Για το αντιπολεμικό κίνημα σήμερα –γράφει ο Θ. Μαράκης

“Ο επαναστατικός αγώνας δεν επιδέχεται διακοπή. Οι συνθήκες μπορεί να μην είναι ευνοϊκές για αυτόν σήμερα, αλλά ένας επαναστάτης που δεν μπορεί να κολυμπήσει ενάντια στο ρεύμα δεν είναι επαναστάτης” (Τρότσκι “Ο πόλεμος και η τέταρτη διεθνής” εκδ Αλλαγή σελ 46)

Σήμερα το αντιπολεμικό κίνημα σε τίποτα δεν μοιάζει με αυτό του 2003, όταν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός μαζί με τους πρόθυμους εισέβαλε στο Ιράκ για να ανατρέψει το λαομίσητο καθεστώς του Σαντάμ, που είχε στη κατοχή του δηλητηριώδη αέρια και όπλα μαζικής καταστροφής (!!) Με την υπόσχεση να δημιουργήσουν ένα νεοφιλελεύθερο καθεστώς ευημερίας πρότυπο μοντέλο για τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Το τι τελικά κατάφεραν είναι εν πολλοίς και εν ολίγοις γνωστό.

Είχαμε τότε ένα κίνημα πρωτοφανέρωτο σε όγκο με παγκόσμια εμβέλεια, όπου στο αποκορύφωμά του, οι διαδηλωτές στην Ευρώπη έφτασαν τα 15 εκατομμύρια. Το πιο εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα με την οποία συγκροτήθηκε, όπου ξεπέρασε σε χρόνο και σε όγκο το μεγάλο κίνημα για το Βιετνάμ.

Είναι επίσης φανερό ότι υστερεί και από το κίνημα αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη, ενάντια στη σιωνιστική γενοκτονία.

Σήμερα το αντιπολεμικό κίνημα, σε σχέση με τη σημασία και την επικινδυνότητα του πολέμου που εξελίσσεται μέσα σε έντονους ανταγωνισμούς ανάμεσα στις βασικές ιμπεριαλιστικές χώρες, στη βάση ενός καπιταλισμού που αποσυντίθεται που η παγκοσμιοποίηση ξηλώνεται μέρα με τη μέρα ανοίγοντας το δρόμο προς τον 3ο Π Π, υστερεί επικίνδυνα. Να εξετάσουμε τους λόγους που συμβαίνει αυτό και τις δυνατότητες που υπάρχουν για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Είχαμε αντιπολεμικές διαδηλώσεις με πορείες αλλά η συμμετοχή περιοριζόταν στους οργανωμένους και τους ελάχιστους ανένταχτους. Να βλέπουμε την πραγματικότητα κατάματα για να γνωρίζουμε πως θα την αλλάξουμε. Όχι στις υπερβολές. Αλλά πριν ας δούμε τις θέσεις των κομμάτων και των οργανώσεων για να δούμε προς προσεγγίζουν το ζήτημα και τις κάποιες απόψεις των ειδημόνων.

Και ξεκινάμε από το μεγάλο και παραδοσιακό κόμμα της εργατικής τάξης το ΚΚΕ:

“Καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και στα άλλα κόμματα που στηρίζουν την πολιτική της εμπλοκής, για τα συμφέροντα και τα κέρδη του κεφαλαίου!

Οργάνωση και αγώνας για να γυρίσουν οι φρεγάτες και τα αεροπλάνα από την Κύπρο και τις άλλες ΝΑΤΟικές αποστολές, να κλείσουν όλες οι βάσεις, να επιστρέψει η πυροβολαρχία

Δεν θα πληρώσει ο λαός τις πολεμικές ανατιμήσεις και τις άλλες συνέπειες της εμπλοκής

Το ΚΚΕ μπαίνει μπροστά στην οργάνωση του αγώνα! Διέξοδο από τον πόλεμο θα δώσει ο λαός, στην πάλη για την ανατροπή του σάπιου συστήματος που τον γεννάει, για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό

Στις κρίσιμες στιγμές που εκτυλίσσονται, αυτός ο δρόμος μπορεί να κάνει τη διαφορά για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα. Με σύνθημα «καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και τα κόμματα της πολεμικής εμπλοκής - καμιά θυσία για τα κέρδη των ομίλων και τους πολέμους τους». Με το ΚΚΕ μπροστά ο λαός μπορεί να περάσει στην αντεπίθεση, να απαλλαγεί οριστικά από το σύστημα της φτώχειας, των πολέμων και της εκμετάλλευσης.” (Ριζοσπάστης 14\3\26 υπογρ δική μας)

Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ 10\3\26

“Το ΚΚΕ απευθύνει στην εργατική τάξη, σε όλο τον λαό και τη νεολαία, ένα πλατύ κάλεσμα αγωνιστικής εγρήγορσης και δράσης. Να σημάνει παντού συναγερμός. Για να εκφραστεί και να δυναμώσει η εναντίωση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας μας σε αυτόν. Για να μην γίνει η χώρα μας στόχος αντιποίνων. Για να μην πληρώσει ο λαός και τα παιδιά του τις συνέπειες του πολέμου. Το “εθνικό συμφέρον”, που επικαλείται η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της για να δικαιολογήσει τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο, είναι ψευδεπίγραφο. Δεν έχει καμία σχέση με το πραγματικό εργατικό - λαϊκό συμφέρον και την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, αλλά σχετίζεται με την συμμετοχή του ελληνικού κεφαλαίου στη “μοιρασιά” και τη “λεία” του πολέμου. Καμία θυσία για τα κέρδη των καπιταλιστών και των συμμάχων τους, καμία θυσία για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, που “γράφεται” πάντα με το αίμα των λαών. Το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα μπορεί να περάσει σε αντεπίθεση”.

Και το κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

“Καταγγέλλουμε τη συμπαράταξη της χώρας με εγκληματίες πολέμου. Δεν πολεμάμε για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Καλούμε τους εργαζόμενους/ες και τη νεολαία στους μαζικό αγώνα εναντίον των πολεμικών σχεδίων στη Μ. Ανατολή και τη Μεσόγειο.

Είναι ώρα για μαζικό εργατικό και παλλαϊκό ξεσηκωμό με βασικό αίτημα τη μη-εμπλοκή και τη μη-συμμετοχή στα εγκλήματα και τη βάρβαρη πολεμική εκστρατεία των ΗΠΑ-Ισραήλ. Ο πιο σίγουρος τρόπος για να μην κινδυνεύουν οι πόλεις και τα χωριά της Κύπρου, της Κρήτης, της Θεσσαλίας, του Έβρου, είναι να κλείσουν οι αμερικανικές, οι βρετανικές ΝΑΤΟϊκές βάσεις και να γυρίσουν πίσω οι φρεγάτες και τα F-16.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα δώσει όλες τις δυνάμεις της ώστε το αντιπολεμικό κίνημα, τα εργατικά σωματεία εδώ και τώρα να πάρουν πρωτοβουλίες απέναντι στη δολοφονική πολιτική. Οι εργατικές τάξεις και οι λαοί της περιοχής είναι οι μόνοι που μπορούν να σταματήσουν με τον κοινό αγώνα τους το νέο μακελειό των καπιταλιστών και του κεφαλαίου”.

Και είναι σκόπιμο και αναγκαίο να δούμε τις θέσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης επιγραμματικά ασφαλώς, τα οποία στο θέμα του πολέμου συμπολιτεύονται αντιπολιτευόμενα!!

Ο Μητσοτάκης κάλεσε ανοιχτά στη συζήτηση της Βουλή, για «εθνική συναίνεση» την αντιπολίτευση και για να δώσει έμφαση στα «μεγάλα» και τα «εθνικά» και όχι στα «μικρά» και τα «κομματικά».

Απέναντι σε αυτό το κάλεσμα, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά προσπαθούσαν, λιγότερο ή περισσότερο, να κάνουν αντιπολίτευση υπερασπιζόμενοι τα «εθνικά συμφέροντα» μέσα από κάποιο «διεθνές δίκαιο» που έχει γίνει «κουρελόχαρτο», κάποια «κοινή ευρωπαϊκή πολιτική» -όταν οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες είναι στο πλευρό των ΗΠΑ και Ισραήλ -και ένα «συμβούλιο πολιτικών αρχηγών για κοινή εθνική στάση» με μια κυβέρνηση που είναι με τα «μπούνια» με τον πόλεμο. Είναι «πιο πίσω» και από την στάση του σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργού Σάντσεθ στην Ισπανία. Έτσι, όχι μόνο δεν ζητάνε να κλείσουν οι βάσεις και να γυρίσει πίσω ο ελληνικός στρατός αλλά ζητάνε «υποσχέσεις» ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν για πολεμικές επιχειρήσεις, ενώ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ συντάσσονται ανοικτά πίσω από τον Μητσοτάκη στην αποστολή ελληνικού στρατού στην Κύπρο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Και μέχρι τη στιγμή που γράφουμε αυτό το άρθρο δεν έχουν κάνει κανένα κάλεσμα για αντιπολεμικό κίνημα. Ασφαλώς και δεν μπορούσε να περιμένουμε κάτι καλύτερο απ’ αυτούς, που υποκλίνονται στη συμμαχία με τον αμερικάνικο και σιωνιστικό ιμπεριαλισμό και έχουν δουλέψει στις μέρες τους για ενίσχυση των συμμαχιών.

Ειδικότερα στην Ελλάδα αλλά όχι μόνο -αυτό αφορά και την υπόλοιπη Ευρώπη- το αντιπολεμικό κίνημα το “τραβούσε” πάντα η Αριστερά. Η Αριστερά σήμερα είναι βαριά τραυματισμένη, σε κάποιους μπορεί να είναι και απαξιωμένη. Η εμπειρία της προηγούμενης δεκαπενταετίας, όπως συμπυκνώνεται στο 2015, τραυμάτισε την πίστη των ανθρώπων στη συλλογική δράση, αμφισβήτησε την πεποίθησή τους ότι έχει νόημα να κατέβουν στον δρόμο.

Έτσι η ευθύνη για την δημιουργία ενός ισχυρού και αποτελεσματικού αντιπολεμικού κινήματος βαρύνει πρωτίστως το ΚΚΕ όπου λόγω της μοναχικής, σεχταριστικής πολιτικής του ενάντια στους “οπορτουνιστές” της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, διασπά την ενότητα της αριστεράς και κατά συνέπεια εμποδίζει τη δημιουργία ενός πλατιού μαζικού αντιπολεμικού κινήματος και καταλήγει να κινητοποιεί  τα μέλη του κόμματος, όπως έπραξε και το 2003 και μετέπειτα. Πως να χαρακτηρίσει κανείς το γεγονός ότι καλεί για τις 27 του Μάρτη συλλαλητήριο, τη στιγμή που είχε εξαγγελθεί για τις 28 Μάρτη Διεθνή ημέρα ενάντια και στον πόλεμο!! ΔΙΑΣΠΑΣΗ!! Όπου ενώ μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες χρειάζεται η μεγαλύτερη δυνατή ενότητα για το δουν οι λαϊκές μάζες και να βγουν στο δρόμο, αντίθετα βλέπουν τις δυνάμεις τις αριστεράς διασπασμένες κι αυτό ενισχύει την μη συμμετοχή. Για μια ακόμη φορά σε λάθος δρόμο. Να γίνουν τα συλλαλητήρια στις 27 Μάρτη στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις σταθμός στην πάλη του λαού!

Οι λόγοι των άμαζων συλλαλητηρίων

Αναφέραμε ήδη τη διάσπαση, αλλά διάσπαση είχαμε και το 2003, όμως ο όγκος των διαδηλώσεων ήταν τόσο μαζικός που οι διαδηλώσεις ενώνονταν στο δρόμο. Ας το ψάξουμε το πρόβλημα καλύτερα.

Το αντιπολεμικό κίνημα του Ιράκ άφησε πίσω του μια παράδοξη κληρονομιά: Οι διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ απέδειξαν ότι η μαζική διαμαρτυρία μπορεί να επηρεάσει την πολιτική. Αλλά η αποτυχία να σταματήσει την εισβολή άφησε πίσω της μια βαθιά απογοήτευση. Αυτή είναι η πιο επικρατούσα άποψη. Να διερευνήσουμε και αν υπάρχουν και άλλοι παράγοντες.

Ο πόλεμος επιστρέφει με όρους που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές στιγμές του μεσοπόλεμου: Ουκρανία 4 χρόνια πόλεμος με αμέτρητα θύματα, Πακιστάν Ινδία, Πακιστάν Ταλιμπάν,  η Γάζα σε ερείπια, η Μέση Ανατολή σε αναβρασμό, η ένταση ανάμεσα στις ΗΠΑ, το Ισραήλ και το Ιράν να απειλεί με γενικευμένη ανάφλεξη Η σύγκριση με το 2003 και τον πόλεμο στο Ιράκ είναι αναπόφευκτη. Οι New York Times έγραφαν τότε ότι «υπάρχουν δύο υπερδυνάμεις στον κόσμο: οι Ηνωμένες Πολιτείες και η παγκόσμια κοινή γνώμη». Ο ιστορικός Eric Hobsbawm έλεγε ότι για πρώτη φορά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο διαμορφωνόταν ένα παγκόσμιο κίνημα ικανό να αμφισβητήσει την αμερικανική ισχύ. Οι πόλεμοι δεν σταμάτησαν – αντίθετα πολλαπλασιάστηκαν. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η ένταση της κοινωνικής αντίδρασης.

Ας δούμε πιο συγκεκριμένα τη γενική εικόνα της κατάστασης στο εργατικό κίνημα

Αυτό που κάνει ίσως περισσότερο θόρυβο κι από τις εκρήξεις, τα drones και τους βαλλιστικούς πυραύλους είναι το ηχηρό «μούδιασμα» των λαών στη θέαση της καταστροφής, στο άνοιγμα νέων πολεμικών μετώπων όπου δείξει το δάχτυλο κάθε ισχυρού, στην απειλή ενός παγκόσμιου μακελειού.

Υπάρχει ασφαλώς η κόπωση από τους μεγάλους αγώνες που δόθηκαν την περίοδο 2010-2015 για τους οποίους ο περισσότερος κόσμος θεωρεί ότι δεν πέτυχαν και ότι αυτή η κόπωση έφερε και ιδεολογικές μετατοπίσεις οι λαϊκές μάζες στράφηκαν από το συνδικαλιστικό πεδίο στο πολιτικό ανεβάζοντας το ΣΥΡΙΖΑ στη κυβέρνηση, κολοτούμπα και ανοιχτή προδοσία 3ο μνημόνιο.  Αυτό έφερε μια έντονη εσωστρέφεια προς το σπίτι, την οικογένειά, τη δουλειά και τον αγώνα επιβίωσης. Η μετατόπιση έχει εκδηλωθεί κύρια με την αποχή.

Επίσης υποτονικές είναι και οι αντιπολεμικές αντιδράσεις της νεολαίας και των φοιτητών τα τελευταία χρόνια. Επειδή για τη νεολαία τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ. Μεγάλο μέρος των φοιτητών είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν για να ζήσουν, να πληρώνουν το νοίκι τους, ακόμα και μερικοί για να στείλουν χρήματα στους γονείς τους. Δηλαδή, πολλά παιδιά μπορεί να σου πουν: “κακός ο πόλεμος, ναι, αλλά εγώ πρέπει να δουλέψω τώρα οκτάωρο και να έρθω μετά και στη σχολή, να περάσω τα μαθήματα, να τελειώνω για να φύγω να δω τι θα κάνω από εκεί και πέρα”. Πολύ μεγάλο ποσοστό είναι έτσι.

Όταν η Γάζα έγινε καθημερινή πληγή, πολλοί πίστεψαν ότι το αντιπολεμικό αίσθημα θα επιστρέψει σαν μεγάλο ρεύμα, σαν εκείνο που άλλοτε γέμιζε τις λεωφόρους τις δεκαετίες του ’80, του ’90 και του 2000. Αντ’  αυτού, το αντιπολεμικό κίνημα εμφανίζεται μεν, ασθμαίνοντας δε. Παρ’ ότι η τελευταία τετραετία παρέχει πλείστες αιματηρές αφορμές, τον πόλεμο στην Ουκρανία μετά τη ρωσική εισβολή, τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας, την απειλή προσάρτησης (μεταξύ άλλων) της Γροιλανδίας, την επίθεση στο Ιράν, η φωνή των λαών μοιάζει να πασχίζει ν’ ακουστεί πάνω από τις σειρήνες. Αν κάποτε το αντιπολεμικό κίνημα (και) στην Ελλάδα έμοιαζε με κοινωνικό ποτάμι, γιατί σήμερα μοιάζει με ρυάκι. Ωστόσο μια άλλη νεολαία, η αμερικάνικη, ήταν αυτή που οργάνωσε τις μαζικότερες διαδηλώσεις ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα, στα αμερικανικά πανεπιστήμια, προκαλώντας την οργή του Τραμπ.

Ο πόλεμος δεν είναι πια «έκτακτο γεγονός». Η συντονισμένη επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν άνοιξε άλλο ένα μονοπάτι προς την κόλαση: πάνω από χίλιοι νεκροί ήδη στην ιρανική πλευρά, με την εξαπλούμενη σύρραξη να σπρώχνει κόσμο έξω από χώρες, πόλεις και γειτονιές, να γεννά απελπισία, φόβο, ανασφάλεια και νέους εκτοπισμένους.

Η μέχρι τώρα ιστορία των αντιπολεμικών κινημάτων όπως:

1986 Λιβύη: Η τρέλα του Ρήγκαν

Οι επιθέσεις των ΗΠΑ στη Λιβύη στις 15 Απριλίου 1986, με στόχο βάσεις του Μουαμάρ Καντάφι. Στην Αθήνα τα αντιπολεμικά αντανακλαστικά ήταν άμεσα: η εποχή είχε ήδη μάθει να βλέπει την αμερικανική ισχύ ως δύναμη επέμβασης. Ο Ανδρέας Παπανδρέου χαρακτήρισε τις επιθέσεις «εγκληματικές πράξεις κρατικής τρομοκρατίας» σε ομιλία στη Βουλή στις 16 Απριλίου, καλώντας τον Ρίγκαν να “σταματήσει την πυραυλική τρέλα του Ψυχρού Πολέμου”. Φοιτητικές συγκεντρώσεις στην Πάντειο φώναζαν “Όχι στον ιμπεριαλισμό στη Μεσόγειο”.

1991 Πόλεμος του Κόλπου

Ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου μετά την εισβολή του Σαντάμ Χουσεΐν στο Κουβέιτ τον Αύγουστο του 1990, που οδήγησε στην «Καταιγίδα της Ερήμου», και η ελληνική συμμετοχή σ’ αυτόν πυροδότησαν τις πρώτες μαζικές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις της δεκαετίας.

Χιλιάδες κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας και Θεσσαλονίκης, φωνάζοντας «Οχι ελληνικά όπλα στο Ιράκ», «Πόλεμος για το πετρέλαιο των ιμπεριαλιστών». Σιδηροδρομικοί απεργοί αρνήθηκαν να μεταφέρουν ΝΑΤΟϊκά υλικά από τη Θεσσαλονίκη, ενώ φοιτητικά σωματεία μπλόκαραν λιμάνια. Ο Παπανδρέου δήλωσε στη Βουλή: «Η Ελλάδα δεν εμπλέκεται σε ιμπεριαλιστικές περιπέτειες, απαιτούμε ειρήνη», κατηγορώντας τον Κων/νο Μητσοτάκη: «Προδίδετε τον λαό για συμμαχίες».

1999 Γιουγκοσλαβία -ΝΑΤΟ

Στις 24 Μάρτη 1999 το ΝΑΤΟ ξεκίνησε τον αεροπορικό βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας: 1.150 μαχητικά αεροσκάφη από 59 βάσεις σε 12 χώρες πραγματοποίησαν συνολικά 2.300 επιδρομές επί 78 μέρες.

Όταν ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί, η κυβέρνηση Σημίτη δήλωνε ότι δεν συμμετέχει και ότι κρατά ουδέτερη στάση. Δεν ήταν αλήθεια. Στις 26 Μάρτη η Αθήνα πλημμύρισε από 100.000 διαδηλωτές που κατευθύνθηκαν στην αμερικάνικη πρεσβεία. Δεκάδες χιλιάδες πήραν μέρος και στις αντιπολεμικές συναυλίες. Το απεργιακό κύμα σε νοσοκομεία και σε δήμους τον Απρίλη του ‘99 έβαλε στο στόχαστρο του τον πόλεμο και τη συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης. Στις 28 Απρίλη, ο Σύνδεσμος Σιδηροδρομικών Βορείου Ελλάδας σταμάτησε με απεργία ένα τρένο φορτωμένο με άρματα μάχης του ΝΑΤΟ.

2001 Αφγανιστάν:

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η επίθεση στο Αφγανιστάν πλασάρεται ως “πόλεμος κατά της τρομοκρατίας”. Στους δρόμους καταγράφηκαν σημαντικές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, συνδυάζοντας την οργή για την ιμπεριαλιστική επέμβαση με την αντίσταση στην πολεμική υστερία και την αναδυόμενη ισλαμοφοβία. Η Πρωτοβουλία Γένοβα 2001 και άλλες οργανώσεις οργάνωσαν μια σειρά από διαδηλώσεις: στις 27 Σεπτεμβρίου, χιλιάδες συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια και προχώρησαν προς την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, ενώ αντίστοιχες πορείες έγιναν σε πολλές πόλεις με συνθήματα όπως “Ούτε ΝΑΤΟ ούτε Ταλιμπάν, ούτε ιμπεριαλισμός ούτε φονταμενταλισμός”.

2003 Ιράκ: η μητέρα όλων των πορειών

Οι μεγαλύτερες αντιπολεμικές πορείες τα τελευταία 50 χρόνια στη χώρα. Εκείνη τη χρονιά το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα απέκτησε τρία συνδυασμένα χαρακτηριστικά: μαζικότητα, ευρύτητα, συνέχεια. Η παγκόσμια κορύφωση του αντιπολεμικού κινήματος στις 15 Φεβρουαρίου 2003, με πάνω από 30 εκατομμύρια διαδηλωτές παγκοσμίως, βρήκε την Ελλάδα στην πρωτοπορία με πάνω από 200.000 διαδηλωτές στην πορεία από τα Προπύλαια προς την αμερικανική πρεσβεία, οργανωμένη από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, τη Δράση Θεσσαλονίκη 2003.

2023–2025 Γάζα: καταστολή της αλληλεγγύης

Η γενοκτονία στη Γάζα με τους πάνω από 70.000 νεκρούς Παλαιστινίους επανέφερε το αντιπολεμικό κίνημα με πλήθος πορειών, εκδηλώσεων και διαμαρτυριών σε όλες τις πόλεις της χώρας, ενόσω η κυβέρνηση Μητσοτάκη σφυρηλατούσε τη στρατιωτική -και όχι μόνο- συνεργασία με το Ισραήλ. Κορυφαία στιγμή του 2025 υπήρξε η 10η Αυγούστου, με συντονισμένες κινητοποιήσεις σε δεκάδες πόλεις και σε νησιά. Την τελευταία διετία καταγράφηκαν επίσης πολλές φοιτητικές καταλήψεις, ενώ σημαντικές ακτιβιστικές πρωτοβουλίες, όπως το March to Gaza Greece, κράτησαν στην επικαιρότητα το θέμα. Η κυβέρνηση, όμως, έδινε τα διαπιστευτήριά της σε ΗΠΑ-Ισραήλ, χτυπώντας την αλληλεγγύη. Παρ’ όλα αυτά το κίνημα δεν απέκτησε μαζικότητα και δεν απότρεψε τη γενοκτονία.

Σήμερα

Παρά το γεγονός ότι το αντιπολεμικό κίνημα δεν κατάφερε να εμποδίσει τους πολέμους και την καταστροφή, γενοκτονία στη Γάζα κάτι κινείται. Υπάρχει ωστόσο και η παρακαταθήκη σημαντικών συλλαλητηρίων ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στην Ευρώπη με αποκορύφωμα την Γενική Απεργία στην Ιταλία, αλλά και των λιμενεργατών στην Ελλάδα.

Έτσι μεταξύ άλλων:

Απεργία που πραγματοποιήθηκε τη Μέρα Κοινής Δράσης Λιμενεργατών που συνοδεύτηκε με απεργίες και άλλες δράσεις σε 20 λιμάνια της Μεσογείου από 7 χώρες, υπό το σύνθημα «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο». Αντίστοιχα, οι μαχητικές κινητοποιήσεις για την αποτροπή μεταφοράς πολεμικού υλικού προς το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, όπως από τις προβλήτες της CΟSCO με πρωτοβουλία της ΕΝΕΔΕΠ και του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, ενώ τις προηγούμενες μέρες αποτράπηκε η μεταφόρτωση στρατιωτικού υλικού στον ΟΛΠ. Σε πολλές περιοχές της χώρας διατρανώνεται η απαίτηση να μη χρησιμοποιούνται τα λιμάνια και οι υποδομές για τη μεταφορά πολεμικού υλικού.

Η αντιπολεμική, αντιιμπεριαλιστική και αντικυβερνητική πορεία διέσχισε την Πέμπτη 12 Μάρτη το κέντρο της Αθήνας, από το Σύνταγμα μέχρι την αμερικάνικη πρεσβεία, για να καταγγείλει τον βρόμικο πόλεμο των ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν και τον Λίβανο, την εμπλοκή και συνενοχή της κυβέρνησης της ΝΔ και της ΕΕ. Ήταν σχετικά αξιοπρεπής οι διαδηλωτές/τριες που ανταποκρίθηκαν στο ενωτικό κάλεσμα αριστερών πολιτικών οργανώσεων και συλλογικοτήτων, σε μια κινητοποίηση που ανέδειξε δυνατότητες. Αξιοσημείωτο είναι πως ανάλογες κινητοποιήσεις έγιναν την Πέμπτη ή τις προηγούμενες μέρες σε αρκετές πόλεις πανελλαδικά. Όπως και το ότι την πρωτοβουλία για τη μεγάλη αντιπολεμική κινητοποίηση ενάντια στην επιδρομή στο Ιράν την πήραν οι δυνάμεις της αντιιμπεριαλιστικής – αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, την ώρα που η συστημική αντιπολίτευση δίνει μέρισμα συναίνεσης στην άθλια κυβερνητική πολιτική και η ρεφορμιστική Αριστερά τηρεί τον προαποφασισμένο προγραμματισμό…

Το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα, στις χώρες του ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ, μπορεί να αναδειχθεί σε αποφασιστικό παράγοντα για την ήττα της πολεμικής εκστρατείας του ευρω-ατλαντικού καπιταλιστικού μπλοκ στη Μέση Ανατολή και γενικότερα. Η μέχρι τώρα καχεκτική αντίδραση μπορεί να ξεπεραστεί.

Το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα μπορεί να περάσει σε αντεπίθεση. Όσο περισσότερο εξελίσσονται οι καταστροφικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ, όσο πληθαίνουν τα εγκλήματα πολέμου, τόσο ο κόσμος θα καταλαβαίνει τον άδικο χαρακτήρα αυτής της επίθεσης, που εξυπηρετεί κυνικά τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Επίσης, όσο οι οικονομικές – κοινωνικές βόμβες της ακρίβειας, της λεηλασίας των μισθών και των συντάξεων, των περικοπών κοινωνικών δαπανών για τους θηριώδεις εξοπλισμούς όλα  αυτά είναι στα υπέρ για να αλλάξει το κλίμα.

Ωστόσο μπορεί οι πλατιές μάζες να έχουν, εξ αιτίας των αποτυχιών να σταματήσουν τους πολέμους, χάσει την εμπιστοσύνη τους ότι κάτι μπορεί να γίνει και να υπάρχουν στοιχεία απογοήτευσης, αλλά για την επαναστατική αριστερά οι αποτυχίες στέλνουν το μήνυμα, ότι: Δουλεύουμε σε δανεισμένο χρόνο, η ανατροπή του καπιταλισμού και μόνο αυτή μπορεί να βάλει τέλος στο πόλεμο και αυτό χρειάζεται να γίνει η αρχή και το τέλος του αντιπολεμικού προγράμματος και των συνθημάτων.

Αλλά η ανατροπή του καπιταλισμού είναι υπόθεση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, οι επαναστάτες δεν κάνουν τις επαναστάσεις, προετοιμάζονται για αυτές , ώστε να βοηθήσουν τις μάζες να βρουν το δρόμο για την εξουσία.

Γι αυτό:

Συγκροτώντας ένα πλατύ αντιπολεμικό μέτωπο, χωρίς ηγεμονισμούς, όπου θα χωράει όποιος είναι ενάντια στο πόλεμο και σε μια καμπάνια με βασικό σύνθημα: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα.

Την πρωτοβουλία γι αυτό θεωρώ ότι χρειάζεται να την πάρει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ όπου συσπειρώνει τις πιο μαζικές οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, όπου έχει μετά από 17 χρόνια ζωής πολιτογραφηθεί σε ορατή στο κίνημα δύναμη, για να καλέσει ευρεία σύσκεψη όλων των οργανώσεων. Λογικά αυτή την πρωτοβουλία θα χρειαζόταν να την πάρει το ΚΚΕ αλλά δεν είναι στις συνήθειες του, έχει δυστυχώς γυρίσει στην 3η περίοδο.

Γι αυτό το στόχο η επαναστατική αριστερά χρειάζεται να απευθυνθεί στην εργατική τάξη, τη νεολαία και ιδιαίτερα στην πρωτοπορία και να ζητήσει αυτή την κρίσιμη περίοδο, πριν οι ιμπεριαλιστές βυθίσουν την ανθρωπότητα στη βαρβαρότητα και αφανίσουν τον πλανήτη Γη, να αναλάβουν την ιστορική ευθύνη  επικεφαλής των λαϊκών μαζών να ανατρέψουν τον καπιταλισμό.

Οργάνωση αντιπολεμικών επιτροπών στις γειτονιές – είχαμε επιτροπές χτίσει με αξιόλογες παρεμβάσεις στο πόλεμο των Μπους.

Παρέμβαση πόρτα – πόρτα στις γειτονιές, στα σωματεία, στα εργοστάσια και στις επιχειρήσεις, με στόχο την ενεργοποίηση της παλιάς γενιάς και την αφύπνιση της νέας.

Συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια, ημέρες απεργιακής δράσης

Με πρόγραμμα:

-Τον  άμεσο τερματισμό όλων των επιθέσεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν.

-Το χτίσιμο ενός μαζικού, διεθνούς αντιπολεμικού κινήματος με διαδηλώσεις, απεργίες, αποκλεισμούς, προκειμένου να ασκηθεί πίεση για άμεση αποκλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή.

-Να αποσυρθούν από την περιοχή οι πολεμικοί μηχανισμοί: να τερματιστεί η ατελείωτη εξοπλιστική μανία που κρατά τη Μέση Ανατολή στην κόψη του ξυραφιού.

-Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους και τους καταπιεσμένους λαούς σε όλη την περιοχή: ενάντια στον ρατσισμό, την ισλαμοφοβία, τον αντισημιτισμό και την εθνικιστική υστερία που χρησιμοποιούν τα κράτη για να καταστείλουν την κοινωνική οργή στο εσωτερικό τους.

-Ταξική αλληλεγγύη στον αγώνα των ιρανικών μαζών για τα δημοκρατικά, τα έμφυλα και τα εθνικά τους δικαιώματα.

-Έξω οι αμερικάνικες και βρετανικές ΝΑΤΟϊκές βάσεις από Ελλάδα-Κύπρο! Έξω από το ΝΑΤΟ!

-Καμία συμμετοχή – καμία εμπλοκή – καμία βοήθεια από την Ελλάδα στον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ!

-Δεν θα πολεμήσουμε, δεν θα πεθάνουμε για τα συμφέροντά τους!

-Αλληλεγγύη στους λαούς, ειρήνη, διεθνιστική κοινή πάλη.

Καλά αυτά τα συνθήματα, αλλά θεωρώ σκόπιμο ότι το βασικό σε τελική ανάλυση στοιχείο της προπαγάνδας μας, χρειάζεται να είναι ότι:

-Όσο υπάρχει καπιταλισμός θα υπάρχουν πόλεμοι και όχι ειρήνη.

- Ο μόνος δρόμος για την ειρήνη στους λαούς είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και η εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού.

Απαραίτητη προϋπόθεση το χτίσιμο μαζικών επαναστατικών κομμάτων και Διεθνούς! Στη βάση των ιδεών Μαρξ – Λένιν – Τρότσκι. Επαναστάσεις, εξεγέρσεις είχαμε και θα έχουμε, αλλά τι πέτυχαν, Ιρανική επανάσταση =μουλάδες, η Αραβική Άνοιξη χάθηκε σε νέα αυταρχικά καθεστώτα, Μπάγκλαντες, Νεπάλ, κλπ, έλλειψη επαναστατικής ηγεσίας.

Η επαναστατική αριστερά οφείλει να κάνει την εργατική τάξη ικανή για το κάλεσμα της ιστορίας για το σοσιαλισμό, γι αυτό χρειάζεται να σοβαρευτεί, να βάλει τέλος στην πολυδιάσπαση και κατ’ αρχή να συγκροτηθεί σε Μέτωπο.