Αναδημοσίευση από www.rproject.gr Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός, ξανά, σε επικίνδυνη κλιμάκωση...Ζούμε και παλεύουμε στην αποδώ πλευρά του Αιγαίου. Τα καθήκοντά μας είναι να σταματήσουμε τους «δικούς μας» καπιταλιστές, την κυβέρνηση και τους κρατικούς μηχανισμούς στην υπηρεσία τους. Γιατί μόνο έτσι θα είμαστε πραγματικά και ολοκληρωμένα ενάντια στην τρέλα των εξοπλισμών, ενάντια στα πολεμικά σύμφωνα με τις Μεγάλες Δυνάμεις, ενάντια στη συμμαχία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, ολόψυχα στο πλευρό των Παλαιστινίων και πραγματικά ενάντια στο ΝΑΤΟ και τον σύγχρονο υπαρκτό ιμπεριαλισμό.

Καθήκον μας σήμερα είναι η κριτική αξιολόγηση των νέων διατάξεων και η αναζήτηση πεδίων διεκδικήσεων στόχων κοινωνικής δικαιοσύνης και απλοποίησης. Τέτοια θα ήταν αν μη τι άλλο η υψηλή φορολόγηση των μεγάλης αξίας κληρονομιών, η πανηγυρική παρότρυνση κληρονομικής διάθεσης για κοινωνικούς σκοπούς ...η υποχρεωτική διάθεση μεγάλων (η μεγάλου μέρους μεγάλων) κληρονομικών περιουσιών για κοινωνικούς σκοπούς και η αξιοποίηση των περιουσιών που αφήνονται για τέτοιους σκοπούς. Πρόσφατα ήρθε στη δημοσιότητα το ζήτημα της μεγάλης ακίνητης περιουσίας του Ε.Σ.Υ.  (άνω των 4 δις) που στην ουσία σχολάζει, ενώ αν την διαχειρίζονταν οι οικείοι Δήμοι, σίγουρα θα είχε αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αστεγίας.…

Ο Πασκάλ Φρανσέ που μας άφησε  στις 12 Ιουλίου, δεν ήταν ούτε ένας απλός αγωνιστής, ούτε ένας απλός μαρξιστής οικονομολόγος. Ήταν όλα αυτά μαζί και επιπλέον ήταν η ενσάρκωση του πιο έμπρακτου διεθνισμού, πάντα στην υπηρεσία των «από κάτω» τόσο στην πατρίδα του Γαλλία, όσο και σε ολάκερο τον κόσμο. Και ειδικότερα στην Ελλάδα. Βαθύς γνώστης, ως οικονομικός επιθεωρητής που ήταν, των «νόμιμων» και μη οικονομικών «τεχνασμάτων» που μετέρχεται ο καπιταλισμός με τις κυβερνήσεις και τους (δια)κρατικούς μηχανισμούς του, για να διαιωνίζει την κυριαρχία του, ο Πασκάλ δεν μπορούσε παρά να βρει στο δρόμο του την Ελλάδα της μεγάλης κρίσης…

Αν, κατά την περιγραφή της σύγχρονης τάξης πραγμάτων και της εξουσίας της ολιγαρχίας του «cloud» (την οποία, κατά τη γνώμη μου, ο συγγραφέας αποκαλεί λανθασμένα «τεχνοφεουδάρχες»), ο Βαρουφάκης δίνει ελάχιστη προσοχή στη διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου που στηρίζει την αναπαραγωγή του συστήματος, τότε, όταν στρέφεται προς τον σοσιαλισμό, παραμελεί ομοίως τους μηχανισμούς ανάπτυξης. Η εικόνα που προκύπτει είναι εντελώς στατική, όπως συμβαίνει συχνά με τα ουτοπικά οράματα. Το πρόβλημα είναι ότι, πρώτον, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός είναι αδύνατος χωρίς δημοκρατικό σχεδιασμό· και, δεύτερον, ότι η ανάγκη για σχεδιασμό και συντονισμό των αναπτυξιακών προγραμμάτων προκύπτει από τις ίδιες τις συνθήκες της σημερινής παγκόσμιας…

...Η λαϊκή βούληση νοθεύεται, αλλοιώνεται και περιορίζεται πολλαπλά με τις επιχειρούμενες ρυθμίσεις ώστε να παράγει νομικά αποτελέσματα αντίθετα με το πολιτικό περιεχόμενό της, ενώ στους αιρετούς παρέχεται και ο δρόμος του δελεασμού της ενσωμάτωσης και ο δρόμος του φόβου. Ωστόσο όσο και αν η επιχειρούμενη αντιμεταρρύθμιση απαγορεύει για άλλη μια φορά τις θεσμικές αυταπάτες για την τοπική αυτοδιοίκηση, άλλο τόσο η ιστορία της αριστεράς στον χάρτη της, αλλά και η σημερινή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα των αντιστάσεων στις γειτονιές και τους δημόσιους χώρους απαγορεύει κάθε σκέψη εγκατάλειψης. Το πεδίο δεν αλώθηκε και η μάχη είναι ακόμα σε εξέλιξη.