Jorge Escalante

Η πτώση της Ντίνα Μπολουάρτε από την προεδρία του Περού προκλήθηκε από τον φουτζιμορισμό και τους αντιδραστικούς συμμάχους του στο κοινοβούλιο. Το Κογκρέσο αποφάσισε να καθαιρέσει την πρόεδρο λίγους μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές, που είχαν προγραμματιστεί για τις 12 Απριλίου 2026. Ο αμφιλεγόμενος πρόεδρος του Κογκρέσου, Χοσέ Χερί, ανέλαβε την προεδρία. Ο πρώτος στόχος αυτής της κίνησης ήταν να απαλλαγούν αυτοί οι κύκλοι από την ευθύνη για τη μεγάλη κρίση που προκάλεσε η δική τους υπερσυντηρητική συμμαχία, ρίχνοντας όλες τις ευθύνες στην Μπολουάρτε. Ο δεύτερος στόχος ήταν να εκτονώσουν τη διαδικασία των κινητοποιήσεων που ξεκίνησαν οι νέοι, μαζί με τις απεργίες των μεταφορών, εν μέσω της τεράστιας δυσαρέσκειας ενός πληθυσμού που υποφέρει από ανασφάλεια (5.000 άνθρωποι έχουν ήδη δολοφονηθεί από πληρωμένους δολοφόνους).

Omar Coronel

Τελικά, η πιο αντιδημοφιλής πρόεδρος στον κόσμο έπεσε. Ο μέσος όρος της δημοτικότητας της Ντίνα Μπολουάρτε κατά τη διάρκεια της θητείας της ήταν 9%. Το 2025, ήταν μόλις 4%. Ανέλαβε την προεδρία το 2022 μετά την ανατροπή του Πέδρο Καστίγιο. Η θητεία της ξεκίνησε με σφαγές που άφησαν 50 διαδηλωτές νεκρούς και περισσότερους από 1.000 τραυματίες. Σε συνεργασία με την πλειοψηφία του Κογκρέσου, υπονόμευσε τη δημοκρατία και τις δυνατότητες του κράτους. Μία από τις συνέπειες ήταν η ανεξέλεγκτη αύξηση της εγκληματικότητας. Δεδομένου αυτού του ιστορικού και της ευθραυστότητας της πολιτικής τάξης του Περού, προκύπτουν δύο ερωτήματα: γιατί παρέμεινε τόσο καιρό στη θέση της; Και γιατί το Κογκρέσο την απομάκρυνε τώρα, μόλις έξι μήνες πριν από τις γενικές εκλογές;

Ο Ούγκο Μπλάνκο, ο Περουβιανός επαναστάτης, ο ηγέτης των αγροτών, πρώην βουλευτής, μαχητής για τα δικαιώματα των ιθαγενών και του περιβάλλοντος, πέθανε μετά από σύντομη περίοδο οξείας ασθένειας. Ο Μπλάνκο γεννήθηκε το 1934 στο Κούσκο του Περού, στην καρδιά των ιθαγενών, και επέστρεφε συνεχώς εκεί. Ταυτόχρονα, σε όλη του τη ζωή ήταν πάντα στο δρόμο, και όταν αναγκάστηκε να ζήσει σε διάφορες χώρες, καθώς επανειλημμένα απελάθηκε από τους κυβερνώντες τους οποίους επέκρινε. Μόλις τον Μάρτιο έφτασε για άλλη μια φορά στη Σουηδία, για άλλη μια φορά λόγω της πολιτικής αναταραχής μετά από ένα πραξικόπημα στη χώρα του.

Israel Dutra

Αυτή τη στιγμή διεξάγεται ένας πολύ σκληρός αγώνας στο Περού. Από τη μια πλευρά, μια λαϊκή εξέγερση, της οποίας το αποκορύφωμα ήταν η γενική απεργία την περασμένη Πέμπτη 19 Ιανουαρίου∙ από την άλλη, μια ολοένα και πιο απομονωμένη πραξικοπηματική κυβέρνηση, η οποία προσκολλάται στην καταστολή για να στηρίξει το πρόγραμμα και τις πρωτοβουλίες της. Αυτή η συνεχιζόμενη μάχη είναι καθοριστική για το μέλλον του Περού και της ηπείρου.

Στα μέσα Δεκεμβρίου, μεγάλες και μαχητικές διαδηλώσεις κατέκλυσαν τους δρόμους και τις πλατείες των κυριότερων πόλεων του Περού, κατά του πραξικοπήματος που διαπράχθηκε στις 7 Δεκεμβρίου από το Κογκρέσο της δεξιάς πλειοψηφίας, το οποίο απομάκρυνε τον εκλεγμένο πρόεδρο Πέδρο Καστίγιο από τα καθήκοντά του και τον συνέλαβε - μέσω του μηχανισμού του "διατάγματος της κενής θέσης", ένα είδος μομφής. Το Κογκρέσο αντικατέστησε τον Καστίγιο με την αντιπρόεδρό του, Ντίνα Μπολουάρτε. Οι λαϊκές κινητοποιήσεις προέβαλαν τα συνθήματα των νέων γενικών εκλογών, της Συντακτικής Συνέλευσης και της απελευθέρωσης του Καστίγιο.

Η καταστροφική λύση (που επέλεξε) ο Πέδρο Καστίγιο για την αντιμετώπιση της πίεσης του κοινοβουλίου - ενός κοινοβουλίου που εμπόδιζε κάθε νομοσχέδιο που ωφελούσε την πλειοψηφία - δείχνει πώς ο Περουβιανός ηγέτης αγνόησε την εργατική τάξη: την ίδια εργατική τάξη την οποία καλεί τώρα στις επιστολές του από τη φυλακή. Αυτού του είδους η πολιτική, δηλαδή η έλλειψη άμεσης συμμετοχής της εργατικής τάξης και επομένως η μη δυνατότητα της εργατικής τάξης να ελέγχει τις αποφάσεις της πολιτικής οργάνωσης που ισχυρίζεται ότι την εκπροσωπεί, δεν είναι ένα λάθος του Πέδρο Καστίγιο, αλλά ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ρεφορμισμού - και του σταλινισμού.