David Finkel Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η κλιμάκωση της βίας και της εθνοκάθαρσης του Ισραήλ στην Παλαιστίνη, που αναζωπυρώθηκε τον τελευταίο χρόνο, έχουν γίνει δύο κέντρα μιας βαθύτερης παγκόσμιας κρίσης. Για τη διεθνή αριστερά, ο πόλεμος στην Ουκρανία και η καταστροφή στην Παλαιστίνη, τόσο από μόνες τους όσο και μαζί, αποτελούν πολύ μεγάλες δοκιμασίες για τη θεωρία και, κυρίως, για την πολιτική.

Οι επαναστατικές δυνάμεις αρνούνται να πάρουν θέση στη σύγκρουση, δεν είναι ουδέτερες αλλά εχθρικές και προς τις δύο πλευρές. Δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη ούτε στις δυνάμεις της αντεπανάστασης ούτε στις οπορτουνιστικές δυνάμεις. Όποιος κι αν βγει νικητής από αυτή τη μάχη –αν δεν μετατραπεί σε εμφύλιο πόλεμο– θα χτυπήσει τις δυνάμεις της επανάστασης, αν οι τελευταίες δεν προετοιμαστούν και δεν οργανωθούν στις γειτονιές σε επιτροπές αντίστασης και μέσα από μια συνεκτική δομή στους χώρους εργασίας. Μόλις τελειώσει η μάχη, ο νικητής πιθανότατα θα κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και απαγόρευση κυκλοφορίας και θα κυβερνήσει τη χώρα με στρατιωτική κυβέρνηση, γι’ αυτό…

Leon Crémieux Είναι σαφές ότι η Γαλλία διέρχεται μια κοινωνική και δημοκρατική κρίση. Μπορεί μάλιστα να ειπωθεί εύλογα ότι αυτές οι δύο κρίσεις αντανακλούν μια κρίση καθεστώτος, δηλαδή την αδυναμία της άρχουσας τάξης, της καπιταλιστικής τάξης, να συνεχίσει να ασκεί την εξουσία με φυσιολογικό τρόπο στηριζόμενη στους υφιστάμενους πολιτικούς θεσμούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε εισέλθει σε μια επαναστατική κρίση, ούτε καν σε μια προεπαναστατική, αλλά σε μια φάση κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας της οποίας η έκβαση δύσκολα μπορεί να προβλεφθεί. Ως τέτοια, εγείρει μια σειρά από πολιτικά ερωτήματα και παράδοξα.

Paul Martial Στο Σουδάν διεξάγονται μάχες μεταξύ του στρατού και παραστρατιωτικών ομάδων. Οι δύο αυτές δυνάμεις διεξάγουν έναν ανελέητο πόλεμο για τον έλεγχο της χώρας, θέτοντας σε κίνδυνο τις διαπραγματεύσεις για την εγκαθίδρυση μιας πολιτικής κυβέρνησης. Ήταν μαζί προκειμένου να ανατρέψουν την πολιτική κυβέρνηση που προέκυψε από την σουδανική επανάσταση που έβαλε τέλος στο καθεστώς του Ομάρ αλ Μπασίρ.

Θα πρέπει να κινητοποιηθούμε για να κηρύξουμε μια γενική πολιτική απεργία και πολιτική ανυπακοή, που αποτελούν τα τωρινά μας καθήκοντα, γύρω από τα οποία πρέπει να συσπειρωθούμε όλοι, και να μην επιτρέψουμε τα λόγια της ανταρσίας και του κατακερματισμού και τη ρητορική του μίσους να διαλύσουν αυτή τη χώρα και να υπονομεύσουν την ενότητα, την κυριαρχία, την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια του λαού της.