Η απομάκρυνση του υπουργού Άμυνας Μιχαήλ Φεντόροφ πυροδότησε διαμαρτυρίες με χαρτόνια σε διάφορες πόλεις της Ουκρανίας στις 16 Ιουλίου 2026 — αναβιώνοντας τη συμβολική μορφή των κινητοποιήσεων κατά της διαφθοράς του Ιουλίου 2025. Αυτές οι κινητοποιήσεις εντάσσονται σε ένα αυξανόμενο κύμα πολιτικής συμμετοχής σχετικά με τα εσωτερικά ζητήματα του πολέμου. Το «Μαϊντάν των Χαρτονιών» του Ιουλίου 2025, που πυροδοτήθηκε από την προσπάθεια της κυβέρνησης να θέσει τις υπηρεσίες καταπολέμησης της διαφθοράς υπό τον έλεγχο της εισαγγελίας, είχε οδηγήσει τους διαδηλωτές στους δρόμους πόλεων σε ολόκληρη την Ουκρανία και είχε αναγκάσει το κοινοβούλιο να ανατρέψει την απόφαση εντός εννέα ημερών.

Το νομοσχέδιο θα επιτρέπει τις απολύσεις και τις υπερωρίες χωρίς τη συγκατάθεση των συνδικάτων, θα εξουσιοδοτεί τους εργοδότες να αποκρύπτουν πληροφορίες από τα συνδικάτα, θα επιτρέπει τη συνεχή βιντεοεπιτήρηση στον χώρο εργασίας και θα στερεί την προστασία από τους εργαζόμενους γονείς με παιδιά άνω των δεκαοκτώ μηνών. Η κυβέρνηση καθορίζει τους όρους ενός κώδικα που θα τεθεί σε ισχύ μετά τον πόλεμο, υπό συνθήκες — στρατιωτικό νόμο, αποδυναμωμένα συνδικάτα, γενικευμένες διακοπές ρεύματος— που εμποδίζουν τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες να συμμετάσχουν στη συζήτηση.

Η σημερινή δομή μετατρέπει την αλληλεγγύη σε χρέος: αγορές όπλων που χρηματοδοτούνται μέσω δανείων της ΕΕ τα οποία θα αποπληρώσει η Ουκρανία, οικονομική στήριξη που συνδέεται με 325 όρους μεταρρυθμίσεων. Το Sotsialnyi Rukh υποστηρίζει, ορθώς, ότι η Ουκρανία πρέπει να χρηματοδοτήσει μεγαλύτερο μέρος της άμυνας και της ανασυγκρότησής της μέσω προοδευτικής φορολόγησης του πλούτου των ολιγαρχών και όχι μέσω ξένων δανείων.  Όμως, το αίτημα που απευθύνεται στη διεθνή αριστερά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό: η αλληλεγγύη των εργαζομένων της Δύσης προς τους Ουκρανούς εργαζόμενους σημαίνει να απαιτήσουν από τις κυβερνήσεις τους να παρέχουν υποστήριξη χωρίς προϋποθέσεις — όχι ως πηγή γεωπολιτικής επιρροής, όχι ως ευκαιρία για εταιρική ανασυγκρότηση, και όχι ως χρέος που θα υποτάξει την ουκρανική πολιτική για μια ολόκληρη γενιά.

Όπως γράφει η Σνιζάνα Ολεξούν, «μια ήττα της Ουκρανίας θα ενίσχυε τις φασιστικές και αυταρχικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο». Προσθέτει: «Η αντίθεση στην αποστολή όπλων στην Ουκρανία μας αφήνει ανυπεράσπιστους». Πρέπει να απαιτήσουμε μια δίκαιη ειρήνη, όχι μια ιμπεριαλιστική «ειρήνη» αποφασισμένη πίσω από την πλάτη των Ουκρανών και ενάντια στα πολιτικά και κοινωνικά τους δικαιώματα.

Η Ρωσία αρνείται την ίδια την ύπαρξη της Ουκρανίας ως έθνους. Η Δύση δεν αρνείται την ύπαρξή της — την υποτάσσει όμως στα δικά της συμφέροντα. Η υποταγή και η εξόντωση είναι διακριτές μορφές κυριαρχίας. Το να τις αντιμετωπίζουμε ως ισοδύναμες αποτελεί λάθος που διαπράττουν όσοι στην αριστερά αντιτίθενται στη δυτική υποστήριξη προς την πολιτική και ένοπλη αντίσταση του ουκρανικού λαού και διαμαρτύρονται για την αποστολή όπλων στο Κίεβο. Ομοίως, το να αγνοούμε τις συντονισμένες προσπάθειες της Δυτικής Ευρώπης να επεκτείνει τις στρατιωτικές της δυνατότητες και να θέσει την Ουκρανία υπό τον έλεγχό της αποτελεί το αντίθετο λάθος, το οποίο διαπράττουν όσοι θεωρούν την ΕΕ και άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης ως φίλους της Ουκρανίας.

Ομάδα παρέμβασης του NPA για την Αλληλεγύη στην Ουκρανία

Η Ρωσία συνεχίζει τον πόλεμο εξάντλησης εναντίον του ουκρανικού λαού, αλλά δυσκολεύεται να σημειώσει σημαντική πρόοδο στο έδαφος. Σε απάντηση, το Κίεβο εντείνει τις επιθέσεις του εναντίον της ρωσικής στρατιωτικής υποδομής, ενώ η κοινωνία των πολιτών συνεχίζει να διατηρεί ζωντανές τις δημοκρατικές και κοινωνικές κινητοποιήσεις… Η ουκρανική κοινωνία των πολιτών, η οποία συμμετέχει ενεργά στην υπεράσπιση της χώρας, είναι δραστήρια και σε εγρήγορση (αγωνίζεται κατά της διαφθοράς και των ολιγαρχών, υπερασπίζεται τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας). Μετά τις διαδηλώσεις του Μαΐου κατά του σχεδίου του νέου Αστικού Κώδικα (ο οποίος παραβιάζει τα δικαιώματα των σεξουαλικών μειονοτήτων και επιτρέπει τη λεηλασία των κοινών αγαθών), δύο παραδείγματα αγώνων καταδεικνύουν τη διαρκή κινητοποίηση των πολιτών, παρά την κατάσταση πολέμου.

Για εμάς ήταν σημαντικό να δείξουμε ότι μεταξύ των αριστερών υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα που θεωρεί τον πόλεμο άδικο εκ μέρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δεν αποδέχεται τις προσαρτήσεις και θεωρεί αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμα των Ουκρανών στην άμυνα... Στους συντρόφους του εξωτερικού στείλαμε το μήνυμα ότι στη Ρωσία υπάρχουν αριστεροί που συνειδητοποιούν ότι η ήττα είναι η καλύτερη δυνατή έκβαση· ώστε οι δυτικοί αριστεροί να μην νομίζουν ότι στη Ρωσική Ομοσπονδία όλα είναι ήρεμα και καλά· να μην νομίζουν ότι στη ρωσική αριστερά επικρατεί ομόφωνη υποστήριξη ή, τουλάχιστον, ότι δεν υπάρχει αντίσταση στη λεγόμενη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση». Και, φυσικά, αυτό είναι σημαντικό για να εξηγήσουμε την κατάσταση στους δυτικούς εργαζόμενους. [Αναδημοσίευση από Ουκρανία – Αλληλεγγύη]

Σήμερα οι κάτοικοι αγωνίζονται ενάντια στα σχέδια βίαιης έξωσης. Ένας από αυτούς, ο Αριστοτέλης Χαντζής, πραγματοποιεί απεργία πείνας διαρκείας από τις 5 Φεβρουαρίου. Από την 1η Μαΐου, τον συνοδεύει και η κάτοικος της κοινότητας Σούζαν Ντοππάν. Από την 138η ημέρα της απεργίας πείνας, ο Αριστοτέλης Χαντζής νοσηλεύεται με πολύ σοβαρά νευρολογικά συμπτώματα. Η κατάστασή του είναι κρίσιμη. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες των «Προσφυγικών» καλούν σε διεθνείς δράσεις αλληλεγγύης:

Παρά τις προκλήσεις της ακροδεξιάς και την απειλή ρωσικών επιθέσεων, σήμερα στο Κίεβο περίπου 5.000 άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να δηλώσουν ότι τα δικαιώματα της queer κοινότητας δεν μπορούν να αναβληθούν για «μετά τον πόλεμο». Σε ξεχωριστή πομπή βάδιζαν ΛΟΑΤΚ+ στρατιωτικοί, βετεράνοι και συγγενείς στρατιωτικών, κρατώντας πορτρέτα των πεσόντων συντρόφων τους. Μια υπενθύμιση ότι τα queer άτομα όχι μόνο απαιτούν ισότητα, αλλά και αγωνίζονται καθημερινά για αυτήν.

Μια συνέντευξη του Andriy Movchan στον Ashley Smith για τον Παγκόσμιο Στόλο Sumud προς τη Γάζα

Συναντήσαμε πολλούς συμμετέχοντες στον στόλο, των οποίων η ζωή, σε διάφορες φάσεις, είχε συνδεθεί στενά με την Ουκρανία. Μεταξύ αυτών ήταν δημοσιογράφοι που είχαν καλύψει τον πόλεμο, παραϊατρικό προσωπικό και νοσηλευτές που είχαν περιθάλψει πολίτες και στρατιώτες στην Ουκρανία, εθελοντές που είχαν παραδώσει ανθρωπιστική βοήθεια, καθώς και αριστεροί ακτιβιστές που, στις χώρες τους, αντιμάχονται ενεργά τη ρωσική προπαγάνδα. Ο αριθμός αυτών των ανθρώπων ήταν εντυπωσιακός. Καταγράψαμε πολλά μηνύματα προς το ουκρανικό κοινό από αυτούς τους συμμετέχοντες. Τους ζητήσαμε να προσθέσουν στο τέλος το σύνθημα «Από την Ουκρανία στην Παλαιστίνη, η κατοχή είναι έγκλημα!», και όλοι συμφώνησαν αμέσως.