Rothko Mark, Untitled (Black on grey), 1969-70

Sophia Siddiqui

Τι είναι ο αναπαραγωγικός ρατσισμός;

Μια συνέντευξη στην Conni Schwaerzer-Dutta

Η πεποίθηση ότι πρέπει να αυξηθούν τα ποσοστά γεννήσεων ενώνει τους συντηρητικούς και τους δεξιούς. Την ίδια στιγμή, ορισμένες ομάδες στερούνται συστηματικά τη σεξουαλική αυτοδιάθεση και το δικαίωμα να τεκνοποιούν. Οι διασυνδέσεις μεταξύ αυτών των πραγματικοτήτων διερευνήθηκαν πρόσφατα από τη Sophia Siddiqui στο περιοδικό Race & Class, στο οποίο περιγράφει το φαινόμενο του «αναπαραγωγικού ρατσισμού». Μίλησε με την Conni Schwaerzer-Dutta του Rosa Luxemburg Foundation για τον ρατσισμό, τον αντιφεμινισμό και το κίνημα για την αναπαραγωγική δικαιοσύνη.

Τι σας έκανε να γράψετε αυτό το άρθρο και να επινοήσετε τον όρο «αναπαραγωγικός ρατσισμός» τώρα, και τι νέο υπάρχει στις σημερινές εξελίξεις;

Έβλεπα προσεκτικά τι συνέβαινε σε όλη την Ευρώπη και πώς τα αντιφεμινιστικά μέτρα αποκτούσαν κεντρική θέση για την άκρα δεξιά – μέσω επιθέσεων στα δικαιώματα στην άμβλωση, καταργήσεων της νομοθεσίας για την ενδοοικογενειακή βία ή του κλεισίματος μαθημάτων σπουδών φύλου. Οι συνάδελφοί μου στο Ινστιτούτο Φυλετικών Σχέσεων [Institute of Race Relations] έχουν κάνει εκτεταμένη δουλειά δείχνοντας πώς ο ρατσισμός αποτελεί το έδαφος για τον φασισμό, αλλά είχα αρχίσει να βλέπω ότι ο αντιφεμινισμός αποτελεί επίσης αναπόσπαστο μέρος της ακροδεξιάς.

Την ίδια περίπου εποχή, είδαμε τα φεμινιστικά απεργιακά κινήματα να εκρήγνυνται σε όλο τον κόσμο, καθώς και τα φεμινιστικά αντιφασιστικά κινήματα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ήθελα να κατανοήσω αυτή τη συγκυρία. Και συνειδητοποίησα πολύ γρήγορα ότι δεν ήταν μόνο μια επίθεση στις γυναίκες, αλλά μια επίθεση στα τρανς άτομα, στα queer άτομα και μια επίθεση στους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο. Ο όρος «αναπαραγωγικός ρατσισμός» προέκυψε από αυτή την έρευνα ως ένας τρόπος να σκεφτούμε όλα αυτά τα πράγματα μαζί και να δούμε πώς συνδέονται μεταξύ τους.

Αναφέρετε παραδείγματα οικονομικών κινήτρων που επιβραβεύουν τις οικογένειες για την απόκτηση παιδιών από δεξιές κυβερνήσεις με ανοιχτά εθνικιστική και φιλο-γεννητική [pro-natalist] ατζέντα στην Ουγγαρία (Fidesz), την Πολωνία (PiS) και την Ιταλία (Λέγκα) – αλλά σε άλλα μέρη και εποχές παρόμοιες οικονομικές παροχές φαίνεται να θεωρούνται ως «φυσιολογικό» μέρος του κράτους πρόνοιας. Είναι αυτό που αποκαλείτε «ατζέντα υπέρ των γεννήσεων» ένας συνδετικός κρίκος μεταξύ της ακροδεξιάς και των συντηρητικών του κυρίαρχου ρεύματος, και με ποια έννοια διαφέρουν οι ατζέντες τους για την αναπαραγωγική πολιτική;

Η ατζέντα σχετικά με το ποσοστό γεννήσεων είναι ένα συνεχές που συνδέει την ακροδεξιά και την κυρίαρχη ατζέντα. Από τη μία πλευρά, έχουμε καταναγκαστικές πολιτικές που περιορίζουν τη δυνατότητα απόκτησης παιδιών, και από την άλλη πλευρά οικονομικές ανταμοιβές για ορισμένες γυναίκες που γεννούν. Έχουμε επίσης ευρύτερες πολιτικές, όπως η λιτότητα, η φυλάκιση και η κράτηση ανθρώπων, τα μεταναστευτικά συστήματα, που όλα περιορίζουν τη δυνατότητα απόκτησης και φροντίδας παιδιών. Αυτό είναι εδραιωμένο στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γερμανία, στη Γαλλία και σε πολλά μέρη του κόσμου.

Υπάρχουν όμως και ακροδεξιές θεωρίες συνωμοσίας, όπως η θεωρία της «Μεγάλης Αντικατάστασης», η οποία υποστηρίζει ότι οι λευκοί πληθυσμοί κινδυνεύουν να εξαλειφθούν από τους μετανάστες, τις οποίες επίσης επικαλούνται οι Ευρωπαίοι πολιτικοί. Πρέπει να δούμε αυτά τα πράγματα ως ένα συνεχές, διότι αυτό που τα συνδέει είναι ο νατιβισμός¹ σε όλη την Ευρώπη, ο οποίος είναι πλήρως ενσωματωμένος στο κυρίαρχο ρεύμα. Εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχουμε ένα εχθρικό περιβάλλον που δημιουργεί μια κουλτούρα φόβου στις έγκυες γυναίκες –φόβος απέλασης, φόβος επιβολής προστίμου για νοσοκομειακή περίθαλψη, φόβος καταγγελίας στις αρχές– που όλα έχουν θανατηφόρες επιπτώσεις.

Το άρθρο σας ξεκινά με την περιγραφή μιας αντιρατσιστικής συγκέντρωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο και μια εκδήλωση μνήμης για τρεις έγκυες γυναίκες που πέθαναν επειδή δεν αναζήτησαν υγειονομική περίθαλψη υπό το φόβο της απέλασης. Πιστεύετε ότι η πανδημία συνέβαλε στην ενίσχυση της κατανόησης της έλλειψης πρόσβασης και του ρατσισμού στην υγειονομική περίθαλψη ως σημαντικού παράγοντα που συμβάλλει στην αναπαραγωγική αδικία και σε άλλες αδικίες;

Ο COVID έριξε φως σε αυτά τα ζητήματα και αποκάλυψε τις συστημικές φυλετικές και ταξικές ανισότητες που υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Έδειξε ότι αυτές οι συστημικές ανισότητες φέρνουν ορισμένες κοινότητες πιο κοντά στο θάνατο από ό,τι άλλες.

Το αντιρατσιστικό συλλαλητήριο που αναφέρω στην αρχή του άρθρου μου πραγματοποιήθηκε στο γενικότερο πλαίσιο του COVID-19. Συγκέντρωσε ομάδες οικιακών εργαζομένων, ομάδες για τα δικαιώματα των μεταναστών, ομάδες ΛΟΑΤΚΙ και εργαζόμενους στον τομέα της υγείας. Ήταν μια πραγματικά δυναμική περίπτωση αλληλεγγύης. Νομίζω όμως ότι πρέπει να το πάμε ακόμη πιο μακριά. Αυτή η αλληλεγγύη πρέπει να γίνει διεθνής, η αντίστασή μας πρέπει να είναι αντιιμπεριαλιστική και αντιαποικιακή, προκειμένου να κατανοήσουμε τις βαθιές ρίζες των παγκόσμιων ανισοτήτων στην υγεία.

Με ποιο τρόπο το μοτίβο του αθώου παιδιού που πρέπει να προστατευτεί χρησιμοποιείται συμβολικά από τη δεξιά πτέρυγα. Από την άλλη πλευρά, τα παιδιά που πλήττονται από τον ρατσισμό, τις ταξικές διακρίσεις ή τις διακρίσεις υπέρ των αρτιμελών στερούνται προστασίας.

Είναι πραγματικά έντονο το πώς η εικόνα του αθώου παιδιού που κινδυνεύει μπορεί να κινητοποιηθεί για πολιτικούς σκοπούς, ιδιαίτερα στην αντι-ΛΟΑΤ ρητορική. Σχετίζεται με τα ερωτήματα σχετικά με το ποιος αξίζει την παιδική ηλικία, ποιος θεωρείται άξιος προστασίας και ποιος αποτελεί απειλή;

Αυτή τη στιγμή ακούμε για τους θανάτους πολλών, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, στα σύνορα μεταξύ Πολωνίας και Λευκορωσίας. Αυτό δείχνει ότι ορισμένα παιδιά καθίστανται «ζωές ανάξιες να βιωθούν»², και θεωρώ ότι αυτό πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο της αντίστασής μας. Πρέπει να αγωνιστούμε για τα δικαιώματα των παιδιών και τα δικαιώματα κάθε ζωής ανά πάσα στιγμή.

Η εργαλειοποίηση των παιδιών φαίνεται να απηχεί την εργαλειοποίηση των γυναικών στους ρατσιστικούς και εθνικιστικούς λόγους.

Ναι, απηχεί την εργαλειοποίηση των γυναικών και των δικαιωμάτων τους, η οποία έχει χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο από την ακροδεξιά για να ισχυριστεί ότι η σεξουαλική βία ασκείται αποκλειστικά από μουσουλμάνους άνδρες εναντίον λευκών γυναικών.

Στην αρχική μου έρευνα στο IRR, η οποία στη συνέχεια αποτέλεσε τη βάση για το άρθρο μου στο Race & Class, άρχισα να εξετάζω τη σεξουαλική βία στην πόλη Ρότερχαμ του βόρειου Ηνωμένου Βασιλείου και τον τρόπο με τον οποίο οι λόγοι των μέσων ενημέρωσης συζητούσαν τις λεγόμενες «ασιατικές συμμορίες αποπλάνησης» σε μια φρικτή υπόθεση εκμετάλλευσης παιδιών. Αυτός ο ρατσιστικός ηθικός πανικός εξαφάνισε τα μη λευκά θύματα αυτών των σεξουαλικών εγκλημάτων – εκείνα των οποίων η σεξουαλική εκμετάλλευση δεν ταίριαζε με την αφήγηση των ασιατικών συμμοριών που κυνηγούσαν ευάλωτα λευκά κορίτσια.

Είδαμε αυτή τη ρατσιστικοποιημένη αφήγηση να αναπαράγεται σε όλη την Ευρώπη ξανά και ξανά. Νομίζω ότι αυτή η ίδια λογική είναι επίσης εγγενής στον τρόπο με τον οποίο ορισμένα παιδιά περιγράφονται ως απειλή, ότι μπορεί να μεγαλώσουν και να γίνουν απειλή, ότι ένα ασυνόδευτο προσφυγόπουλο γίνεται ένας μετανάστης άνδρας που αποτελεί απειλή για τις γυναίκες και απειλή για το έθνος. Νομίζω ότι αυτά τα δύο είναι σε μεγάλο βαθμό αλληλένδετα – και αυτό δείχνει γιατί χρειαζόμαστε μια αντιρατσιστική φεμινιστική προσέγγιση, η οποία να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα τον ρατσισμό και τη σεξουαλική βία.

Ένα άλλο σημείο-κλειδί του άρθρου σας για μένα ήταν η ειρωνική συσχέτιση ότι το ιδεώδες της δυτικής πυρηνικής οικογένειας διατηρείται υπό νεοφιλελεύθερες συνθήκες μόνο με την υπερεκμετάλλευση της εργασίας των μεταναστριών, οι οποίες στη συνέχεια στερούνται το δικαίωμά τους στην αναπαραγωγή και την οικογενειακή ζωή. Γιατί αυτό το πρόβλημα εξακολουθεί να μην αναγνωρίζεται πραγματικά, και ποιες θα ήταν οι πολιτικές επιπτώσεις αν αναγνωριζόταν;

Για μένα είναι τόσο προφανής η σύνδεση ότι υπάρχει υπερεκμετάλλευση της εργασίας των μεταναστριών εις βάρος της δυνατότητας να φροντίζουν τις δικές τους οικογένειες, ιδίως όταν εργάζονται στον τομέα της φροντίδας. Οι μετανάστριες εξακολουθούν να θεωρούνται μονάδες εργασίας και όχι ανθρώπινα όντα, οπότε το γεγονός ότι έχουν κοινωνικές ανάγκες, οικογένειες, ότι έχουν ζωή συχνά αγνοείται. Είναι τόσο απάνθρωπο.

Πρέπει να δούμε τα ζητήματα να συνδέονται μεταξύ τους και πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι μετανάστριες πρέπει να έχουν δικαιώματα ως εργαζόμενες, αλλά και ως μητέρες και πως αυτοί οι δύο ρόλοι είναι σε μεγάλο βαθμό αλληλένδετοι. Νομίζω ότι αν αρχίσουμε να βλέπουμε το σύνολο των εμπειριών τους μαζί, μπορούμε να αρχίσουμε να αμφισβητούμε αυτή την ιδέα ότι το δημόσιο είναι πολύ ξεχωριστό από το ιδιωτικό, η οποία ήταν τόσο κεντρική στον φεμινιστικό ακτιβισμό για δεκαετίες.

Τονίζετε ότι η θεωρία της διατομεακότητας δεν αρκεί για να εξηγήσει τα αίτια του αναπαραγωγικού ρατσισμού και τον ρόλο του στην καπιταλιστική κοινωνία. Ποια θεωρία θα μπορούσε να το εξηγήσει καλύτερα;

Η θεωρία της διατομεακότητας είναι σημαντική ιδίως για να δείξει πώς διασταυρώνονται οι διάφορες καταπιέσεις σε ένα άτομο καθώς και στην κοινωνία, αλλά πρέπει να την πάμε ένα βήμα παραπέρα, επειδή δεν εξηγεί γιατί υπάρχουν αυτές οι καταπιέσεις, ιδίως στην σημερινή νεοφιλελεύθερη τάξη πραγμάτων. Δεν νομίζω απαραίτητα ότι χρειαζόμαστε μια άλλη θεωρία, αλλά μάλλον πρόκειται για μια περίπτωση που πρέπει να διευρύνουμε τις θεωρίες που έχουμε και να σκεφτούμε τις δημιουργικές δυνατότητές τους. Αντί να σκεφτόμαστε τι σημαίνει η διατομεακότητα στη ζωή ενός ατόμου, τι θα σήμαινε αν σκεφτόμασταν αντ’ αυτού μια διατομεακότητα αγώνων;

Βλέπουμε αυτό το είδος αντίστασης να έρχεται στο προσκήνιο, για παράδειγμα, στις αρχές του περασμένου μήνα Πολωνές μητέρες υποστήριξαν τους αιτούντες άσυλο στα σύνορα μεταξύ Λευκορωσίας και Πολωνίας, ενώ γυναίκες απεργοί διαμαρτυρήθηκαν ενάντια σε ένα κοινοβουλευτικό νομοσχέδιο που θα απαγόρευε τις παρελάσεις υπερηφάνειας [pride parades] στην Πολωνία. Οι άνθρωποι στην πράξη βλέπουν συνδέσεις μεταξύ όλων αυτών των διαφορετικών αγώνων.

Νομίζω ότι αυτό που είναι ζωτικής σημασίας είναι να περάσουμε από το τοπικό στο υπερεθνικό και να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα αυτά τα ζητήματα είναι πραγματικά αλληλένδετα. Για παράδειγμα, επιστρέφοντας στην κρίση στην Πολωνία και τη Λευκορωσία, τον περασμένο μήνα στάλθηκαν βρετανικά στρατεύματα στα σύνορα, οπότε αυτό δείχνει ότι υπάρχει εμπλοκή του Ηνωμένου Βασιλείου σε ό,τι συμβαίνει στην Πολωνία, οπότε και η αλληλεγγύη μας θα πρέπει να κάνει το ίδιο.

Αναφερθήκατε στο φεμινιστικό απεργιακό κίνημα, το οποίο σας ενέπνευσε ως «ένα κίνημα που αναγνωρίζει ότι η φυλετική, οικονομική και έμφυλη δικαιοσύνη είναι αδιαίρετες». Θα μπορούσε αυτό να αποτελέσει τη βάση για την περαιτέρω δημιουργία συμμαχιών ή χρειαζόμαστε ένα κίνημα για την αναπαραγωγική δικαιοσύνη στην Ευρώπη παρόμοιο με αυτό που ξεκίνησαν οι μαύρες φεμινίστριες στις ΗΠΑ;

Το φεμινιστικό απεργιακό κίνημα και οι εκκλήσεις για έναν φεμινισμό για το 99%³ είναι πραγματικά ισχυρές εκφράσεις για το πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένα διεθνές φεμινιστικό κίνημα. Νομίζω ότι η δύναμη αυτών των κινημάτων είναι ότι συνδυάζουν τους αγώνες κατά της ανδρικής βίας με άλλες μορφές βίας, όπως η τρανσφοβία, η ομοφοβία, ο ρατσισμός και η βία της αγοράς εργασίας. Αλλά ένα άλλο κίνημα που μου έρχεται στο μυαλό είναι το κίνημα της κατάργησης⁴, το οποίο ήρθε πραγματικά στο προσκήνιο μετά τις διαμαρτυρίες του Black Lives Matter πέρυσι, αν και φυσικά οι ιστορικές ρίζες της κατάργησης πηγαίνουν πολύ πιο πίσω. Βλέπω πολλή δύναμη σε αυτό το κίνημα, επειδή οι καταργητές υποστηρίζουν ότι η βία δεν είναι αναπόφευκτη, ότι η βία είναι κάτι που μπορούμε να φτάσουμε στα βαθύτερα αίτια της και να την αναιρέσουμε πριν συμβεί.

Αυτό που έχω μάθει από τις φεμινίστριες της κατάργησης είναι ότι πρέπει να δούμε τη βία σε όλες τις μορφές της, τη διαπροσωπική βία, την κρατική βία, τη βία της αγοράς και του καπιταλισμού, και αυτή η κατανόηση είναι επίσης το κλειδί για τον ακτιβισμό της αναπαραγωγικής δικαιοσύνης στις ΗΠΑ. Αντί να δημιουργούμε νέα κινήματα, νομίζω ότι θα πρέπει να έχουμε μια συγχώνευση όλων των διαφορετικών κινημάτων που ενώνονται.

Τι πρέπει να έχουμε κατά νου αν μεταφράσουμε έννοιες όπως η Αναπαραγωγική Δικαιοσύνη ή η Κατάργηση που προέρχονται από τους Μαύρους και τα Μαύρα Φεμινιστικά κινήματα των ΗΠΑ σε ευρωπαϊκά πλαίσια και κινήματα;

Δεν είναι τόσο εύκολο όσο η απλή εισαγωγή αυτών των εννοιών από τις ΗΠΑ. Πρέπει να καταβάλουμε προσπάθεια για να αναρωτηθούμε πώς θα έμοιαζε για εμάς ένα μέλλον της κατάργησης. Υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα στο πώς λειτουργεί το κράτος στις ΗΠΑ και πώς λειτουργεί σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχουν συγκεκριμένες σωφρονιστικές δομές εδώ στην Ευρώπη που πρέπει να κατανοήσουμε όσον αφορά την κατάργηση, συγκεκριμένα σύνορα.

Μπορούμε επίσης να αναρωτηθούμε τι μπορεί να μας διδάξει η κατάργηση όσον αφορά τη φροντίδα ψυχικής υγείας, τη δικαιοσύνη για την αναπηρία και τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται τα σχολεία. Η κατάργηση δεν αφορά μόνο τη διάλυση, αλλά και την οικοδόμηση εναλλακτικών λύσεων που κρατούν εμάς και τους άλλους ασφαλείς. Αυτό προϋποθέτει δημιουργική εργασία για να φανταστούμε ποιο μέλλον θέλουμε.

Πού βλέπετε να συμβαίνει αυτό;

Νομίζω ότι πολλά συμβαίνουν σε επίπεδο βάσης, οπότε δεν ακούμε γι’ αυτό όλη την ώρα. Ιδιαίτερα τα κινήματα κατά των φυλακών στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ισχυρά. Μεγάλη αντίσταση εκδηλώνεται τώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά τη δολοφονία της Σάρα Έβεραρντ από αστυνομικό. Έκτοτε, οι φεμινίστριες της κατάργησης της βίας στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν κάνει σημαντικό έργο για να δείξουν τους δεσμούς μεταξύ της αστυνομικής βίας και της βίας με βάση το φύλο.

Τον περασμένο μήνα, μια ομάδα άμεσης δράσης με την ονομασία Sisters Uncut πραγματοποίησε μια σειρά εκπαιδευτικών σεμιναρίων για την παρέμβαση της αστυνομίας σε όλη τη χώρα, εκπαιδεύοντας τους ανθρώπους στο τι πρέπει να κάνουν όταν βλέπουν ένα stop-and-search⁵ της αστυνομίας. Έχουμε επίσης ένα πολύ ισχυρό ακτιβιστικό κίνημα στον εκπαιδευτικό τομέα, το οποίο κάνει εκστρατεία κατά των αστυνομικών στα σχολεία, για παράδειγμα, και βλέπει τους δεσμούς μεταξύ της εκπαίδευσης που λαμβάνει ένα παιδί και του τρόπου με τον οποίο διαμορφώνεται η ζωή του αργότερα. Εκεί βλέπουμε να γίνονται απτές προσπάθειες.

Αρχικά δηλώσατε ότι ξεκινήσατε την έρευνά σας για τον φεμινισμό και τον αντιφεμινισμό. Τελικά, καταλήξατε στον όρο «αναπαραγωγικός ρατσισμός», τον οποίο αποκαλείτε επίσης «νέο ρατσιστικό πρόσωπο». Πού θέλετε να παρέμβετε με τον όρο αναπαραγωγικός ρατσισμός;

Θέλω να μιλήσω τόσο στο φεμινιστικό όσο και στο αντιρατσιστικό κίνημα. Ένα φεμινιστικό κίνημα που επικεντρώνεται καθαρά στο δικαίωμα στην άμβλωση είναι αρκετά στενό και ήθελα να διευρύνω αυτόν τον φεμινιστικό φακό και να δείξω πώς ο αντιρατσισμός πρέπει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του φεμινισμού. Ταυτόχρονα, όμως, ήθελα να απευθυνθώ στο αντιρατσιστικό κίνημα που μπορεί να θεωρεί ότι το φύλο και ο φεμινισμός είναι δευτερεύοντα ζητήματα.

Ο αντιρατσισμός και ο φεμινισμός πρέπει να συμβαδίζουν και κάθε συζήτηση γύρω από τον ρατσισμό που δεν εξετάζει τον ρόλο του φύλου είναι ελλιπής. Ταυτόχρονα, κάθε συζήτηση γύρω από τον φεμινισμό που δεν περιλαμβάνει τον ρατσισμό είναι επίσης ελλιπής. Ήθελα να μιλήσω και για τα δύο ταυτόχρονα και να πω ότι χρειαζόμαστε έναν αντιρατσιστικό φεμινισμό αν θέλουμε να κατανοήσουμε αυτόν τον κόσμο στον οποίο ζούμε και να αντισταθούμε σε όλες τις μορφές καταπίεσης.

Μετάφραση: elaliberta.gr

Sophia Siddiqui, “What Is Reproductive Racism?”, 11 Ιανουαρίου 2022, Rosa Luxemburg Stiftung, https://www.rosalux.de/en/news/id/45701/was-ist-reproduktiver-rassismus

Η Sophia Siddiqui γράφει για τον αντιρατσιστικό φεμινισμό στο Institute of Race Relations (IRR) του Λονδίνου, ένα αντιρατσιστικό φιλανθρωπικό ίδρυμα που ενημερώνει για τον αγώνα για φυλετική δικαιοσύνη στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρώπη και διεθνώς. Είναι αναπληρώτρια εκδότρια του περιοδικού του IRR, Race & Class.

Σημειώσεις

1 [Σ.τ.Μ.:] Ο όρος Nativism θα μπορούσε να αποδοθεί ως Αυτοχθονισμός ή Ιθαγενισμός, τον αφήσαμε όμως αμετάφραστο, επειδή έχει ένα συγκεκριμένο πολιτικό και ιστορικό περιεχόμενο που δεν μπορεί να αποδοθεί με τους παραπάνω ελληνικούς όρους. «Νατιβισμός είναι η πολιτική που προωθεί ή προστατεύει τα συμφέροντα των γηγενών ή αυτόχθονων κατοίκων έναντι εκείνων των μεταναστών, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης μέτρων περιορισμού της μετανάστευσης. Στις επιστημονικές μελέτες, ο νατιβισμός είναι ένας συνήθης τεχνικός όρος, αν και όσοι υποστηρίζουν αυτή την πολιτική άποψη συνήθως δεν αποδέχονται τον χαρακτηρισμό. Ο Oezguer Dindar έγραψε: “[Οι] νατιβιστές [...] δεν θεωρούν τους εαυτούς τους νατιβιστές. Γι’ αυτούς είναι ένας αρνητικός όρος και μάλλον θεωρούν τους εαυτούς τους ‘πατριώτες’”». “Nativism (politics)”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Nativism_(politics). Επίσης: Uri Friedman, “What Is a Nativist?”, The Atlantic, 11 Απριλίου 2017, https://www.theatlantic.com/international/archive/2017/04/what-is-nativist-trump/521355/ και “Nativism in America and Europe”, Scholastic, https://www.scholastic.com/teachers/articles/teaching-content/nativism-america-and-europe/

2 [Σ.τ.Μ.:] Για την προέλευση της φράσης «ζωή ανάξια να βιωθεί», βλ. Βικιπαίδεια, https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CF%89%CE%AE_%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BE%CE%B9%CE%B1_%CE%BD%CE%B1_%CE%B2%CE%B9%CF%89%CE%B8%CE%B5%CE%AF.

3 «Ο Φεμινισμός του 99% (F99) είναι ένα σύγχρονο, ριζοσπαστικό φεμινιστικό κίνημα βάσης, το οποίο αναγνωρίζει τη διατομεακότητα και υποστηρίζει τον ακτιβισμό για όλες τις γυναίκες και από όλες τις γυναίκες – συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχουν αγνοηθεί από άλλα φεμινιστικά κινήματα. Προτάθηκε από μια συλλογικότητα επιφανών Αμερικανίδων φεμινιστριών σε μια έκκληση που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Viewpoint τον Φεβρουάριο του 2017 και βασίστηκε στην κινητοποίηση των γυναικών που παρατηρήθηκε στην Πορεία των γυναικών τον Ιανουάριο του 2017. Η έκκληση καλούσε ταυτόχρονα σε διεθνή απεργία των γυναικών στις 8 Μαρτίου 2017. Αποτελεί διάδοχο της συσσωρευμένης πνευματικής κληρονομιάς φεμινιστικών κινημάτων όπως ο ριζοσπαστικός φεμινισμός, ο μαρξιστικός φεμινισμός, ο μαύρος φεμινισμός και ο διαεθνικός/αποαποικιακός φεμινισμός και υποστηρίζει ότι η καταπίεση των φύλων δεν προκαλείται από έναν μόνο παράγοντα, τον σεξισμό. Επιμένουν ότι είναι μάλλον ένα πολύπλευρο προϊόν των διασταυρώσεων του σεξισμού, του ρατσισμού, της αποικιοκρατίας και του καπιταλισμού.» “Feminism of the 99%”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Feminism_of_the_99%25.

4 [Σ.τ.Μ.:] Το Κίνημα της Κατάργησης (abolitionist movement) αναφέρεται σε πολλά συστήματα καταπίεσης που πρέπει να καταργηθούν και επί της ουσίας υπάρχουν μάλλον πολλά Κινήματα Κατάργησης. Αν και η συγγραφέας φαίνεται να μιλάει περισσότερο για το Κίνημα Κατάργησης των Φυλακών, εντούτοις αναφέρεται μάλλον στο σύνολό τους (το Κίνημα για την Κατάργηση της Θανατικής Ποινής, το Κίνημα για την Κατάργηση της Έμφυλης Βίας...). Όπως είναι γνωστό, κοινός πρόγονος είναι το Κίνημα για την Κατάργηση της Δουλείας στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα. «Το κίνημα κατάργησης των φυλακών είναι ένα δίκτυο ομάδων και ακτιβιστών που επιδιώκουν να μειώσουν ή να καταργήσουν τις φυλακές και το σωφρονιστικό σύστημα και να τα αντικαταστήσουν με συστήματα επανένταξης που δεν εστιάζουν στην τιμωρία και την κρατική ιδρυματοποίηση. Το κίνημα της κατάργησης των φυλακών διακρίνεται από τη συμβατική μεταρρύθμιση των φυλακών, η οποία είναι η προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών μέσα στις φυλακές», “Prison abolition movement”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Prison_abolition_movement

5 [Σ.τ.Μ.:] Η εξουσία που έχει η αστυνομία να σταματά άτομα και να ελέγχει άτομα “με την υποψία’ ότι μπορεί να έχουν κάνει ή να μεταφέρουν κάτι παράνομο.