.

(Το κείμενο δημοσιεύεται στα ελληνικά και στα αλβανικά). Τα τελευταία και επαναλαμβανόμενα γεγονότα στο Βόρειο Κόσσοβο δημιούργησαν την ανάγκη για αναζήτηση πληροφορίας και ενημέρωσης τόσο από το Κόσσοβο, όσο και από τη μεριά της Αλβανίας ώστε να υπάρξει μία πλήρης και συνολική εικόνα, τόσο ευρύτερα για την κοινή γνώμη, όσο και ειδικότερα για την αριστερά εδώ. Είναι γεγονός ότι υπάρχει έλλειψη ενημέρωσης και κατά συνέπεια λάθος συμπεράσματα και προκαταλήψεις για την κατάσταση στο Κόσσοβο.

Το τέταρτο κείμενο της σειράς ""Ανισότητες"": για το LGBTQ+ κίνημα στη Ρωσία, τις ιεραρχικές κοινότητες και την ηθική του σύγχρονου ακτιβισμού Πέρυσι, η Irida, μια μικρή κοινότητα για τα δικαιώματα των LGBTQ+ στη Σαμάρα, για την οποία το ρωσικό Υπουργείο Δικαιοσύνης φαίνεται ότι έμαθε πριν από τους συναδέλφους του, συμπεριλήφθηκε στο μητρώο των "ξένων πρακτόρων". Την επόμενη εβδομάδα, μια ΛΟΑΤ-Αθλητική Εταιρεία καταχωρήθηκε επίσης στον κατάλογο, παρά το γεγονός ότι δεν είχε καμία ανάμειξη σε πολιτικές δραστηριότητες. Και στις δύο περιπτώσεις, φαίνεται ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης κινήθηκε για τυπικούς λόγους, συγκεκριμένα για οργανωμένες δραστηριότητες που σχετίζονται με το θέμα LGBT+.

Δυστυχώς, το τέλος του Μπερλουσκόνι δεν σημαίνει και το τέλος του είδους της (αστικής) πολιτικής που αυτός εφεύρε και εφάρμοσε. Και αυτό επειδή ο Μπερλουσκόνι φρόντισε να ιδρύσει μια ολάκερη παγκόσμια “σχολή” υπέρ-αντιδραστικών νεοφιλελεύθερων ακροδεξιών πολιτικών που ήδη κυβερνούν ή απειλούν να κυβερνήσουν σχεδόν την μισή ανθρωπότητα, φλερτάροντας με τον φασισμό όταν βέβαια δεν δηλώνουν οι ίδιοι φασίστες. Και φυσικά, και μόνον αυτό το “επίτευγμα” του Μπερλουσκόνι επαρκεί για να δικαιολογήσει τη διαπίστωση πολλών από τους σημερινούς εγκωμιαστές του ότι “σημάδεψε την ιστορία της χώρας και της εποχής του”.