Το κοινωνικοπολιτικό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί δύο εβδομάδες μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών απαιτεί ανάγνωση και προοπτική. Η κοινωνία μίλησε και εξακολουθεί καθημερινά να κινητοποιείται και να δίνει βήμα στους συγγενείς των θυμάτων. Οι τελευταίοι, αν και ανεπιτήδευτοι πολιτικά,  συχνά στις τοποθετήσεις τους που είναι αυθεντικές χωρίς περαιτέρω κίνητρα απογυμνώνουν την κυβέρνηση και τους δικαστικούς χειρισμούς της υπόθεσης, δείχνοντας ότι κανένα σχέδιο συγκάλυψης δεν θα επιτύχει. Το εγγυάται άλλωστε η πρωτόγνωρη κοινωνική κινητοποίηση με το αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης, που ξεπέρασε κάθε προηγούμενη για οικονομικά αιτήματα, όσο σοβαρά και αν ήταν αυτά.

Τίποτε πια δεν είναι ίδιο με πριν… Το μήνυμα είναι σαφέστατο : Κάτι καινούργιο πρέπει να γεννηθεί. Η κοινωνία θα βρει το δρόμο της προοπτικής της. Ήταν μια ιστορική μέρα που από τον χειμώνα μας έφερε στην άνοιξη. Το επόμενο βήμα είναι αυτό το τεράστιο κίνημα διαμαρτυρίας να εξελιχθεί σε κίνημα ανατροπής, με προοπτική και πρόγραμμα. Αυτό θα φέρει το οξυγόνο και τότε είναι που η άνοιξη θα φέρει το καλοκαίρι. Έχουμε το δικαίωμα στην ελπίδα όσο εργαζόμαστε για τη βεβαιότητα που τη γεννάει. Ας εργαστούμε!

Με  αφορμή την υπόθεση των Τεμπών, σωρεία δημοσκοπήσεων αποκαλύπτει την αποδοκιμασία όσων ερωτώνται για το σύνολο των θεσμών και εμφανίζεται  για πρώτη φορά να εκδηλώνεται κατά μεγάλο μέρος και σε ό,τι αφορά τον θεσμό της δικαιοσύνης. Δύο στους τρείς ερωτώμενους δηλώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης, ακόμα και στη “δικαιοσύνη”. Για όσους φυσικά αναπνέουμε μέσα στις λειτουργίες της, δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση, ούτε έπρεπε να φτάσουμε στο τραγικό έγκλημα των Τεμπών και τις ανακριτικές εξελίξεις του για να αντιληφθούμε την βασιμότητα της παραπάνω διαπίστωσης…

Πράξαμε αυτό που απαίτησε το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Είναι ένα βήμα που δυναμώνει την Αντίσταση στην γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ και τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ που την στηρίζουν γι αυτό δεν είχε την στήριξη της ΝΔ και είχε την αντίθεση της άκρας δεξιάς. Η Λαϊκή Συσπείρωση δεν πήρε αντίστοιχη πρωτοβουλία να προτείνει συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο, ούτε κινητοποίησε κόσμο στη συγκέντρωση. Και στη συνέχεια προτίμησε την αποχή…Όμως η Αθήνα είναι η πρώτη πρωτεύουσα της Ευρώπης όπου το δημοτικό της συμβούλιο ανταποκρίθηκε στην επείγουσα έκκληση να σταματήσει η κλιμάκωση της καταστροφής στη Βόρεια Γάζα.

Με την παρούσα Κατεπείγουσα Έκκληση, καλούμε την ελληνική κυβέρνηση και κάθε δημόσια αρχή και φορέα της Ελληνικής Δημοκρατίας να προχωρήσουν αποφασιστικά στις παραπάνω ενέργειες, ως αποτέλεσμα των αυξημένων νομικών υποχρεώσεων που υπέχουν τα τρίτα κράτη εξαιτίας της εφαρμογής του ισραηλινού σχεδίου «Starve or surrender» και να παύσουν την οποιαδήποτε συνεργασία με το Ισραήλ κατά την διάπραξη των εγκλημάτων γενοκτονίας, εθνοκάθαρσης και άλλων εγκληματικών ενεργειών. Απευθυνόμαστε περαιτέρω στον δικηγορικό και νομικό κόσμο της χώρας, στους υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε κάθε πολιτικό, κοινωνικό και συνδικαλιστικό φορέα και συλλογικότητα, σε κάθε δημοκρατικό πολίτη, με σκοπό την ένταση της δημόσιας πίεσης προς τις ελληνικές αρχές για να σταματήσουν κάθε συνέργειά τους στις στρατιωτικές επιχειρήσεις γενοκτονίας στη Γάζα.

Ο αντιφασισμός δεν είναι μεγάλα λόγια, βερμπαλισμός και αντιπαραθέσεις εσωτερικής κατανάλωσης για να δικαιολογούνται οι ανύπαρκτες πολιτικές αντιθέσεις μεταξύ των δύο διεκδικητών της δημοτικής εξουσίας. Είναι καθημερινός αγώνας στους θεσμούς και κύρια στην κοινωνία όχι μόνο στον φασισμό αλλά και στις αιτίες που τον γεννούν και στις πολιτικές που τον εκτρέφουν : Την φτώχεια, την εκμετάλλευση, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, τους πολέμους, την καταπίεση, τον σεξισμό,την καταστολή.Και εξακολουθεί να είναι πάντα αγώνας μέσα και έξω από τα δικαστήρια για να οριστικοποιηθεί η ανατροπή της ατιμωρησίας της φασιστικής βίας.

Ο Ι. Μεταξάς ήταν αντικομμουνιστής, εθνικιστής και φασίστας, αλλά δεν καλλιέργησε τον αντισημιτισμό (όπως ακριβώς και ο Μουσολίνι). Αυτό που τον οδήγησε στο «ΟΧΙ» της 28.10.1940 δεν ήταν η αντίθεση στο Χιτλερικό καθεστώς, με το οποίο άλλωστε είχαν αυξηθεί θεαματικά οι εμπορικές συναλλαγές στην περίοδο της διακυβέρνησής του, μία από τις πρώτες πρωτοβουλίες της οποίας ήταν η επίσκεψη του Υπουργού Προπαγάνδας Γκαίμπελς στην Αθήνα στις 1.9.1936, αλλά η προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση των αστικών συμφερόντων που ταυτίζονταν με τα αντίστοιχα Αγγλικά, κυρίως του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Η λέξη «μεταπολίτευση» προφέρεται και γράφεται με μεγάλη πολιτική απαξία από τους κονδυλοφόρους και τους εκφωνητές των Μ.Μ.Ε. της άρχουσας τάξης. Ο λόγος για τον οποίο την μισούν είναι γιατί είναι συνδεδεμένη με μία περίοδο κατακτήσεων της εργατικής τάξης και του λαού, τόσο στο επίπεδο της οικονομικής βάσης (μισθοί, συντάξεις, υλικοί όροι ζωής), όσο και στο επίπεδο του εποικοδομήματος (δικαιώματα, ελευθερίες). Και επειδή εύχονται και προσπαθούν για  την κατάργηση και την συρρίκνωση τους εδώ και χρόνια, επιδιώκουν να επιμηκύνουν όσο το δυνατόν περισσότερο τα χρονικά και ιστορικά όρια της περιόδου αυτής, για να δίνουν επικοινωνιακά την εντύπωση ότι πρόκειται για μια μακρά περίοδο κατακτήσεων του “λαϊκισμού”, η οποία διαρκεί ακόμα και θα πρέπει να αντιστραφεί.

Κώστας Παπαδάκης

Με την κοινωνία στους δρόμους, τα τρακτέρ των αγροτών στις Εθνικές Οδούς, τους φοιτητές και τον εκπαιδευτικό κόσμο να μάχονται ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία να αντιπαλεύουν τη διάλυσή τους, τους ΛΟΑΤΚΙ να απαιτούν δίκαια τη νομιμοποίηση του γάμου και της τεκνοθεσίας. τους απεργούς δικηγόρους να αντιπαλεύουν την οικονομική τους εξόντωση μέσω του φορολογικού και τώρα, από θέση αρχής, την καταστολή δικονομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, η κυβέρνηση περιφρονεί τόσο πολύ επιδεικτικά την κοινωνία που αγωνίζεται, ώστε αποτολμά, παρά την κατακραυγή και την αποδοκιμασία, να ανοίξει άλλο ένα μέτωπο που ίσως είναι το χειρότερο απ’ όλα

Κώστας Παπαδάκης

Το δημοκρατικό κίνημα, νομικών και μη, επωμίζεται άλλο ένα βαρύ φορτίο μπροστά του, όπως είναι η αποτροπή ψήφισης και αυτής της δήθεν μεταρρύθμισης. Και αυτό επαυξάνεται από το γεγονός ότι, ιδίως μετά τις τελευταίες βουλευτικές (όχι πάντως και τις δημοτικές) εκλογές, την αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ και την ταύτιση των συστημικών κομμάτων με την πολιτική της η κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν αισθάνεται απέναντί της κανέναν αντίπαλο εκτός από τον κόσμο που απεργεί και διαδηλώνει.