Πολλοί άνθρωποι, απελπισμένοι από τη φτώχεια και την έλλειψη προοπτικών, προσπαθούν να μεταναστεύσουν σε χώρες του ιμπεριαλιστικού κέντρου με στόχο να βρουν μια καλύτερη ζωή. Αυτός ο πληθυσμός, που έχει φτωχοποιηθεί από τον νεοαποικιοκρατισμό και τις τοπικές ολιγαρχίες, δεν αποτελεί “στρατό εισβολής”: αποτελεί μέρος του παγκόσμιου προλεταριάτου και, από ταξική άποψη, αξίζει την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά μας. Όσοι σήμερα, από την αριστερά, αμφιβάλλουν σχετικά με αυτό το σημείο και υιοθετούν μια μονομερή άποψη για το θέμα, περιορίζοντάς το σε μια απλή συνωμοσία, επιδιώκουν απλώς να αποκρύψουν την ευθύνη του ισπανικού κράτους και της ΕΕ σε όλο αυτό το δράμα.…

Αν έπρεπε να συνοψίσει κανείς τη συμβολή του σε μία μόνο πρόταση, θα μπορούσε να πει το εξής: μας έμαθε ότι η επανάσταση δεν αφορά μόνο την εξουσία αλλά τον τρόπο που ζούμε. Ότι η αναρχία δεν είναι απλώς η κατάργηση του κράτους αλλά η κατάργηση κάθε σχέσης που μετατρέπει τη ζωή σε επιβίωση. Ότι η κοινωνική απελευθέρωση δεν αρχίζει την επόμενη μέρα της εξέγερσης- αρχίζει από τη στιγμή που οι άνθρωποι αρνούνται να θυσιάσουν την επιθυμία, τη δημιουργικότητα και τη χαρά στον βωμό της εξουσίας, της εργασίας και του εμπορεύματος.

Τώρα επιχειρείται η μετατροπή της πολιτικής διαμαρτυρίας σε αντικείμενο ποινικής διερεύνησης, αποδίδοντάς της χαρακτηριστικά που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Όπως οι πάντες γνωρίζουν, οι μέχρι σήμερα κινητοποιήσεις απέδειξαν τον μαζικό και απολύτως ειρηνικό χαρακτήρα τους, με στόχο να εκφραστεί η αντίθεση στον πόλεμο, στη γενοκτονία και στην εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, χωρίς να προκύπτει οποιοδήποτε στοιχείο που να μπορεί να θεμελιώσει ισχυρισμούς περί υποκίνησης βίας ή μίσους. Η έρευνα αυτή αποσκοπεί στη δημιουργία κλίματος φόβου, ώστε κάθε επόμενη κινητοποίηση να πραγματοποιείται υπό την απειλή ποινικών συνεπειών. Πρόκειται για μια προσπάθεια φίμωσης όσων αντιστέκονται.

Κλείνοντας, θεωρούμε χρήσιμο να σημειώσουμε πως μας ανησυχεί ιδιαίτερα όταν βλέπουμε ακόμη και τμήματα της Αριστεράς να υιοθετούν μια γλώσσα που στερεί από τους μετανάστες την ανθρώπινη υπόστασή τους...Και με αυτό διαφωνούμε οριζοντίως και καθέτως.Εμείς αρνούμαστε να τους δούμε έτσι. Οι μετανάστες δεν είναι πιόνια. Δεν είναι υβριδικά όπλα. Δεν είναι το μακρύ χέρι κανενός κράτους. Οι μετανάστες είναι άνθρωποι. Και όπως όλοι οι άνθρωποι, έχουν τη δυνατότητα να σκέφτονται, να αποφασίζουν και να αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή. Όσο η πολιτική συζήτηση αρνείται να αναγνωρίσει αυτή την απλή αλήθεια, τόσο θα αναπαράγει την ίδια απανθρωποποίηση που υποτίθεται ότι θέλει…

Η κινητήριος δύναμη των μεταναστών δεν είναι ούτε τα κράτη, ούτε τα δίκτυα διακίνησης. Είναι η απόγνωση και η ανάγκη για μια καλύτερη ζωή...Ένα βασικό στοιχείο για να συνδεθούμε ουσιαστικά με τους πρόσφυγες σήμερα είναι να πάψουμε να τους αντιμετωπίζουμε αποκλειστικά ως μόνιμα θύματα. Είναι ενεργά υποκείμενα που, με αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα και αφάνταστη επιμονή, έρχονται αντιμέτωπα με ολόκληρους μηχανισμούς φύλαξης συνόρων, φράχτες, ένοπλους στρατούς, αστυνομίες και λιμενικά σώματα, διασχίζοντας ερήμους, θάλασσες και ναρκοπέδια. Ανεξάρτητα από τις ταμπέλες —πρόσφυγες, οικονομικοί μετανάστες ή αιτούντες άσυλο— οι άνθρωποι αυτοί ασκούν στην πράξη το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα στην ελευθερία και το δικαίωμα στη μετακίνηση…