Daniel Guérin Ο φασισμός πρέπει να καταπολεμηθεί όχι εξωτερικά από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, αλλά από μέσα από την προλεταριακή ταξική πάλη. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να τεθεί ένα τέλος στον Μουσολίνι και τον Χίτλερ: αυτός είναι να βοηθηθούν οι Ιταλοί και Γερμανοί εργάτες να τους πολεμήσουν στη χώρα τους. Και πώς μπορούν να βοηθηθούν; Με το παράδειγμα! Πολεμώντας στις χώρες μας!

Χανς Γιούργκεν Σουλτζ Δεν ήταν τυχαίο ότι η εξουσία παραδόθηκε στον Αδόλφο Χίτλερ στις 30.1.1933. Αλλά δεν ήταν και αναπόφευκτο. Όποιος θέλει να καταλάβει πώς έγινε αυτό και πώς μπορούσε να αποτραπεί, πρέπει να γνωρίζει τις συνθήκες και να εξάγει τα συμπεράσματα. Απλοϊκές αναλογίες του τότε και του σήμερα δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν σε σφάλματα.

Guido Picelli Τον Αύγουστο του 1922, μόλις δέκα εβδομάδες πριν καταλάβει την εξουσία ο Μουσολίνι, έγινε μια από τις μεγαλύτερες συγκρούσεις στην ιστορία ανάμεσα σε φασίστες και αντιφασίστες. Ένας από τους επικεφαλής αυτής της σύγκρουσης ήταν ο Γκουΐντο Πιτσέλι, βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος και μέλος του τοπικού τμήματος των Αρντίτι ντελ Πόπολο, μιας πανεθνικής αντιφασιστικής οργάνωσης που δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 1921 και είχε καταφέρει να συγκεντρώσει πολλές διαφορετικές πτέρυγες της ιταλικής αριστεράς. Για έξι ημέρες 20.000 ένοπλοι μελανοχίτωνας επιτίθονταν ενάντια στην εργατική τάξη της Πάρμας, στην κεντρική Ιταλία. Αυτή ήταν η μόνη πόλη στην οποία μέχρι τότε δεν είχαν…

Λέον Τρότσκι Οι πυρές στις οποίες καίγεται η ανίερη μαρξιστική φιλολογία φωτίζουν με τον καλύτερο τρόπο την ταξική φύση του Εθνικοσοσιαλισμού. Όσο οι Ναζί δρούσαν σαν κόμμα και όχι σαν κρατική εξουσία, ήταν σχεδόν αδύνατο να βρουν διόδους προς την εργατική τάξη. Από την άλλη μεριά, το μεγάλο κεφάλαιο, ακόμα και το τμήμα του που χρηματοδοτούσε τον Χίτλερ, δεν θεωρούσε αυτό το κόμμα πραγματικά δικό του. Η εθνική «αναγέννηση» στηρίχτηκε ολοκληρωτικά στις ενδιάμεσες τάξεις, που αποτελούν το πιο καθυστερημένο κομμάτι της κοινωνίας, το βαρύ της απόβαρο. Η πολιτική τέχνη συνίστατο μόνο στο να καταφέρουν να συνενώσουν τους διασπαρμένους μικροαστούς, μέσω…

Καρλ Λίμπκνεχτ Θα παραμείνω σ’ αυτή την πολιτική ό,τι κι αν γίνει. Ωστόσο, δεν είναι μόνο δική μου· είναι η πολιτική ενός συνεχώς αυξανόμενου τμήματος του πληθυσμού στη Γερμανία και σε άλλες εμπόλεμες και ουδέτερες χώρες. Σύντομα θα είναι η πολιτική της εργατικής τάξης κάθε χώρας. Αυτή είναι η ελπίδα μου, αλλά και ο στόχος για τον οποίο είμαι αποφασισμένος να αγωνίζομαι αδιάκοπα. Και όταν αυτό επιτευχθεί, η εργατική τάξη θα έχει τη δύναμη να τσακίσει τη θέληση των σημερινών ιμπεριαλιστικών αρχουσών τάξεων και να ξαναφτιάξει τις σχέσεις και τις συνθήκες όλων των λαών προς όφελος όλων.