Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κουκκίδα το βιβλίο του Γιάννη Φελέκη «Παρά μόνο τις αλυσίδες… -Οι Ιστορίες του Γιάννη Φελέκη», σε επιμέλεια Ελένης Λάλου... Προφορική ιστορία; Βιογραφία; Πρωτογενής πηγή και μαρτυρία; Κοινωνική ιστορία; Ιστορία της άκρας Αριστεράς; Πολιτική ιστορία; Πολιτισμική ιστορία; Φευγαλέες ματιές ενός υποκειμένου που βρέθηκε -άθελά του ή όχι- μπροστά σε μεγάλα γεγονότα; Ή είναι μια ιστορία που έχει συντεθεί από αυτοτελή διηγήματα που «τσακώνουν» τον άνθρωπο και τα πάθη του μπροστά σε ακραία διλήμματα και οριακές καταστάσεις; Το βιβλίο ισορροπεί ανάμεσα σε όλα αυτά και μπορεί να διαβαστεί είτε ως μυθιστόρημα μαθητείας, ως βιογραφία, ως μια ιστορία της εργατικής τάξης ή ως ιστορία της άκρας Αριστεράς, ακόμη και ως ιστορία του ελληνικού μεταπολεμικού τροτσκισμού. Πάνω απ’ όλα όμως είναι μια αφήγηση της ζωής ενός αγωνιστή της εργατικής τάξης, που διεκδικεί να είναι και μια ιστορία των καταπιεσμένων. (Απόσπασμα από την Εισαγωγή του βιβλίου)

Στηρίζουμε την πανελλαδική Ημέρα Δράσης Ενάντια στη Γενοκτονία στην Παλαιστίνη στις 9 Αυγούστου και την συγκέντρωση ενάντια στην επίσκεψη του κρουαζιερόπλοιου Crown Iris των γενοκτόνων στον Πειραιά στις 14 Αυγούστου. Ως Παρεμβάσεις ΠΕ στηρίζουμε το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και καλούμε τους/τις συναδέλφους/ισσες, όπου κι αν βρίσκονται, να συμμετέχουν στην πανελλαδική Ημέρα Δράσης Ενάντια στη Γενοκτονία και τους υποστηρικτές της, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, που καλεί το MarchtoGazaGreece, το BDS και η Παλαιστινιακή Παροικία. Στην Αθήνα η συγκέντρωση είναι την Κυριακή 9//8/2026 στις 19:00, στην πλ. Μοναστηρακίου.

Τους τελευταίους δύο μήνες το πακιστανικό κράτος έχει εξαπολύσει για μια ακόμα φορά δολοφονική καταστολή εις βάρος του πληθυσμού της αυτόνομης περιοχής του Αζάντ Κασμίρ, στο οποίο ασκεί τη διοίκηση. Το εθνικό κίνημα του Κασμίρ, υπό την ηγεσία του Κοινού Λαϊκού Συμβουλίου Δράσης (JAAC), πέτυχε τους τελευταίους μήνες δύο σημαντικές συμφωνίες με την κυβέρνηση του Αζάντ Κασμίρ, αλλά και την κεντρική πακιστανική κυβέρνηση. Οι συμφωνίες αυτές αφορούσαν αιτήματα για θεμελιώδη κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα, τα οποία όμως στην πράξη δεν ικανοποιήθηκαν στο ελάχιστο. Γι'αυτό από τις αρχές του Ιουνίου, ο λαός του Κασμίρ βρίσκεται σε κινητοποιήσεις 

Μετά τις τελευταίες κυρώσεις των ΗΠΑ, η κουβανική κυβέρνηση βρίσκεται πλέον αναγκασμένη να διαπραγματευτεί με την Ουάσινγκτον. Υπάρχει όμως μια διαπραγμάτευση που ανέβαλε επ’ αόριστον: η διαπραγμάτευση με τον ίδιο τον κουβανικό λαό, με την κοινωνία των πολιτών του νησιού, η οποία εδώ και χρόνια διαμαρτύρεται για πολιτικά δικαιώματα και, πάνω απ’ όλα, ενάντια στην πείνα. Η κυβέρνηση ανέβαλε επίσης επείγουσες οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να δώσουν στους Κουβανούς κάποια δυνατότητα να αναζωογονήσουν την οικονομία. Αποξενώθηκε από τον λαό της, και σήμερα επικρατεί η ευρεία αίσθηση ότι δεν έχει μείνει τίποτα να υπερασπιστεί κανείς.

Πολλοί άνθρωποι, απελπισμένοι από τη φτώχεια και την έλλειψη προοπτικών, προσπαθούν να μεταναστεύσουν σε χώρες του ιμπεριαλιστικού κέντρου με στόχο να βρουν μια καλύτερη ζωή. Αυτός ο πληθυσμός, που έχει φτωχοποιηθεί από τον νεοαποικιοκρατισμό και τις τοπικές ολιγαρχίες, δεν αποτελεί “στρατό εισβολής”: αποτελεί μέρος του παγκόσμιου προλεταριάτου και, από ταξική άποψη, αξίζει την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά μας. Όσοι σήμερα, από την αριστερά, αμφιβάλλουν σχετικά με αυτό το σημείο και υιοθετούν μια μονομερή άποψη για το θέμα, περιορίζοντάς το σε μια απλή συνωμοσία, επιδιώκουν απλώς να αποκρύψουν την ευθύνη του ισπανικού κράτους και της ΕΕ σε όλο αυτό το δράμα. Ήδη τον Ιούνιο του 2022, η προοδευτική κυβέρνηση συνασπισμού είχε εξαπολύσει μια επίθεση που, σε συνεργασία με τις μαροκινές δυνάμεις, είχε ως αποτέλεσμα 22 νεκρούς και εκατοντάδες αγνοούμενους στην τραγωδία του φράχτη της Μελίλια.

Αν έπρεπε να συνοψίσει κανείς τη συμβολή του σε μία μόνο πρόταση, θα μπορούσε να πει το εξής: μας έμαθε ότι η επανάσταση δεν αφορά μόνο την εξουσία αλλά τον τρόπο που ζούμε. Ότι η αναρχία δεν είναι απλώς η κατάργηση του κράτους αλλά η κατάργηση κάθε σχέσης που μετατρέπει τη ζωή σε επιβίωση. Ότι η κοινωνική απελευθέρωση δεν αρχίζει την επόμενη μέρα της εξέγερσης- αρχίζει από τη στιγμή που οι άνθρωποι αρνούνται να θυσιάσουν την επιθυμία, τη δημιουργικότητα και τη χαρά στον βωμό της εξουσίας, της εργασίας και του εμπορεύματος.

Τώρα επιχειρείται η μετατροπή της πολιτικής διαμαρτυρίας σε αντικείμενο ποινικής διερεύνησης, αποδίδοντάς της χαρακτηριστικά που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Όπως οι πάντες γνωρίζουν, οι μέχρι σήμερα κινητοποιήσεις απέδειξαν τον μαζικό και απολύτως ειρηνικό χαρακτήρα τους, με στόχο να εκφραστεί η αντίθεση στον πόλεμο, στη γενοκτονία και στην εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, χωρίς να προκύπτει οποιοδήποτε στοιχείο που να μπορεί να θεμελιώσει ισχυρισμούς περί υποκίνησης βίας ή μίσους. Η έρευνα αυτή αποσκοπεί στη δημιουργία κλίματος φόβου, ώστε κάθε επόμενη κινητοποίηση να πραγματοποιείται υπό την απειλή ποινικών συνεπειών. Πρόκειται για μια προσπάθεια φίμωσης όσων αντιστέκονται.

Κλείνοντας, θεωρούμε χρήσιμο να σημειώσουμε πως μας ανησυχεί ιδιαίτερα όταν βλέπουμε ακόμη και τμήματα της Αριστεράς να υιοθετούν μια γλώσσα που στερεί από τους μετανάστες την ανθρώπινη υπόστασή τους...Και με αυτό διαφωνούμε οριζοντίως και καθέτως.Εμείς αρνούμαστε να τους δούμε έτσι. Οι μετανάστες δεν είναι πιόνια. Δεν είναι υβριδικά όπλα. Δεν είναι το μακρύ χέρι κανενός κράτους. Οι μετανάστες είναι άνθρωποι. Και όπως όλοι οι άνθρωποι, έχουν τη δυνατότητα να σκέφτονται, να αποφασίζουν και να αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή. Όσο η πολιτική συζήτηση αρνείται να αναγνωρίσει αυτή την απλή αλήθεια, τόσο θα αναπαράγει την ίδια απανθρωποποίηση που υποτίθεται ότι θέλει να καταπολεμήσει και τόσο θα απομακρυνόμαστε από κάθε έννοια αλληλεγγύης και διεθνισμού.

Η εισβολή στην Ουκρανία επιτάχυνε τις γενικότερες ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες του Κρεμλίνου, ιδιαίτερα στην Αφρική, όπου θέλει μάλιστα να εκμεταλλευτεί το αντιαποικιακό κλίμα για να προωθήσει τις δικές του αυτοκρατορικές φιλοδοξίες. Μεταξύ των πολλών εννοιών που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο καμπισμός παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρος στον σημερινό, ολοένα και πιο πολωμένο κόσμο. Ο όρος αυτός πλαισιώνει την παγκόσμια πολιτική ως διαίρεση μεταξύ δύο στρατοπέδων: της ιμπεριαλιστικής Δύσης, που θεωρείται η κύρια πηγή της παγκόσμιας εκμετάλλευσης και αστάθειας, και των υποτιθέμενων αντιιμπεριαλιστών αντιπάλων της. Ο όρος περιγράφει μια τάση υποστήριξης οποιασδήποτε δύναμης που αντιτίθεται στον δυτικό ιμπεριαλισμό και στους συμμάχους του -ανεξάρτητα από το πόσο αντιδραστικές, εκμεταλλευτικές ή ακόμη και ιμπεριαλιστικές μπορεί να είναι οι ίδιες αυτές δυνάμεις.

Η κινητήριος δύναμη των μεταναστών δεν είναι ούτε τα κράτη, ούτε τα δίκτυα διακίνησης. Είναι η απόγνωση και η ανάγκη για μια καλύτερη ζωή...Ένα βασικό στοιχείο για να συνδεθούμε ουσιαστικά με τους πρόσφυγες σήμερα είναι να πάψουμε να τους αντιμετωπίζουμε αποκλειστικά ως μόνιμα θύματα. Είναι ενεργά υποκείμενα που, με αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα και αφάνταστη επιμονή, έρχονται αντιμέτωπα με ολόκληρους μηχανισμούς φύλαξης συνόρων, φράχτες, ένοπλους στρατούς, αστυνομίες και λιμενικά σώματα, διασχίζοντας ερήμους, θάλασσες και ναρκοπέδια. Ανεξάρτητα από τις ταμπέλες —πρόσφυγες, οικονομικοί μετανάστες ή αιτούντες άσυλο— οι άνθρωποι αυτοί ασκούν στην πράξη το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα στην ελευθερία και το δικαίωμα στη μετακίνηση ως θεμελιώδη, οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα.