Επιμέλεια Γιώργος Μητραλιάς.
Στο κείμενο αυτό, ο Mustafa Barghouti συντάσσει τον μακάβριο απολογισμό αυτού του τελευταίου έτους και ανακοινώνει με σαφήνεια τι περιμένει τους Παλαιστίνιους αν δεν γίνει τίποτα: η προσάρτηση των υπόλοιπων κατεχομένων εδαφών, η συνέχιση του απαρτχάιντ και η ολοκλήρωση της εθνοκάθαρσης. Ενώ παράλληλα επιβεβαιώνει τη συνέχιση της αντίστασης, «όποιο κι αν είναι το κόστος»
ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ: Καλούμε σε μαζική συμμετοχή στη διαδήλωση αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό την Δευτέρα 7 Οκτώβρη, στις 7.00 μ.μ. στο Πάρκο Ελευθερίας (Μετρό Μέγαρο Μουσικής) και πορεία στις πρεσβείες ΗΠΑ-Ισραήλ. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ! ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ! ΚΑΜΙΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΙΣΡΑΗΛ! ΑΠΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΛΕΜΟΧΑΡΗ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ! ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ – ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ
Στην Αθήνα στο συλλαλητήριο και στην πορεία προς την ισραηλινή πρεσβεία που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 5/10 (2μμ, Πάρκο Ελευθερίας, μετρό Μέγαρο Μουσικής). Καλούν η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας, η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο-Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη, συνδικάτα, φοιτητικοί σύλλογοι, οργανώσεις και συλλογικότητες, ανάμεσά τους το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, η ΠΟΘΑ, το Σωματείο Εργαζομένων στο «Έλενα Βενιζέλου», ο ΣΕΠΕ Αθηνά, το BDS Greece, το Παλαιστινιακό Σπίτι στην Αθήνα, τα φοιτητικά σχήματα της ΕΑΑΚ. Συλλαλητήρια θα πραγματοποιηθούν και σε άλλες πόλεις σε όλη τη χώρα. Συλλαλητήρια το Σάββατο 5/10 έχουν καλεστεί σε δεκάδες πόλεις σε όλο τον κόσμο…
Η Εργατική Λέσχη Καλλιθέας διοργανώνει, μαζί με την Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας δράσεις αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη στον έναν χρόνο από την έναρξη του γενοκτονικού πολέμου του Ισραήλ. Σάββατο 5 Οκτωβρίου, 12 το μεσημέρι, πλατεία Κύπρου – Συγκέντρωση – Να σταματήσει η γενοκτονία στη Γάζα – Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Παρασκευή και Σάββατο – 4 και 5 Οκτωβρίου, από τις 6.00 έως τις 10.00 μμ. Έκθεση φωτογραφίας με θέμα: Ενάντια στη Γενοκτονία της Μνήμης: Η αγροτική και αστική ζωή στην Παλαιστίνη, 1890-1948 Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας – Κρέμου 123
Omar Hassan
Το Ισραήλ έχει κηρύξει πόλεμο στο λαό του Λιβάνου. Μέσα σε μια νύχτα εξαπέλυσε 1.600 αεροπορικές επιδρομές σε πόλεις και χωριά του Λιβάνου, σκοτώνοντας περίπου 500 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 35 παιδιά. Αυτό συμβαίνει λίγες μόλις ημέρες αφότου εξαπέλυσε αδιάκριτο τρόμο σε ολόκληρη τη χώρα ανατινάζοντας χιλιάδες βομβητές και ασύρματους που χρησιμοποιούσε η Χεζμπολλάχ, το πολιτικό κόμμα και η πολιτοφυλακή του Λιβάνου που είναι σύμμαχος του Ιράν. Ένα από τα θύματα ήταν η Φατίμα Αμπντουλάχ, ένα εννιάχρονο κορίτσι που μόλις είχε ξεκινήσει την τέταρτη τάξη. Είναι σαφές ότι η ακροδεξιά ισραηλινή κυβέρνηση δεν αρκείται στον αφανισμό της Λωρίδας της Γάζας και στην επέκταση της παράνομης κατοχής της Δυτικής Όχθης. Απαιτεί ακόμη περισσότερη καταστροφή και ερήμωση και είναι έτοιμη να τρομοκρατήσει ολόκληρο τον λιβανέζικο πληθυσμό.
Rashid Khalidi
Αν η ισραηλινή ηγεσία είχε ξεκάθαρη άποψη για το τι ήθελε στην αρχή –να καταστρέψει τη Γάζα και να ολοκληρώσει τη Νάκμπα– δεν νομίζω ότι έχει ξεκάθαρη άποψη τώρα. Αυτό που φαίνεται πιθανό να επακολουθήσει είναι κάποια μορφή ισραηλινής κατοχής, κάτι που είναι ένα αποτέλεσμα που κανείς, συμπεριλαμβανομένων των ίδιων των Ισραηλινών, δεν θα επιθυμούσε. Δεν θα ήθελα να καταλάβουν τη Γάζα αν ήμουν στη θέση τους. Η τελευταία τους κατοχή, μέχρι το 2005, δεν ήταν και τόσο επιτυχής. Σκεφτείτε τι είχαν να αντιμετωπίσουν τότε, από τη Χαμάς των αρχών της δεκαετίας του 2000 και άλλες ομάδες με δυνατότητες ένα κλάσμα αυτών που έχουν σήμερα. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν καλές επιλογές, ειλικρινά, από την ισραηλινή οπτική γωνία. Δεν νομίζω ότι υπήρξε μια ξεκάθαρη απόφαση της ηγεσίας σε αυτό το θέμα. Αυτό μπορεί να είναι λάθος, αλλά αυτή είναι η εντύπωσή μου απ’ έξω, διαβάζοντας τον ισραηλινό Τύπο. Παρά τη συντριπτική τους δύναμη, έχουν θέσει τον εαυτό τους σε μια απελπιστική στρατηγική κατάσταση.
Blanca Missé
Τα τελευταία δύο χρόνια, ο κόσμος έχει συγκλονιστεί από τη συνύπαρξη πολλών αγώνων. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η ηρωική ουκρανική αντίσταση στη ρωσική εισβολή, η εξέγερση για την ελευθερία των γυναικών στο Ιράν, ο ανανεωμένος αγώνας για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, η λαϊκή αντίσταση κατά του πολέμου στο Σουδάν και οι νέες κινητοποιήσεις κατά του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία. Αυτά τα κινήματα έχουν το καθένα τη δική του δυναμική και ρυθμό. Η προσέγγιση αυτών των ξεχωριστών κινημάτων από μια κοινή προοπτική και σε διεθνή κλίμακα θέτει σοβαρά ερωτήματα για την Αριστερά: Είναι δυνατόν να υποστηριχθούν ταυτόχρονα όλοι αυτοί οι αγώνες παρά τα διακριτά χαρακτηριστικά και τις αντιφάσεις τους; Μπορούν αυτοί οι αγώνες να βρουν αλληλεγγύη μεταξύ τους;
Gilbert Achcar
Ποια είναι η σύγκρουση εντός της σιωνιστικής ελίτ της εξουσίας; Μην πιστεύετε ότι πρόκειται για μια σύγκρουση μεταξύ γερακιών και περιστεριών, όπως την παρουσιάζουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Όχι, μη νομίζετε καν ότι οι περισσότεροι από τις ισραηλινές μάζες που διαδηλώνουν για να απαιτήσουν μια συμφωνία που θα οδηγήσει σε μια νέα ανταλλαγή αιχμαλώτων μεταξύ της κυβέρνησής τους και της Χαμάς, επιδιώκουν να τερματιστεί η τραγωδία της Γάζας και να αποσυρθεί ο στρατός κατοχής από αυτήν. Όχι, όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει, ο σιωνιστικός στρατός δεν θα αποχωρήσει για δεύτερη φορά από τη Λωρίδα, αφού ακόμη και οι «μετριοπαθείς» στις τάξεις του πιστεύουν ότι μια νέα αποχώρηση θα σήμαινε επανάληψη του ίδιου λάθους.
Florence Oppen
Στο βιβλίο του Ο εκατονταετής πόλεμος στην Παλαιστίνη (2020), ο Παλαιστίνιος ιστορικός Ρασίντ Χαλίντι ανέφερε ότι το νέο κύμα του απελευθερωτικού κινήματος πρέπει να πάρει κάποια μαθήματα από τις προηγούμενες δεκαετίες αγώνα: «Ούτε η εξάρτηση από τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ στις άκαρπες διαπραγματεύσεις της εποχής του Αμπάς ούτε η υποτιθέμενη στρατηγική της ένοπλης αντίστασης προώθησαν τους εθνικούς στόχους των Παλαιστινίων τις τελευταίες δεκαετίες. Ούτε έχουν πολλά να περιμένουν οι Παλαιστίνιοι από αραβικά καθεστώτα όπως αυτά της Αιγύπτου και της Ιορδανίας, τα οποία σήμερα δεν ντρέπονται να υπογράφουν τεράστιες συμφωνίες με το Ισραήλ, ή της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τα οποία έχουν αγοράσει ισραηλινά όπλα και συστήματα ασφαλείας μέσω αμερικανικών τεχνασμάτων που μόνο ελάχιστα συγκαλύπτουν την προέλευσή τους».
Fatima AbdulKarim
Σχεδόν 20 χρόνια μετά τη λήξη της δεύτερης Ιντιφάντα, ο ισραηλινός στρατός έχει επανέλθει πλήρως στη χρήση αεροπορικών επιθέσεων στη Δυτική Όχθη, ιδίως στο βόρειο τμήμα του κατεχόμενου εδάφους. Από τις 7 Οκτωβρίου, έχει εξαπολύσει περισσότερες από 46 επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και αεροπορικές επιδρομές στην περιοχή – από τις τελευταίες σκοτώθηκαν 77 Παλαιστίνιοι, μεταξύ των οποίων 14 παιδιά, μέχρι τα τέλη Ιουνίου. Αυτό έχει δημιουργήσει μια κατάσταση που, για πολλούς Παλαιστίνιους, μοιάζει με μια «μικρογραφία της Γάζας» – μια κατάσταση στην οποία το Ισραήλ καταστέλλει τον λαό από τον ουρανό, αλλά και ένα παράδειγμα μιας εκστρατείας αντεπίθεσης που είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Η Τζενίν υπήρξε ιδιαίτερος στόχος αυτής της εκστρατείας. Παρά τις δεκάδες στρατιωτικές εισβολές, τις δώδεκα αεροπορικές επιδρομές και τις εκτεταμένες επιχειρήσεις από τις 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ δεν μπόρεσε να καταστείλει την ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση στην πόλη και στον προσφυγικό καταυλισμό της –που καθοδηγείται κυρίως από την Ταξιαρχία της Τζενίν, μια ομάδα–ομπρέλα που αποτελείται από διάφορες παραστρατιωτικές παρατάξεις.
