Philippe Poutou
Συνέντευξη του Philippe Poutou στο elaliberta.gr και το ΤΠΤ – «4».
Η ανάκαμψη της ενότητας απέναντι στον κίνδυνο της ακροδεξιάς ήταν αρκετά ισχυρή για να ταρακουνήσει τους πάντες και να καταστήσει δυνατό μέσα σε λίγες ημέρες ένα τόσο ευρύ και αναγκαίο μέτωπο… Σχηματίστηκε ένα αριστερό μπλοκ, σαν να υπήρξε ένα γερό τράνταγμα στο ίδιο το στρατόπεδό μας. Το αίτημα της βάσης για ενότητα απέναντι στην απειλή της κατάληψης της εξουσίας από το RN είναι πράγματι πολύ ισχυρό και έχει ασκήσει πίεση παντού, συμπεριλαμβανομένων των ηγεσιών των κομμάτων: έτσι πρέπει να ερμηνεύσουμε τον σχηματισμό αυτού του Νέου Λαϊκού Μετώπου. Θα πρέπει επίσης να συνδεθεί και με πρόσφατες και σημαντικές ενωτικές εμπειρίες, όπως η συγκρότηση πέρυσι της «διασυνδικαλιστικής» [ενιαίο συνδικαλιστικό πλαίσιο] που αντιτάχθηκε στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, ή και η δημιουργία του NUPES πριν από δύο χρόνια.
Δεν ξεχνάμε τις διαφωνίες που μπορεί να έχουμε με ορισμένες πολιτικές συνιστώσες του Νέου Λαϊκού Μετώπου, είτε στις κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών είτε όταν κάποιοι από αυτούς ήταν στην εξουσία. Η συμμετοχή στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο δεν σημαίνει ότι δίνουμε λευκή επιταγή: για εμάς, μόνο η συμμετοχή σε αυτόν τον χώρο αγωνιστών/στριών από κοινωνικά, οικολογικά κινήματα και κινήματα πολιτών, από την αριστερά των κινητοποιήσεων βάσης, μπορεί να καταστήσει δυνατή την πραγματική οικοδόμηση μιας λαϊκής και αντιφασιστικής εναλλακτικής λύσης, ικανής να ανατρέψει την κατάσταση, στη βάση της ρήξης με το παρελθόν. Όπως ξεκαθαρίζουμε, η πυξίδα μας και η προτεραιότητά μας είναι πρώτα και κύρια τα αιτήματα των ίδιων των κοινωνικών κινημάτων.
Nouveau Parti anticapitaliste (NPA)
Αυτή η ενότητα απέναντι στην ακροδεξιά και τον Μακρόν, ο οποίος προετοιμάζει το έδαφος γι’ αυτήν, δεν πρέπει να είναι χωρίς μέλλον. Το Νέο Λαϊκό Μέτωπο είναι ένα πρώτο βήμα για να οργανωθούμε, για να πάρουμε τις υποθέσεις μας στα χέρια μας. Στις εκλογές όπως και στις κινητοποιήσεις, πρέπει να οικοδομήσουμε μια πολιτική δύναμη ικανή να αλλάξει τα πάντα. Το NPA-l’Anticapitaliste θέτει επίσης υποψηφιότητα για την οικοδόμηση αυτής της μαχόμενης αριστεράς. Σήμερα στην προεκλογική εκστρατεία και στους δρόμους, και μετά τις 7 Ιουλίου, συνεχίζουμε!
Armand Zvenigorodsk
Η κυβέρνηση Μακρόν πρότεινε πρόσφατα έναν νέο νόμο για τη διεύρυνση του εκλογικού σώματος δίνοντας τη δυνατότητα σε δεκάδες χιλιάδες Γάλλους εποίκους που έφτασαν στο Κανάκι 10 χρόνια νωρίτερα να ψηφίσουν στις τοπικές εκλογές. Οι Κανάκ, οι οποίοι αποτελούν σήμερα μόλις το 41% του πληθυσμού λόγω της συνεχιζόμενης εισροής των Γάλλων εποίκων, θα είχαν έτσι μειωθεί σε μια σαφή μειονότητα σε όλες τις επαρχίες. Σε απάντηση, τα κόμματα των Κανάκ κάλεσαν σε διαδηλώσεις. Αυτό ήταν που έβγαλε στους δρόμους ένα μαζικό κίνημα της νεολαίας Κανάκ, που λεηλάτησε καταστήματα τα οποία ανήκουν σε εποίκους, ορισμένα πλούσια αποικιακά σπίτια και πολυάριθμες επιχειρήσεις που διοικούνταν από εποίκους, και απέκλεισε δρόμους, κλείνοντας το αεροδρόμιο.
Jeff Castel
Η πραξικοπηματική πολιτική της αποικιοκρατικής δεξιάς και η παθητικότητα, ακόμη και η συνενοχή του γαλλικού κράτους απέναντι στις δράσεις της και τις απειλές της, αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει περιθώριο για μια περιοχή που διοικείται από τον λαό των Κανάκ εντός της Γαλλικής Δημοκρατίας… Οι αγωνιστές ενάντια στην αποικιοκρατία και τον ρατσισμό, που υποστηρίζουν τους αγώνες των λαών για την απελευθέρωσή τους στην Παλαιστίνη, την Ουκρανία και το Κουρδιστάν πρέπει να είναι έτοιμοι να κινητοποιηθούν σε ένδειξη αλληλεγγύης προς το λαό Κανάκ.
Paul Martial
Το 1994, η Γαλλία, υπό την προεδρία του Φρανσουά Μιτεράν, βρέθηκε στο επίκεντρο της γενοκτονίας των Τούτσι στη Ρουάντα. Τριάντα χρόνια μετά, είναι καθήκον μας να γνωρίζουμε και να μιλήσουμε για το τι συνέβη και ποιος ήταν υπεύθυνος για αυτό το ιστορικό γεγονός.
Paul Martial
Τις τελευταίες εβδομάδες, το Μάλι έκανε δύο σημαντικά βήματα: αποχώρησε από το G5 Sahel και ακύρωσε τις αμυντικές συμφωνίες του με τη Γαλλία. Οι αποφάσεις αυτές έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία η επιρροή του Παρισιού μειώνεται στο αφρικανικό φέουδό του, συνέπεια ιδίως της αδυναμίας του να νικήσει τους τζιχαντιστές στην περιοχή.
