Γιατί παρά τις πολλές διαιρέσεις που υπάρχουν σήμερα στην αριστερά, η δύναμη της απόρριψης των πολιτικών λιτότητας, και το αυξανόμενο αίσθημα κοινωνικής αδικίας μπορούν, με την κινητοποίηση των οργανώσεων του κοινωνικού κινήματος όπως συνέβη το 2024, να αναγκάσουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλες τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς να ενωθούν εκλογικά μπροστά στον νεοφασιστικό κίνδυνο. Η αναστολή κάθε ενιαίας και επιθετικής δυναμικής στην αριστερά για αρκετούς μήνες καθιστά αυτή την προοπτική όλο και πιο δύσκολη κάθε μέρα, και το πιο πιθανό είναι μια διάσπαση των αριστερών υποψηφίων στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, αλλά είναι ωστόσο αυτός ο κίνδυνος μιας νέας ανόδου της αριστεράς το 2027 που η ακροδεξιά και οι μακρονιστές θέλουν να εξαλείψουν στοχεύοντας την LFI.

Υπάρχουν διάφορες μορφές αγώνα. Αλλά δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για την καταπολέμηση του φασισμού. Για να αντισταθούμε σε αυτόν, χρειαζόμαστε την ενότητα -και όχι μόνο στις εκλογές- των συνδικαλιστικών και πολιτικών δυνάμεων που είναι αφοσιωμένες στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Περισσότερο από ποτέ, πρέπει να οικοδομήσουμε ένα ενιαίο μαζικό μέτωπο ικανό να κάνει τους φασίστες να υποχωρήσουν στις κάλπες, αλλά κυρίως στους δρόμους, στις γειτονιές, στις επιχειρήσεις. Είναι επείγον να κρατήσουμε μια ενιαία, λαϊκή και μαζική αντιφασιστική γραμμή απέναντι στο κύμα φαιάς πανούκλας που προμηνύεται. Αντιφασίστες για όσο χρειαστεί!

Elsa Collonges

Η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού και η οικολογική της διάσταση προκαλούν μια μεγάλη πολιτική κρίση. Στις χώρες του Βορρά, και ειδικότερα στη Γαλλία, η αστική τάξη επιδιώκει να ξεκαθαρίσει βίαια και γρήγορα τους λογαριασμούς της με τον κοινωνικό συμβιβασμό που επιτεύχθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ταξική πάλη σήμερα μοιάζει περισσότερο με ένα μείγμα του τέλους του 19ου αιώνα και της δεκαετίας του 1930 παρά με οτιδήποτε έχουμε βιώσει τις τελευταίες πέντε δεκαετίες. Πρέπει να οικοδομήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο, τόσο για να ανασυγκροτήσουμε την τάξη όσο και για να καταπολεμήσουμε την άνοδο της ακροδεξιάς – δηλαδή, να συνδυάσουμε στοιχεία αποσαφήνισης με μια ενοποιητική πολιτική προσέγγιση. Τα ιστορικά και θεωρητικά επιτεύγματα του πολιτικού μας ρεύματος αποτελούν εργαλεία που πρέπει τώρα να οικειοποιηθούμε, να επικαιροποιήσουμε και να εφαρμόσουμε συλλογικά.

Η κυβέρνηση Λεκορνού ν2 είναι μια καθαρά μακρονική κυβέρνηση, αποτελούμενη από τεχνοκράτες, πρώην συμβούλους του Μακρόν, αλλά και άτομα που βρίσκονται υπό έρευνα: η Ρασίντα Ντάτι στο Υπουργείο Πολιτισμού, η οποία σύντομα θα δικαστεί για διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας, ο Βενσάν Ζανμπρύν, Υπουργός Στέγασης, ο οποίος κατηγορείται για ευνοιοκρατία σχετικά με την εκχώρηση κατοικιών σε συγγενείς του. Και επίσης ο Νουνιέζ, υπεύθυνος μαζί με τον Καστανέρ για τους πολυάριθμους τραυματίες και τους ανθρώπους που έχασαν την όρασή τους κατά τη διάρκεια του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων· ο Ζεφρέ, πρώην δεξί χέρι του Μπλανκέρ, αρχιτέκτονας πολλών μεταρρυθμίσεων που κατέστρεψαν το εθνικό εκπαιδευτικό σύστημα...

Αυτό που τον ανάγκασε να προχωρήσει σε αυτή την αναστολή ήταν η πολιτική κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις κινητοποιήσεις από την αρχή του Σεπτεμβρίου. Οι ημέρες «Ας τα μπλοκάρουμε όλα» της 10ης Σεπτεμβρίου και οι διασυνδικαλιστικές απεργίες της 18ης Σεπτεμβρίου και της 2ας Οκτωβρίου δημιούργησαν ένα κοινωνικό κλίμα και μια ισορροπία δυνάμεων που οδήγησαν στην πτώση του Μπαϊρού και επέτρεψαν έτσι αυτή την αναστολή. Ωστόσο, είναι επείγον να επιστρέψουμε στους αγώνες, στους δρόμους, στις απεργίες για να κερδίσουμε τα αιτήματά μας, και πρώτα απ' όλα την πλήρη κατάργηση της μεταρρύθμισης των συντάξεων.

Με την ευρύτερη δυνατή ενότητα, οι εργαζόμενοι και οι νέοι πρέπει να αναλάβουν ξανά την πρωτοβουλία και, μέσω των κινητοποιήσεών τους, να επιβάλουν μια πραγματική κοινωνική, δημοκρατική και περιβαλλοντική ρήξη με το παρελθόν. Τα συνθήματά μας για να βάλουμε τέλος στον Μακρόν και την Πέμπτη Δημοκρατία: ενότητα των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς, γενική απεργία, εργατική κυβέρνηση και συντακτική συνέλευση! 

Από τις αρχές Σεπτεμβρίου, στη Γαλλία συνυπάρχουν μια κοινωνική κρίση, μια πολιτική κρίση και η αρχή μιας νέας λαϊκής κινητοποίησης, που σηματοδοτήθηκε από τις κινητοποιήσεις της 10ης και της 18ης Σεπτεμβρίου και την προετοιμασία μιας νέας κινητοποίησης για τις 2 Οκτωβρίου, ενώ η χώρα βρίσκεται χωρίς κυβέρνηση μετά την ανατροπή της κυβέρνησης του Φρανσουά Μπαϊρού από την Εθνοσυνέλευση στις 8 Σεπτεμβρίου. Η χαοτική πολιτική κρίση έχει αναζωπυρωθεί επανειλημμένα από την επανεκλογή του Μακρόν το 2022. Τότε, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει για την κοινοβουλευτική του ομάδα στην Εθνοσυνέλευση παρά μόνο 250 έδρες... 

Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (NPA)

Η ιστορία επιταχύνεται, έχουμε ήδη σχεδόν ξεχάσει τον Μπαϊρού, που ήδη πετάχθηκε στα σκουπίδια της ιστορίας μετά την αποτυχία της ψήφου εμπιστοσύνης του στη Βουλή. Χωρίς πλειοψηφία και χωρίς συμμάχους, ο Μακρόν αναγκάστηκε να διορίσει τον Λεκορνού, έναν από τους πιστούς του, που προέρχεται από τη δεξιά, είναι ανοιχτά ομοφοβικός και υπουργός από το 2017. Με το διορισμό του, ο Μακρόν υπολογίζει ότι δεν θα καταψηφιστεί από το RN (την ακροδεξιά). Η κινητοποίηση της 10ης Σεπτεμβρίου ήταν επιτυχημένη: από το ξημέρωμα και όλη την ημέρα η κινητοποίηση ήταν μαζική: 30.000 στην Τουλούζη, 15.000 στη Ρεν, 10.000 στο Μονπελιέ, 10.000 στο Στρασβούργο, 8.000 στη Λυών... Δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους, μια σημαντική κινητοποίηση της νεολαίας και δεκάδες χιλιάδες απεργοί στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, παρά την απουσία απεργιακού καλέσματος από τη Διασυνδικαλιστική.

Armand Zvenigorodsk

Η κυβέρνηση Μακρόν πρότεινε πρόσφατα έναν νέο νόμο για τη διεύρυνση του εκλογικού σώματος δίνοντας τη δυνατότητα σε δεκάδες χιλιάδες Γάλλους εποίκους που έφτασαν στο Κανάκι 10 χρόνια νωρίτερα να ψηφίσουν στις τοπικές εκλογές. Οι Κανάκ, οι οποίοι αποτελούν σήμερα μόλις το 41% του πληθυσμού λόγω της συνεχιζόμενης εισροής των Γάλλων εποίκων, θα είχαν έτσι μειωθεί σε μια σαφή μειονότητα σε όλες τις επαρχίες. Σε απάντηση, τα κόμματα των Κανάκ κάλεσαν σε διαδηλώσεις. Αυτό ήταν που έβγαλε στους δρόμους ένα μαζικό κίνημα της νεολαίας Κανάκ, που λεηλάτησε καταστήματα τα οποία ανήκουν σε εποίκους, ορισμένα πλούσια αποικιακά σπίτια και πολυάριθμες επιχειρήσεις που διοικούνταν από εποίκους, και απέκλεισε δρόμους, κλείνοντας το αεροδρόμιο.

Jeff Castel

Η πραξικοπηματική πολιτική της αποικιοκρατικής δεξιάς και η παθητικότητα, ακόμη και η συνενοχή του γαλλικού κράτους απέναντι στις δράσεις της και τις απειλές της, αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει περιθώριο για μια περιοχή που διοικείται από τον λαό των Κανάκ εντός της Γαλλικής Δημοκρατίας… Οι αγωνιστές ενάντια στην αποικιοκρατία και τον ρατσισμό, που υποστηρίζουν τους αγώνες των λαών για την απελευθέρωσή τους στην Παλαιστίνη, την Ουκρανία και το Κουρδιστάν πρέπει να είναι έτοιμοι να κινητοποιηθούν σε ένδειξη αλληλεγγύης προς το λαό Κανάκ.