Martín Mosquera Τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες μιας κάποιας αναζωπύρωσης των στρατηγικών συζητήσεων, οι περισσότερες από τις οποίες πάνε προς την ίδια κατεύθυνση. Πρόκειται για συζητήσεις γύρω από έναν ενδεχόμενο «δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό» – μια εναλλακτική λύση στον λενινισμό και τη σοσιαλδημοκρατία: είναι η εκ νέου ανακάλυψη του Νίκου Πουλαντζά (1936-1979) στη Λατινική Αμερική, αλλά και στην Ευρώπη, και είναι και μια, πιο πρωτότυπη, επανεκτίμηση του Καρλ Κάουτσκι (1854-1938), πριν από το 1910, στη νέα αγγλόφωνη αριστερά. Αυτή η αναβίωση είναι υγιής και έκφραση ενός νέου πολιτικού κλίματος. Συχνά, ωστόσο, οι συζητήσεις που στοχεύουν στην επικαιροποίηση της σοσιαλιστικής…

Ο Ι. Μεταξάς ήταν αντικομμουνιστής, εθνικιστής και φασίστας, αλλά δεν καλλιέργησε τον αντισημιτισμό (όπως ακριβώς και ο Μουσολίνι). Αυτό που τον οδήγησε στο «ΟΧΙ» της 28.10.1940 δεν ήταν η αντίθεση στο Χιτλερικό καθεστώς, με το οποίο άλλωστε είχαν αυξηθεί θεαματικά οι εμπορικές συναλλαγές στην περίοδο της διακυβέρνησής του, μία από τις πρώτες πρωτοβουλίες της οποίας ήταν η επίσκεψη του Υπουργού Προπαγάνδας Γκαίμπελς στην Αθήνα στις 1.9.1936, αλλά η προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση των αστικών συμφερόντων που ταυτίζονταν με τα αντίστοιχα Αγγλικά, κυρίως του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Paul Le Blanc Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, ο Κορνίλοφ σχεδίαζε πραξικόπημα, το οποίο ο Κερένσκι απέτρεψε κινητοποιώντας ομάδες σοσιαλιστών και της εργατικής τάξης. Οι αδίστακτοι Μπολσεβίκοι, υποστηρίζεται, εκμεταλλεύτηκαν τη σύγχυση και κατέλαβαν την εξουσία. Άλλοι λένε ότι ο Κερένσκι επινόησε το πραξικόπημα προκειμένου να απομακρύνει τον Κορνίλοφ… Γιατί ο Κερένσκι να στραφεί εναντίον του κορυφαίου στρατιωτικού διοικητή του και να υπονομεύσει την ίδια του την εξουσία; Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Κορνίλοφ σχεδίαζε δύο πραξικοπήματα το 1917: ένα με τον Κερένσκι εναντίον των Μπολσεβίκων και ένα εναντίον της ίδιας της Προσωρινής Κυβέρνησης. Η τελική αποτυχία του μας υπενθυμίζει…

Thomas Fudge Η εποχή των Χουσσιτών ήταν μια περίοδος πολέμων στην ύστερη μεσαιωνική Ευρώπη. Τρεις αντίπαλοι πάπες συγκρούονταν για τον έλεγχο του παπικού θρόνου. Η κοινωνική και θρησκευτική δυσαρέσκεια ήταν έντονη και υπήρχε μια αίσθηση κρίσης στον κοινωνικό ιστό. Στην Πράγα, ο ιερέας Γιαν Χους προσπαθούσε να μεταρρυθμίσει την εκκλησία. Όπως πολλοί μεταρρυθμιστές, ο Χους προώθησε το πρόγραμμά του γρήγορα και επιθετικά. Η εκκλησία απάντησε σε αυτές τις προσπάθειες με τη δίκη του και τελικά την παράδοσή του στις κοσμικές αρχές για να καεί ζωντανός ως αιρετικός [το 1415]. Παρόμοια τύχη είχε και ο συνάδελφός του Ιερώνυμος της Πράγας, και…

Elaine Graham-Leigh Στις μεσαιωνικές κοινωνικές συγκρούσεις, η θρησκεία ήταν πολύ συχνά ο τόπος και η γλώσσα της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Αυτό αποτελούσε έκφραση όχι μόνο της κοσμικής δύναμης και του πλούτου της Εκκλησίας, αλλά και του κεντρικού της ρόλου από τον 11ο αιώνα και μετά στην επέκταση και την εντατικοποίηση του φεουδαρχικού ελέγχου. Για τις κοσμικές εξουσίες που ήταν διατεθειμένες να συνεργαστούν μαζί της, η Εκκλησία προσέφερε σε αντάλλαγμα μια ιδεολογική δομή που παρουσίαζε την εκμετάλλευση ως θεϊκά διαταγμένη, καθώς και την προοπτική αυξανόμενου ελέγχου της καθημερινής ζωής των εκμεταλλευόμενων για να αποσπάσουν όσο το δυνατόν περισσότερη εργασία από αυτούς. Η…