Γράφει ο Λέανδρος Μπόλαρης. Ο Δημήτρης Λιβιεράτος που έφυγε από κοντά μας στις 16 Ιούνη ήταν ένας μεγάλος ιστορικός του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα. Έπιασε το νήμα από τον Γιάννη Κορδάτο, που το μακρινό 1932 δημοσίευε την πολύτιμη και σήμερα Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος, και συνέχισε επάξια να ξεθάβει, να διασώζει τη συλλογική μνήμη των αγώνων της εργατικής τάξης. Όταν το 1976 κυκλοφορούσε για πρώτη φορά ο πρώτος τόμος των «Κοινωνικών Αγώνων στην Ελλάδα», ακόμα και το πρωτοποριακό έργο του Γ. Κορδάτου  ήταν πλέον σχετικά άγνωστο και «θαμμένο».

Παραμένει όμως πολιτική ήττα για την Αριστερά συνολικά, με δυσμενείς συνέπειες για το κίνημα. Αυτές οι συνέπειες θα είναι πιο έντονες το πρώτο διάστημα μετά τις εκλογές, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα είναι συντριπτικές ή μακροχρόνιες. Το κίνημα μπορεί να ανακάμψει, και μάλιστα πιο σύντομα απ’ όσο φοβούνται πολλοί, αλλά η Αριστερά δεν έχει δικαίωμα να σπαταλά αενάως τους αγωνιστικούς του πόρους αναπαράγοντας τα λάθη της και διαδοχικούς πολιτικούς κύκλους ήττας. Απαιτείται στροφή ευρύτερων δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς σε ένα αντικαπιταλιστικό σχέδιο, στη συγκρότηση μαζικού αντικαπιταλιστικού μετώπου – υποκειμένου. Οι δυνάμεις της διεθνιστικής-επαναστατικής αριστεράς πρέπει να παίξουν τον ρόλο…

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετέχει με 284 υποψήφιους-ες και στις βουλευτικές εκλογές στις 25 Ιούνη στις 59 εκλογικές περιφέρειες της χώρας και με ψηφοδέλτιο Επικρατείας για να υποστηρίξει το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα στόχων πάλης…Τα ψηφοδέλτια αποτυπώνουν την πολιτική δράση και ιστορία της κομμουνιστικής επαναστατικής Αριστεράς, τις δυνατότητες ευρύτερης συσπείρωσης και στήριξης του μετώπου της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας. Την παρέμβαση σε κλάδους, περιοχές, κινήματα σε όλα τα πεδία, τη δικτύωσή της με τους έλληνες/ελληνίδες χωρών του εξωτερικού και με τις μειονότητες της χώρας μας. Με τη συμμετοχή ταυτόχρονα πολιτικών στελεχών όλων των γενιών των μεγάλων αγώνων του λαού μας…

Το φάντασμα της συντηρητικοποίησης της κοινωνίας πλανάται σε πολλές μετεκλογικές αναλύσεις, που φιλοξενούνται ευχάριστα στα μέσα όσων κολακεύονται να αναδείξουν τα λάθη του λαού για να κρύψουν τα δικά τους. Και μαζί με διάφορες εκτονωτικές πικρίες συμβάλλουν να καταλήγουν σε γνωστά φθέγματα όπως ότι «δεν είμαστε λαός», «οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν» (που επανήλθε προσφάτως με την σχετική αφισοκόλληση), που εκπέμπουν απαξιωτικά μηνύματα για το λαό και αποδοκιμαστικά για όποιον προσπαθεί να αλλάξει τα πράγματα.

Ένας καφκικός μηχανισμός διώξεων έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια σε βάρος αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στη Βόρεια Μακεδονία. Μετά από δικαστικό πραξικόπημα το 2019, το παλιό κόμμα Levica/Αριστερά ελέγχθηκε από οπορτουνιστικούς κύκλους με την σημερινή ηγεσία του να το έχει μετατρέψει από εργατικό, αντικαπιταλιστικό, διεθνιστικό κόμμα σε ένα εθνικιστικό κόμμα “μόνο για Μακεδόνες”. Τα ιστορικά μέλη της Levica, που εκδιώχθηκαν με αποφάσεις δικαστηρίων, αντιμετωπίζουν αλλεπάλληλες διώξεις και εξοντωτικά πρόστιμα. H Τζέλιαν Βέλιου, η πρώην γραμματέας της Levica, αντιμετωπίζει 5 διώξεις και πρόστιμα χιλιάδων ευρώ…