Γράφει ο Yasmani Castro, Κουβανός σκηνοθέτης και ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αφρικανική καταγωγή.

Αυτό που συνέβη χθες το βράδυ στο Μορόν είναι μια απόδειξη ότι ο λαός έχει κουραστεί από τα συνθήματα και το μόνο που του απομένει για να αντισταθεί είναι το σώμα και η φωνή του. Δεν πρόκειται για πράξεις βανδαλισμού, όπως τις περιγράφει ο επίσημος Τύπος, αλλά για πολιτική ανυπακοή. Όταν τα ίδια γεγονότα συμβαίνουν σε οποιαδήποτε δεξιά χώρα, η ρητορική της κυβέρνησης, που ενισχύεται από τα μέσα ενημέρωσης, λέει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Γιατί εκεί έξω ναι και εδώ όχι;

Αυτή η συνέντευξη με τον Σάμιουελ Φάρμπερ για την τραγική κατάσταση στην Κούβα πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την έναρξη του εγκληματικού πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν και στο ευρύτερο πλαίσιο των αυξανόμενων αντιμεταναστευτικών κυβερνητικών μέτρων και των ιμπεριαλιστικών επιθέσεων των ΗΠΑ στο εξωτερικό.

Ο Samuel Farber γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κούβα. Είναι βετεράνος σοσιαλιστής και συγγραφέας πολυάριθμων έργων για την Κούβα, μεταξύ των οποίων το «Η Κούβα μετά την Επανάσταση του 1959: Μια κριτική αξιολόγηση» (Haymarket Books, 2011). Έχει δημοσιεύσει πολυάριθμα βιβλία και άρθρα σχετικά με την Κούβα, καθώς και για την αμερικανική πολιτική και τη Ρωσική Επανάσταση. Είναι συνταξιούχος καθηγητής του City University of New York (CUNY) και κατοικεί σε αυτήν τη πόλη.

Εμείς, από τους Comunistas Cuba, καταδικάζουμε αυτήν την τρομοκρατική εισβολή στα χωρικά ύδατα της Κούβας και προειδοποιούμε ότι πρόκειται για μια εξαιρετικά επικίνδυνη πράξη με σαφή κρυφά κίνητρα. Ζητούμε συνεχή επαγρύπνηση και, χωρίς να χάσουμε την κριτική μας στάση, ενότητα ενάντια στην κλιμακούμενη επιθετικότητα του Ντόναλντ Τραμπ κατά της Κούβας.

Συνέντευξη του Frank García Hernández στην εφημερίδα La Izquierda Diario του Μεξικού στις 9 Φεβρουαρίου 2026, με ερωτήσεις των Pablo Oprinari και Milton D'León

«Η κατάσταση της Κούβας φαίνεται αδιέξοδη, αλλά η παγκόσμια εργατική τάξη μπορεί να τη σώσει. Σε μεγάλο βαθμό, η κουβανική κυβέρνηση φταίει για την απώλεια της πολιτικής υποστήριξης, ακόμη και σε διεθνές επίπεδο. Δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη καμία μαζική διαδήλωση στο εξωτερικό υπέρ της Κούβας. Υπάρχουν μόνο μικρές πολιτικές ενέργειες και μεμονωμένες εκκλήσεις. Η πίεση της διεθνούς κοινότητας υπέρ της Κούβας μειώθηκε παράλληλα με τη γραφειοκρατικοποίηση της επανάστασης.»

Πηγή: Comunistas Cuba

Ωστόσο, δεκαετίες ρήξης μεταξύ της άρχουσας γραφειοκρατίας και των λαϊκών πλειοψηφιών, σε συνδυασμό με τη συνεχή και φθαρμένη πολιτική προπαγάνδα του ΚΚ Κούβας, έχουν καταφέρει να επιβάλουν στην Κούβα την ιδέα ότι η μόνη εναλλακτική λύση στην γραφειοκρατική εθνικοποίηση είναι η ιδιωτικοποίηση. Αλλά, ταυτόχρονα, το να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει δυνατότητα λαϊκής κινητοποίησης θα ισοδυναμούσε με άρνηση μέρους της πραγματικότητας: οι διαμαρτυρίες της 11ης Ιουλίου 2021 απέδειξαν ότι, ακόμη και χωρίς ένα εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα, η εργατική τάξη αντιδρά στα νεοφιλελεύθερα μέτρα λιτότητας. Μόνο που τώρα, η πιθανότητα μιας στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ ή η προδοσία της άρχουσας γραφειοκρατίας επιδεινώνει περαιτέρω - ή δίνει μια νέα διάσταση - στην πολιτική διαδικασία που βιώνει η Κούβα.

Η καταστολή που ασκεί η κουβανική κυβέρνηση συμβάλλει μόνο στην εξάπλωση του αντικομμουνισμού στην Κούβα μεταξύ των νέων, αν και, τελικά, αυτό που επιθυμεί περισσότερο η κουβανική κυβέρνηση είναι μια αλλοτριωμένη νεολαία, ώστε να μπορέσει να εφαρμόσει την καπιταλιστική παλινόρθωση χωρίς λαϊκές διαμαρτυρίες. Κάτω η καπιταλιστική παλινόρθωση που καθοδηγείται από την κουβανική γραφειοκρατία! Να κυβερνήσει η εργατική τάξη! 

Η Αβάνα είναι αυτή τη στιγμή μια πόλη σε μεταθανάτια κατάσταση. Χωρίς νέους (οι μισοί έφυγαν από τη χώρα και χάρη σε αυτό η κυβέρνηση έχει δει τις διαδηλώσεις να μειώνονται), με σπίτια τόσο ερειπωμένα που έχουν χάσει κάθε παραδοσιακή γοητεία και με μια σιωπή που σε συνθλίβει κατά τη διάρκεια των διακοπών ρεύματος. Σε αυτό προστίθενται μέσοι μισθοί κάτω των είκοσι δολαρίων και καμία προοπτική βελτίωσης.

Γι' αυτό χωρίς τον διεθνισμό των επαναστατικών οργανώσεων η κουβανική εργατική τάξη θα έμενε μόνη, στριμωγμένη ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς γύπες και τους παρασιτικούς γραφειοκράτες, με την χυδαία ιδέα ότι ο σοσιαλισμός σημαίνει καταπίεση να κερδίζει έδαφος. Η αριστερά που θα κοιτάξει αλλού ή, ακόμα χειρότερα, θα συμμαχήσει με την κουβανική γραφειοκρατία, θα ναυαγήσει, όπως συνέβη ήδη με όσους είχαν παρόμοια στάση απέναντι στην ΕΣΣΔ. Ενάντια στον αμερικανικό αποκλεισμό και ενάντια στην φιλο-καπιταλιστική γραφειοκρατία! Για μια Κομμουνιστική Διεθνή! Για μια σοσιαλιστική επανάσταση στην Κούβα! 

Πολλοί Κουβανοί οικονομολόγοι που υποστηρίζουν έναν μεγαλύτερο ρόλο της αγοράς στο νησί, επιμένουν ότι δεν είναι υπέρμαχοι του καπιταλισμού, διότι σύμφωνα με αυτούς οι αγορές δεν είναι ισοδύναμες με τον καπιταλισμό, δεδομένου ότι προηγήθηκαν από αυτόν για πολλούς αιώνες. Αν και αυτό είναι αλήθεια, οι οικονομολόγοι αυτοί δεν αναφέρουν ότι με την εγκαθίδρυση και την εδραίωση του καπιταλισμού οι αγορές όχι μόνο έγιναν η οικονομικά κυρίαρχη δύναμη σε πολλές κοινωνίες, όπου δεν είχαν υπάρξει ποτέ πριν, αλλά ότι δομούσαν επίσης την οικονομική ζωή καθώς και τις κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές σχέσεις των κοινωνιών αυτών.

Comunistas Cuba

Εκατοντάδες εργαζόμενοι στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κούβας κατέβηκαν σε διαδήλωση, φωνάζοντας βασικά συνθήματα: «Ρεύμα και φαγητό» και «Πεινάμε». Δώδεκα ώρες την ημέρα χωρίς ρεύμα, ψωμί που πωλείται από το κράτος με δελτίο μόνο για παιδιά κάτω των 13 ετών και συχνά καθόλου.