Πρέπει να τερματιστεί αμέσως η προσπάθεια κλιμάκωσης του εθνικισμού και η κούρσα των εξοπλισμών λόγω του ανταγωνισμού για το φυσικό αέριο. Καλούμε τις κυβερνήσεις των δύο χωρών να συμφωνήσουν σε μία ειρηνική λύση. Καλούμε τους λαούς της Τουρκίας και της Ελλάδας στον αγώνα ενάντια στις κυβερνήσεις των χωρών τους για να σταματήσουν αυτή τη διαμάχη. Γιατί, η Μεσόγειος δεν ανήκει στα μονοπώλια, ανήκει στους λαούς της περιοχής και σε όλα τα έμβια όντα που ζουν στα νερά της. Γιατί, η ειρήνη είναι ο μοναδικός δρόμος για να ζήσουμε σαν άνθρωποι και να γίνει βιώσιμος ο κόσμος για όλους.

Θεωρούμε, λοιπόν, πως μια γενικόλογη ρητορική κατά του πολέμου και υπέρ της ειρήνης, εφόσον δεν συγκρούεται με τον πυρήνα του ελληνικού εθνικισμού, τα «εθνικά δίκαια», τη «διαχρονική επιθετικότητα της Τουρκίας» και το «αξιόμαχο των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων», αν δεν είναι υποκριτική, είναι απλώς άχρηστη. Αντίθετα, προτείνουμε μια συγκεκριμένη πολιτική αντιπαράθεση πρωτίστως με το ελληνικό κράτος σε σημεία όπως αυτά που προαναφέρουμε και βεβαίως κινηματικές πρωτοβουλίες σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο αντιμιλιταριστικού και διεθνιστικού χαρακτήρα.

Παντελής Αυθίνος Κώστας Κούσιαντας Η σύγκρουση μεταξύ του ελληνικού καπιταλισμού και του τουρκικού καπιταλισμού πλησιάζει και πάλι σε ένα σημείο βρασμού. Ο χρόνος που απομένει μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου θα είναι κρίσιμος. Η τελευταία φορά που έγινε κάτι ανάλογο ήταν το 1996, όταν ο πόλεμος αποτράπηκε την τελευταία στιγμή. Είναι μια σύγκρουση μεταξύ δύο περιφερειακών υποϊμπεριαλισμών, απολύτως αντιδραστική και από τις δύο πλευρές. Και δεν είναι καινούργια.

Pantelis Afthinos Kostas Kousiantas The conflict between Greek capitalism and Turkish capitalism is once again approaching a boiling point. The time left until the end of September will be crucial. The last time something like this happened was in 1996, when the war was averted at the last minute. It is a conflict between two regional sub-imperialisms, completely reactionary on both sides. And it is not new.

…Με κοινή ανακοίνωση οι δύο οργανώσεις διατρανώνουν τη θέλησή τους να αγωνιστούν για την ειρήνη και αλληλεγγύη των λαών, ενάντια σε πόλεμο, εθνικισμό και περιβαλλοντική καταστροφή, ενάντια στην πολιτική των αστικών τάξεων και των κυβερνήσεων των δύο χωρών, αλλά και τα σχέδια των ιμπεριαλιστικών κέντρων.Το ΝΑΡ και το ΕΜΕΡ διατρανώνουν την αντίθεσή τους συνολικά «στην οικοπεδοποίηση-καπιταλιστική λεηλασία των θαλασσών μέσω των ΑΟΖ», διεκδικώντας «καμία εξόρυξη στις διεθνείς θάλασσες από Τουρκία, Ελλάδα, πολυεθνικές εξόρυξης». Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί ακτίνα ελπίδας κόντρα στο κλίμα πολιτικής επιστράτευσης στην εθνική αστική γραμμή και τις εθνικιστικές κραυγές, μιλώντας από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων