Λέανδρος Μπόλαρης Το καλοκαίρι του 1944 οι εργατογειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά πλημμύρισαν με αίμα. Τα «μπλόκα» -εκκαθαριστικές επιχειρήσεις μέσα στον ιστό της πόλης είχαν αποτέλεσμα εκατοντάδες δολοφονημένους και εκτελεσμένους και χιλιάδες συλληφθέντες που οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου και πολλοί σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στην Γερμανία.
Νάσος Μπράτσος Αν μετά το Μουντιάλ της Βραζιλίας το 2014, έρχονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες το 2016, τότε με σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι στόχος της κυβέρνησης της χώρας και της ηγεσίας της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), είναι οι φαβέλες να μείνουν για πολλά χρόνια ακόμα φαβέλες, αφού το χρήμα δεν πάει για να ικανοποιήσει τα εργατικά στρώματα και περιθωριοποιημένες από τη φτώχεια ομάδες του πληθυσμού, αλλά για το πάρτι των πάσης φύσεως πολυεθνικών, που αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείων τέτοιων διοργανώσεων. Πριν
Ρομάν Ροσντόλσκι Αναφορικά με το ίδιο το Άουσβιτς, η νέα Πολωνία θα χτίσει ένα μεγάλο μουσείο εκεί και επί χρόνια αντιπροσωπείες απ’ όλη την Ευρώπη θα το επισκέπτονται. Και χρόνια αργότερα, όταν οι στρατώνες θα καταρρεύσουν, όταν οι δρόμοι θα γεμίσουν αγριόχορτα και όταν θα μας έχουν ξεχάσει, θα υπάρξουν νέοι και ακόμα χειρότεροι πόλεμοι και ακόμα χειρότερες κτηνωδίες. Η ανθρωπότητα έχει δυο δυνατότητες; Είτε θα φτιάξει μια καλύτερη κοινωνική τάξη ή θα χαθεί μέσα στην βαρβαρότητα και τον κανιβαλισμό
Βλαντιμίρ Λένιν Από την άποψη των οικονομικών όρων του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και του μοιράσματος του κόσμου από τις «προηγμένες» και «πολιτισμένες» αποικιακές δυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες, είτε είναι αντιδραστικές.
Θοδωρής Βουρεκάς Δεν είναι μόνο η επίσημη Τουρκία που αρνείται τη γενοκτονία των Αρμενίων στα 1915. Είναι και η επίσημη Ελλάδα που συνεχίζει να αρνείται την αιματηρή εθνοκάθαρση των τσάμηδων συμπατριωτών μας, το 1944, στη μικροκλίμακα βέβαια ενός νομού της χώρας, στη Θεσπρωτία.
Roman Rosdolsky Όταν το Μανιφέστο λέει ότι οι εργαζόμενοι «δεν έχουν πατρίδα», αναφέρεται στο αστικό εθνικό κράτος, όχι στην εθνικότητα με την εθνολογική έννοια. Οι εργαζόμενοι «δεν έχουν πατρίδα», επειδή, σύμφωνα με τον Μαρξ και τον Ένγκελς, πρέπει να θεωρούν το αστικό εθνικό κράτος ως ένα μηχανισμό για την καταπίεση τους - και αφού έχουν κατακτήσει την εξουσία, πάλι δεν θα έχουν «καμία πατρίδα» με την πολιτική έννοια, καθόσον τα ξεχωριστά σοσιαλιστικά εθνικά κράτη θα είναι μόνο ένα μεταβατικό στάδιο στο δρόμο προς την αταξική και ακρατική κοινωνία του μέλλοντος, δεδομένου ότι η συγκρότηση μιας τέτοιας κοινωνίας είναι δυνατή μόνο…
Σελίδα 64 από 71