Nancy Virtue

Το άρθρο αυτό πραγματεύεται τη σχέση μεταξύ αισθητικής και πολιτικής στη Μάχη του Αλγερίου του Τζίλο Ποντεκόρβο. Μεγάλο μέρος του ενδιαφέροντος που έχει προκαλέσει η ταινία του Ποντεκόρβο μετά την κυκλοφορία της το 1965 ήταν αντιφατικό. Από τη μία πλευρά έχει αναδειχθεί ως ένα σημαντικό έργο του Τρίτου Κινηματογράφου, ενός κινήματος που ορίζεται από το πολιτικό του περιεχόμενο και στο οποίο η κάμερα θεωρείται όπλο πολιτιστικής παρέμβασης στον αγώνα κατά της αποικιακής και νεοαποικιακής καταπίεσης. Από την άλλη πλευρά, η ταινία έχει επικριθεί για το γεγονός ότι είναι διφορούμενη πολιτικά και ότι αναπαριστά το γαλλικό αποικιακό σύστημα υπό πολύ θετικό πρίσμα για να δώσει ένα πραγματικά μετασχηματιστικό μήνυμα. Κάνοντας μια διάκριση μεταξύ τακτικής και στρατηγικής ή ιδεολογικής αμφισημίας στη Μάχη του Αλγερίου, το άρθρο αυτό παρεμβαίνει στη συνεχιζόμενη συζήτηση γύρω από το νόημα (ή τα νοήματα) της ταινίας και τη θέση της στον Τρίτο Κινηματογράφο και παρέχει μια λεπτομερή επεξήγηση αυτού που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια υποδειγματική ανάπτυξη της μετασχηματιστικής μεταποικιακής αισθητικής.

Steve Jones

Αυτή η ταινία ξεκίνησε ως έργο του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Μετά τον πρόωρο θάνατό του, όμως, το έργο πέρασε στη φον Τρότα. Παρά τις επιφυλάξεις της ότι δεν ήταν αρκετά έμπειρη για να χειριστεί ένα τόσο σημαντικό θέμα, η σκηνοθέτρια αποφάσισε να το αναλάβει.

Alex Salmon

Επιπλέον, η ταινία Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο ήταν τόσο απεχθής στους Ναζί, ώστε οι προβολές της ταινίας του 1930 μποϊκοτάρονταν στη Γερμανία επειδή έδειχνε την ωμή πραγματικότητα του πολέμου και δεν εξυμνούσε τον ρόλο της Γερμανίας σε αυτόν. Η ταινία απαγορεύτηκε αργότερα από το ναζιστικό καθεστώς και ο Ρεμάρκ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα... Είναι μια ισχυρή και διαχρονική αντιπολεμική ιστορία, η οποία δείχνει τη ματαιότητα και τη φρίκη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αποτελεί ένα ισχυρό κατηγορώ για όσους βρίσκονται στην εξουσία και είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν ζωές για την επιδίωξη του κέρδους και της δόξας. Για το λόγο αυτό, αξίζει να παρακολουθήσετε τη διασκευή του 2022.

Phil Butland

Στις 6 Οκτωβρίου 1960, η ταινία «Σπάρτακος» έκανε πρεμιέρα στο θέατρο DeMille της Νέας Υόρκης. Το περιοδικό Time πανηγύρισε για «ένα νέο είδος ταινίας του Χόλιγουντ: ένα υπερθεαματικό έργο με πνευματική ζωντάνια και ηθική δύναμη». Ο επί σειρά ετών κριτικός κινηματογράφου των New York Times Μπόσλεϊ Κρόουθερ ήταν λιγότερο ενθουσιασμένος, απορρίπτοντας την ταινία ως «ηρωική αηδία», προσθέτοντας ότι «το μεσαίο μέρος είναι επιτηδευμένο και κουραστικό, επειδή ασχολείται με τις βαρετές διαμάχες της πολιτικής». Οι άνθρωποι που έμπαιναν στην ταινία έπρεπε να αψηφήσουν τις γραμμές περιφρούρησης που είχε οργανώσει η δεξιά Αμερικανική Λεγεώνα. Η Λεγεώνα είχε στείλει 17.000 επιστολές που ενθάρρυναν τους πατριώτες βετεράνους του πολέμου να διαμαρτυρηθούν για την ταινία.

Μια μικρή ομάδα δεσμεύεται να συγκεντρώσει χρήματα για τους ανθρακωρύχους. Όταν συγκεντρώθηκε ένα σημαντικό ποσό, ένα άλλο θέμα έπρεπε να αποφασιστεί: σε ποιον θα βάλουν τον πακτωλό; Η επιλογή ήταν μια μικρή πόλη ορυχείων στην Κοιλάδα του Dulais, που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Ουαλίας. Η δωρεά θα γινόταν υπό το όνομα «Λεσβίες και Ομοφυλόφιλοι Υποστηρίζουν τους Ανθρακωρύχους». Τον Δεκέμβριο του 1984 11.000£ συλλέχθηκαν, γεγονός που κάνει το LGSM τη βασική χρηματοδοτική υποστήριξη των απεργών ανθρακωρύχων στο σύνολο της χώρας... Την άνοιξη του 1985, οι ανθρακωρύχοι... θα λάβουν μέρος, στην κεφαλή της πορείας, στην παρέλαση του Gay Pride.

[Αναδημοσίευση]