Όπως είδαμε και στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ μετά την επανάσταση του 1979, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβάλλεται εξαιτίας του πολέμου μπορεί μόνο να συντρίψει περαιτέρω την αντιπολίτευση. Αυτή τη στιγμή, οι δημοκρατικές δυνάμεις στο Ιράν, συμπεριλαμβανομένων των χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων, βρίσκονται μεταξύ των κύριων στόχων του ισλαμικού καθεστώτος και η ζωή τους κινδυνεύει με το πρόσχημα του πολέμου. Απαιτούμε τον άμεσο τερματισμό αυτής της ιμπεριαλιστικής επίθεσης κατά του Ιράν, επαναβεβαιώνουμε ότι στηρίζουμε τον αγώνα που διεξάγει ο λαός του Ιράν ενάντια στο καταπιεστικό ισλαμικό καθεστώς και υποστηρίζουμε το δικαίωμα του Ιράν να αμυνθεί απέναντι στους γκάνγκστερ των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν αναδεικνύει τα δομικά όρια της αυτόνομης αποτροπής για ένα κράτος δεύτερης κατηγορίας. Η διάδοση των πυρηνικών όπλων συμβάλλει στη σταθερότητα μόνο όταν εντάσσεται σε μια αναγνωρισμένη ισορροπία και υποστηρίζεται από τις μεγάλες δυνάμεις. Χωρίς αυτό, ενδέχεται να αυξήσει τους κινδύνους σύγκρουσης και κλιμάκωσης. Για την Ισλαμική Δημοκρατία, τα πυρηνικά όπλα δεν αποτέλεσαν ποτέ ασπίδα προστασίας. Αποδείχθηκαν η αφετηρία μιας πορείας προς την κρίση — μια κολοσσιαία επένδυση που αποδυνάμωσε τη χώρα και αύξησε την έκθεσή της σε απειλές. Οι κλασικές θεωρίες της αποτροπής και της διάδοσης επιβεβαιώνουν ότι η ασφάλεια δεν μπορεί να επιβληθεί με διατάγματα: οικοδομείται μέσα σε ένα σύστημα ισορροπιών και προστατευτικών μηχανισμών που το κληρικό καθεστώς δεν κατάφερε ποτέ να επιτύχει.

Michael Karadjis

Μετά από μια εβδομάδα αδικαιολόγητης, βίαιης και παράνομης επιθετικότητας των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 1.300 άτομα, μεταξύ των οποίων ο «Ανώτατος Ηγέτης» Αγιατολάχ Χαμενεΐ και μια σειρά άλλων κορυφαίων ηγετών, καθώς και μερικές εκατοντάδες μαθήτριες σε δύο σχολεία θηλέων, ολόκληρη η περιοχή της Δυτικής Ασίας βρίσκεται σε κατάσταση χάους… Μια τέτοια περιφερειακή ανάφλεξη είναι που επιδίωκαν οι Ισραηλινοί ηγέτες τα τελευταία δύο χρόνια (ή μάλλον εδώ και δεκαετίες) ως πρόσχημα για να ολοκληρώσουν την καταστροφή της Γάζας και της Δυτικής Όχθης και, ενδεχομένως, να προωθήσουν το σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ», το οποίο ορισμένοι ηγέτες δεν μπόρεσαν να αντισταθούν να διακηρύξουν ανοιχτά τις τελευταίες ημέρες και μήνες.

Andrea Ferrario

Το 9ο Συνέδριο του Κορεατικού Εργατικού Κόμματος (KWP), το οποίο ολοκληρώθηκε στις 25 Φεβρουαρίου μετά από επτά ημέρες εργασιών στην Πιονγιάνγκ, με τη συμμετοχή πέντε χιλιάδων αντιπροσώπων και δύο χιλιάδων παρατηρητών, ξεπέρασε τα όρια μιας τυπικής επικύρωσης της εξουσίας του Κιμ Γιονγκ Ουν. Για να κατανοήσει κανείς τη σημασία του, πρέπει να ξεκινήσει από μια λεπτομέρεια που ο διεθνής Τύπος έχει καταγράψει μόνο εν μέρει: στις επίσημες φωτογραφίες της νέας ηγεσίας που εξελέγη από το Συνέδριο, κάθε αξιωματούχος φέρει ένα σήμα με τη φωτογραφία μόνο του Κιμ Γιονγκ Ουν, χωρίς τα πρόσωπα του παππού του Κιμ Ιλ Σουνγκ και του πατέρα του Κιμ Γιονγκ Ιλ, τα οποία μέχρι τώρα ήταν υποχρεωτικά για κάθε αξιωματούχο του κόμματος.

Και μετά το Ιράν, τι; Επειδή ο πόλεμος κατά του Ιράν των αγιατολάχ δεν θα διαρκέσει για πάντα. Και ο Τραμπ θα χρειαστεί σίγουρα να εφεύρει μια άλλη μεγάλη διεθνή κρίση ή έναν άλλο πόλεμο, για να μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία στη χώρα του, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μια εξουσία που όχι μόνο ήδη κλυδωνίζεται, αλλά και, κυρίως, απειλείται από το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, το οποίο θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο. Νάμαστε λοιπόν στην καρδιά του προβλήματος.

Gilbert Achcar

Γιατί η Μέση Ανατολή μαστίζεται τόσο συχνά από πολέμους; Σε συνέντευξή του στον Bashir Abu-Manneh, συντάκτη του περιοδικού Jacobin, ο καθηγητής πολιτικής οικονομίας Gilbert Achcar υποστηρίζει ότι η απάντηση βρίσκεται κυρίως στην κεντρική θέση της περιοχής στην παγκόσμια οικονομία του πετρελαίου και στις στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων που επιδιώκουν να την ελέγξουν. Ο Achcar αναλύει τη λογική της αμερικανικής επέμβασης, τα όρια της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ, τη στρατηγική του Ιράν στη σημερινή σύγκρουση και τις περιφερειακές συνέπειες του εξελισσόμενου αυτοκρατορικού δόγματος της Ουάσιγκτον.

Joseph Daher

Ενώ η Χεζμπολλάχ αντιμετωπίζει μια πραγματική υπαρξιακή απειλή, η λιβανέζικη κυβέρνηση δεν καταφέρνει να καθησυχάσει τον πληθυσμό που αντιμετωπίζει εκτοπισμό και περαιτέρω βία λόγω των συνεχιζόμενων επιθέσεων του Ισραήλ. Η προσπάθειά της να αφοπλίσει τη Χεζμπολλάχ –ένα αίτημα που επαναλαμβάνεται από το Ισραήλ, τις περιφερειακές και τις δυτικές δυνάμεις– βασίζεται στην εσφαλμένη λογική ότι η κυριαρχία του κράτους μπορεί να αποκατασταθεί μόνο με την εδραίωση του μονοπωλίου της βίας. Ο αφοπλισμός της Χεζμπολλάχ –μια συμφωνία για τη συνέχιση της εξωτερικής χρηματοδότησης του λιβανικού στρατού– συνδέεται επίσης με μια διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεων με το Ισραήλ, η οποία, σύμφωνα με τις προσδοκίες της κυβέρνησης, θα οδηγήσει σε εισροή οικονομικής βοήθειας για την ανοικοδόμηση. Αυτό καθιστά σιωπηρά την κυριαρχία του Λιβάνου εξαρτώμενη από την αποδοχή εξωτερικών όρων, υπό την έντονη πίεση της Ουάσιγκτον.

Ilan Pappé

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι για τους οποίους το Ισραήλ θα δυσκολευτεί να ακολουθήσει τη στρατηγική του μακροπρόθεσμα. Παρόμοιες εκστρατείες στο παρελθόν εγκαταλείφθηκαν τη στιγμή που αντιμετώπισαν δυσκολίες. Η απώλεια ζωών Αμερικανών, η πίεση από άλλες χώρες της περιοχής, η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ, η πιθανή ανθεκτικότητα του ιρανικού καθεστώτος και η συνεχιζόμενη αντίσταση των Παλαιστινίων μπορεί να αλλάξουν την ισορροπία. Η εισβολή στο Λίβανο, κρίνοντας από προηγούμενες προσπάθειες, δεν θα ωφελήσει κανέναν. Πολλά εξαρτώνται από την παγκόσμια συμμαχία που ενισχύει τους πολέμους του Ισραήλ: η βιομηχανία όπλων, οι πολυεθνικές εταιρείες, οι μεγαλομανείς ηγέτες ισχυρών κρατών, οι χριστιανικές και εβραϊκές σιωνιστικές ομάδες πίεσης, οι δειλές κυβερνήσεις του βόρειου ημισφαιρίου καθώς και τα διεφθαρμένα αραβικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή. Το σίγουρο είναι ότι πριν τελειώσει αυτό το φιάσκο, το Ισραήλ θα προκαλέσει μεγάλο πόνο στους Ιρανούς, τους Λιβανέζους και τους Παλαιστινίους.

Πολλά είναι τα ερωτήματα που κρύβονται πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας της επίσκεψης Μητσοτάκη, Μακρόν και του υπερεξοπλισμού της Κύπρου. Η επίσημη αιτιολόγηση είναι ότι: Η Κύπρος πρέπει να προστατευτεί αυτή τη δύσκολη στιγμή. Στη Κύπρο είχαμε επίθεση από δύο drones τα οποία αναχαιτίστηκαν. Το ερώτημα γιατί η Κύπρος δέχτηκε επίθεση, όταν ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ακατάπαυστα και με έμφαση διαμηνύει – προφανώς προς Ιρανούς – ότι: Δεν εμπλεκόμαστε σε κάθε είδους στρατιωτικές επιχειρήσεις; Αν η επίθεση με τα drones ήρθε από το Ιράν, τότε, - στο βαθμό που οι μουλάδες δεν τάχουν χαμένα για να βαράνε προς κάθε κατεύθυνση, και γιατί άλλωστε να επιλέξουν την Κύπρο – σημαίνει ότι θα υπάρχει κάποιου είδους εμπλοκή.

ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ Ο λαός μας, όπως και όλοι οι λαοί της περιοχής, παρακολουθεί με αγωνία όλες τις τελευταίες πολεμικές εξελίξεις. Με την επέμβαση και τους βομβαρδισμούς στο Ιράν από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, αλλά και απ’ το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, με την συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και τις επιθέσεις στον Λίβανο, πυκνώνουν ολοένα και περισσότερο τα σύννεφα του πολέμου, τόσο στην περιοχή μας όσο και συνολικότερα. Την ίδια στιγμή –όσο και αν οι επικυρίαρχοι στη χώρα προσπαθούν να αντιστρέψουν την πραγματικότητα– είναι δεδομένη η επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας μας