Πώς αντιμετωπίστηκε στη Λευκορωσία ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας; Ποιες οργανωτικές μεθόδους χρησιμοποιούν οι Λευκορώσοι αριστεροί σε συνθήκες ολοκληρωτικού ελέγχου; Σε αυτό το κείμενο, Λευκορώσοι ακτιβιστές αναλύουν την κατάσταση στη χώρα. Μια γενική επισκόπηση της κατάστασης: Το καθοριστικό γεγονός στην κοινωνική και πολιτική ζωή της Λευκορωσίας την τελευταία δεκαετία δεν ήταν η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, αλλά οι μαζικές διαδηλώσεις μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020. Ήταν ακριβώς αυτές οι διαμαρτυρίες που διαχώρισαν τη ζωή της λευκορωσικής κοινωνίας σε "πριν" και "μετά".

Η καταστροφική λύση (που επέλεξε) ο Πέδρο Καστίγιο για την αντιμετώπιση της πίεσης του κοινοβουλίου - ενός κοινοβουλίου που εμπόδιζε κάθε νομοσχέδιο που ωφελούσε την πλειοψηφία - δείχνει πώς ο Περουβιανός ηγέτης αγνόησε την εργατική τάξη: την ίδια εργατική τάξη την οποία καλεί τώρα στις επιστολές του από τη φυλακή. Αυτού του είδους η πολιτική, δηλαδή η έλλειψη άμεσης συμμετοχής της εργατικής τάξης και επομένως η μη δυνατότητα της εργατικής τάξης να ελέγχει τις αποφάσεις της πολιτικής οργάνωσης που ισχυρίζεται ότι την εκπροσωπεί, δεν είναι ένα λάθος του Πέδρο Καστίγιο, αλλά ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ρεφορμισμού - και του σταλινισμού.

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας αισχρής δίκης. Από την πρώτη στιγμή η έδρα επέτρεψε τους τραμπουκισμούς φασιστών δικηγόρων ενάντια στην αγωνίστρια δικηγόρο Αντωνία Λεγάκη. Ενώ επέβαλε επίσης σε επιζώσα εμπορίας λευκής σαρκός και βιασμών να βρεθεί στην ίδια αίθουσα και να αντικρίσει τους βασανιστές της, μόνη της, κεκλεισμένων των θυρών. Όμως εμείς ήμασταν εκεί, έξω από τις πόρτες και η παρουσία μας έδινε δύναμη στην Ε., κάθε φορά που το είχε ανάγκη. Η προσπάθεια των δικηγόρων - κάποι@ απ' αυτο@ γνωστοί αστέρες από τη δίκη της Χ.Α. - να κατηγορηθεί το ίδιο το θύμα ήταν τεράστια.

Η εισαγγελική πρόταση ήταν η τελευταία πράξη της πολιτείας, η οποία, μακριά από τις αντικειμενικές αποδείξεις που βρίσκονται στη δικογραφία και χωρίς καν να τις αξιολογεί, καταλήγει ότι οι κατηγορούμενοι πρέπει να αθωωθούν διότι οι πράξεις ήταν επιλογή των κοριτσιών. Με άλλα λόγια, πιο παραδοσιακά, «τα θέλανε»…Κόντρα σ’ αυτή την συμπεριφορά της πολιτείας, τα κορίτσια σώθηκαν από την κοινωνία. Από την αλληλέγγυα σερβιτόρα που είπε στο κορίτσι, «αν θες βοήθεια έλα σε μένα» και την διέσωσε, τις φεμινιστικές συλλογικότητες που την πλαισίωσαν από την αρχή, τις πολιτικές οργανώσεις και τους συλλόγους, όλους τους ανθρώπους που δεκαοχτώ μήνες τώρα υψώνουν «πύργο ατίθασο» απέναντι σ’ αυτούς εμπορεύονται παιδιά και στην πολιτεία που κάνει ότι μπορεί για να κοιτάξει απ’ την άλλη.

Τα πρωτοσέλιδα των αλβανικών μέσων ενημέρωσης αυτές τις μέρες θυμίζουν ταινία καταστροφής. Η μετανάστευση καταστρέφει τη χώρα. Κανείς νέος δεν έχει μείνει στην ύπαιθρο. Χαμηλότερη αναλογία γεννήσεων προς θανάτους από ποτέ. Το 92% των φοιτητών ιατρικής σχεδιάζει να εγκαταλείψει την Αλβανία. Καθώς το βρετανικό υπουργείο Εσωτερικών και το κοινό ανησυχούν για τον αριθμό ρεκόρ των Αλβανών που διασχίζουν τη Μάγχη για το Ηνωμένο Βασίλειο –σύμφωνα με πληροφορίες 12.000 φέτος, από 50 το 2020^[1]– στην Αλβανία οι άνθρωποι καθηλώνονται στην άλλη πλευρά του ζητήματος. Η χώρα ερημώνει. Γρήγορα.

Οι σημερινές μάχες για (αυξήσεις) στους μισθούς αντιπροσωπεύουν ένα κρίσιμο στάδιο στην προσπάθεια μιας σκληρής δεξιάς κυβέρνησης να καταφέρει ένα τεράστιο πλήγμα στο βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης, στις συνθήκες εργασίας και στα δημοκρατικά δικαιώματα. Όπως και η Μάργκαρετ Θάτσερ ισχυρίστηκε ότι οι ανθρακωρύχοι ήταν "ο εσωτερικός εχθρός", οι νέοι εχθροί των Συντηρητικών είναι οι νοσοκόμες, το προσωπικό των τρένων, οι ταχυδρόμοι, οι δάσκαλοι στα σχολεία, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι καθηγητές πανεπιστημίων - ένα τεράστιο τμήμα του εργατικού δυναμικού.

John Molyneux

Η τέχνη αντανακλά την κοινωνία. Αυτή η διαπίστωση, η οποία βασίζεται σε μια βασική θέση του ιστορικού υλισμού, είναι θεμελιωδώς αληθινή –όλη η τέχνη έχει τις ρίζες της στην ανάπτυξη των ανθρώπινων κοινωνικών σχέσεων– αλλά αποτελεί επίσης συμπύκνωση μιας πολύ σύνθετης αλληλεπίδρασης. Αυτό συμβαίνει επειδή οι κοινωνικές σχέσεις τις οποίες αντανακλά η τέχνη είναι ανταγωνιστικές σχέσεις εκμετάλλευσης, καταπίεσης και αντίστασης. Θα πρέπει λοιπόν να θυμόμαστε και τα λόγια του Μπρεχτ ότι «η τέχνη δεν είναι ένας καθρέφτης για να αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά ένα σφυρί με το οποίο τη διαμορφώνει».

Μια πυρκαγιά σε ένα κτίριο κατοικιών στο Ουρουμτσί, η οποία προκάλεσε τον θάνατο πολλών ανθρώπων, κυρίως Ουιγούρων, πυροδότησε καταλυτικά το μεγαλύτερο μαζικό κίνημα στην Κίνα εδώ και δεκαετίες. Η πυρκαγιά ήταν αποτέλεσμα του εσφαλμένου καθεστώτος lockdown (λόγω πανδημίας) που εφαρμόζει η Κίνα, το οποίο στερεί εδώ και καιρό από πολλούς/ες σε ολόκληρη τη χώρα τη βασική ελευθερία μετακίνησης και άλλα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμη και την πρόσβαση σε είδη πρώτης ανάγκης. Αυτές οι δρακόντειες πολιτικές δεν είναι καινούργιες. Πολλές τοπικές διαμαρτυρίες έχουν εκδηλωθεί κατά του τρόπου με τον οποίο διεξάγονται τα lockdowns τα τελευταία δύο χρόνια.

Οι συνοριακές πολιτικές και οι εξοντωτικές διαδρομές αποσκοπούν στον έλεγχο των αφρικανικών μετακινήσεων στο χώρο και στο χρόνο. Η προσέγγιση της Ευρώπης στη μετανάστευση από τον Παγκόσμιο Νότο αναπαράγει τις παγκόσμιες ιεραρχίες που στερούν από τους Μαύρους και τους Μελαμψούς ανθρώπους την ισότιμη πρόσβαση στις ευκαιρίες και τη συμμετοχή. Οι μεταναστευτικές πολιτικές της δεν είναι απλώς «διαμορφωμένες από το ρατσισμό» – είναι ρατσισμός. Κατηγοριοποιώντας σχεδόν όλους τους Αφρικανούς μετανάστες ως «παράτυπους», η Ευρώπη νομιμοποιεί, εγκρίνει και επιτρέπει την έκθεσή τους σε ακραίες μορφές βίας κατά τη διαδρομή.

Σήμερα, στη Δύση γίνεται όλο και πιο πολύλόγος για τις προοπτικές ενός ειρηνικού τερματισμού του πολέμου που επιβλήθηκε στον λαό της Ουκρανίας. Είναι όμως δυνατές τέτοιες διαπραγματεύσεις και ποιος τις χρειάζεται; Και ο Πούτιν θέλει πραγματικά την ειρήνη; Οι Ουκρανοί αριστεροί Denys Bondar και Zakhar Popovych εξέτασαν το θέμα αυτό (για την ιστοσελίδα του Соціальний рух/Κοινωνικού Κινήματος).