Παντελής Αυθίνος

Τα διδάγματα της βολιβιανής εμπειρίας είναι πολύ σημαντικά. Η αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά θα πρέπει να τα μελετήσει, για να γίνει κατανοητό ότι κάθε στρατηγική σταδιακής προσέγγισης του σοσιαλισμού από τα πάνω, μέσα από την διαχείριση του αστικού κράτους, ακυρώνει τελικά την δράση των μαζών από τα κάτω, μέσα από την αμεσοδημοκρατική αυτοοργάνωση τους, και καταλήγει σε μια άλλη -όχι και τόσο νέα- μορφή διαχείρισης του καπιταλισμού.

Παντελής Αυθίνος

Το «θρίλερ των κατασκόπων» και η διπλωματική κρίση στις σχέσεις Ελλάδας – Ρωσίας, που πυροδότησε η καταγγελία της ελληνικής κυβέρνησης ότι Ρώσοι κατάσκοποι υποκινούσαν τα ακροδεξιά εθνικιστικά συλλαλητήρια ενάντια στην συμφωνία των Πρεσπών, έφερε με δραματικό τρόπο στην επιφάνεια, την σκληρή ιμπεριαλιστική σύγκρουση που διεξάγεται, γύρω από την σφαίρα επιρροής στην οποία θα υπαχθεί η Δημοκρατία της Μακεδονίας και τα Δυτικά Βαλκάνια γενικότερα. Μια σύγκρουση που, από την πλευρά όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων –είτε διεθνών όπως οι ΗΠΑ, η ΕΕ και η Ρωσία είτε περιφερειακών όπως η Ελλάδα– έχει σαν κοινό παρονομαστή, την άρνηση του δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό του μακεδονικού λαού.

Παντελής Αυθίνος

Να λοιπόν που η Πανελλαδική Πανεργατική Απεργία στις 14 του Δεκέμβρη αποκτάει την δική της δυναμική και έχει την δυνατότητα να υπερβεί τον ετήσιο εθιμοτυπικό χαρακτήρα με τον οποίο την νοηματοδοτούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.Σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν την πρώτη εβδομάδα του Δεκέμβρη αποκάλυψαν τις κρυμμένες δυναμικές της περιόδου και τις βαθύτερες ανησυχίες της κυβέρνησης Τσίπρα–Καμένου... Οι μαχητικές ταξικές δυνάμεις, που οργανώνουν τους αγώνες από τα κάτω και στηρίζουν την αυτενέργεια και την αυτοοργάνωση της βάσης, μπορούν και πρέπει –παρά και ενάντια στις γραφειοκρατίες των συνδικαλιστικών ηγεσιών– να οργανώσουν αυτήν την δυνατότητα και να κάνουν πραγματικότητα τους μύχιους φόβους των Ελλήνων καπιταλιστών.

Παντελής Αυθίνος

Αν για τις γραφειοκρατίες της ΓΣΕΕ της ΑΔΕΔΥ και του ΠΑΜΕ η απεργία στις 12 του Νοέμβρη αποτελεί την αρχή και το τέλος των κινητοποιήσεων, για τις αγωνιστικές ταξικές δυνάμεις, για τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες της βάσης του εργατικού κινήματος, μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για συντονισμό, οργάνωση της δράσης, και εργαλείο για την κλιμάκωση των αγώνων. Πρώτο βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση λοιπόν η επιτυχία της απεργίας. Το γενικό λουκέτο στην λειτουργία της οικονομίας. Το βήμα αυτό πρέπει να ενισχυθεί άμεσα, από την προσπάθεια για τον ποιο πλατύ συντονισμό ανάμεσα σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό από πρωτοβάθμια σωματεία, που θα ενώσουν τις δυνάμεις του για την άμεση κλιμάκωση του αγώνα με νέα απεργιακή κινητοποίηση. Και για να πετύχουμε σε αυτόν τον σχεδιασμό χρειαζόμαστε την ενίσχυση του πλατιού αγωνιστικού ταξικού ρεύματος βάσης, που αποτελούν οι εργατικές συσπειρώσεις – παρεμβάσεις. Μέσα από αυτήν την διαδικασία θα οικοδομήσουμε το συνδικαλιστικό κίνημα της δημοκρατίας των συνελεύσεων, το αγωνιστικό κίνημα βάσης που μας χρειάζεται για να ξεπεράσουμε τον γραφειοκρατικό έλεγχο των συνδικαλιστικών ηγεσιών.

Το ΝΑΙ και το ΟΧΙ στην πρόταση των διεθνών δανειστών του ελληνικού καπιταλισμού κινούνται σε μια κατά μέτωπο αντιπαράθεση, μια αντιπαράθεση ταξική, μια σύγκρουση εκμεταλλευτών εναντίον των εκμεταλλευόμενων και υποτελών τάξεων.

Πραγματική συντριβή των κομμάτων του μνημονίου αποτελεί το αποτέλεσμα των εκλογών της 25^ης Ιανουαρίου. Η εργατική τάξη και το σύνολο του εργαζόμενου λαού, ψήφισαν μαζικά για να διώξουν την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, για να βάλουν ένα τέλος στην διαρκή μνημονιακή ασυδοσία, για να αρχίσουν αμέσως την ανάκτηση όσων τους αφαίρεσε με βάρβαρο τρόπο το κεφάλαιο τα τελευταία πέντε χρόνια.

Αυτή η λαϊκή ψήφος καταδίκης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ εκφράστηκε μαζικά μέσα από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτοντας μια αριστερόστροφη κίνηση στα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Πρόκειται για συγκλονιστική πολιτική αλλαγή, που αντικατοπτρίζει τις τεράστιες δυνατότητες που ανοίγονται για το εργατικό κίνημα, τους νέους εν’ δυνάμει ευνοϊκούς ταξικούς συσχετισμούς, που διαμορφωθήκαν από τους πολιτικούς και οικονομικούς αγώνες της περιόδου 2010-2014, μαζί με το περαιτέρω βάθεμα της κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος.