Εξοργίστηκε ο Άδωνις Γεωργιάδης απ’ το γεγονός ότι ο Πέτρος Κωνσταντίνου, δημοτικός σύμβουλος με την Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα, ορκίστηκε για τη θητεία του ως δημοτικός σύμβουλος αναφέροντας πως ορκίζεται στην τιμή και τη συνείδησή του να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργαζομένων, για να ανατραπεί η βάρβαρη αντιλαϊκή επίθεση και να μπει τέλος στους πολέμους και τη γενοκτονία στη Γάζα. Εξοργίστηκε ο Άδωνις Γεωργιάδης που ορκιζόμενος να υπηρετεί τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα, ο δημοτικός σύμβουλος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, αναφέρθηκε στο όραμα μιας άλλης κοινωνίας που αντλεί έμπνευση από την απελευθέρωση της Αθήνας από τους ναζί κατακτητές και τη θυσία των 200 της Καισαριανής.

Η επένδυση-λεηλασία στο πρώην αεροδρομίου Ελληνικού και στο παραλιακού μέτωπο έχει τραγικές συνέπειες για τα νότια προάστια και όχι μόνο σε όλα τα επίπεδα. Τα εργατικά ατυχήματα , η περιβαλλοντική καταστροφή , η καταπάτηση του παραλιακού μετώπου αλλά και η εκμετάλλευση του δημόσιου πλούτου προς όφελος του κεφαλαίου, είναι οι σημαντικότερες από τις από αυτές. Συλλογικότητες , φορείς , κάτοικοι αλλά και εργαζόμενοι στο εργοτάξιο, του Ελληνικού κρίνοντας πως δεν γίνεται να μένουμε αμέτοχοι/ες σε αυτη την επίθεση που δεχόμαστε από κράτος και κεφάλαιο περιμένοντας να ολοκληρώσουν το «έγκλημα» στο Ελληνικό, καλούμε σε ΠΟΡΕΙΑ υπεράσπισης των γειτονιών μας από την λεηλασία των επενδυτών

Και πάλι ο Τρότσκι για το πώς η σταλινική γραφειοκρατία θα πραγματοποιήσει την καπιταλιστική παλινόρθωση, συγκεκριμένα γράφει:“Δεν μπορούμε να υπολογίζουμε πως η γραφειοκρατία θα αποκηρύξει τον εαυτό της ειρηνικά και εθελοντικά προς όφελος της σοσιαλιστικής ισότητας…. πρέπει αναπόφευκτα σε μελλοντικά στάδια, να γυρέψει στηρίγματα γι αυτήν στις ιδιοκτησιακές σχέσεις. Μπορεί κανείς να φέρει το επιχείρημα ότι μεγάλος γραφειοκράτης λίγο ενδιαφέρεται για το ποιες είναι οι κυρίαρχες μορφές ιδιοκτησίας, εφόσον αυτές του εγγυώνται το αναγκαίο εισόδημα. Αυτό το επιχείρημα αγνοεί όχι μόνο την αστάθεια των ίδιων των δικαιωμάτων του γραφειοκράτη, αλλά και το ζήτημα των απογόνων του. 

Η Μόσχα, αντί να παρουσιάζεται ως ο κεντρικός εχθρός της παγκόσμιας τάξης, αντιμετωπίζεται πλέον ως δευτερεύων αντίπαλος με τον οποίο είναι δυνατή μια συνεννόηση… Στρατηγικά έγγραφα που δημοσίευσε η κυβέρνηση Τραμπ μεταξύ Δεκεμβρίου 2025 και αρχών του 2026 επιβεβαιώνουν αυτή τη στροφή. Η Ρωσία περιγράφεται σε αυτά ως «επίμονη αλλά διαχειρίσιμη» απειλή, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες κατηγορούνται ότι υπερβάλλουν τον κίνδυνο που αυτή ενέχει και ότι τρέφουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες όσον αφορά την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον ισχυρίζεται ότι επιθυμεί να διαπραγματευτεί ένα γρήγορο τέλος του πολέμου υπό την αιγίδα της. Αυτή η στροφή ανοίγει το δρόμο για ένα σενάριο με εκτεταμένες συνέπειες: μια συμφωνία μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων — των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας — που θα γίνει εις βάρος του ουκρανικού λαού.

Ο Τραμπ αντιμετωπίζει πλέον τις συνέπειες της πολιτικής του μυωπίας και της εμπιστοσύνης του στην αναπαραγωγή του σεναρίου της Βενεζουέλας στο Ιράν, χωρίς να εκτιμά τις βαθιές διαφορές μεταξύ των δύο χωρών. Αντιμετωπίζει ένα δίλημμα: να συνεχίσει τη διμερή επιθετικότητα, όπως προτρέπει ο Νετανιάχου, αναλαμβάνοντας τεράστια οικονομικά και πολιτικά ρίσκα στις ΗΠΑ, ειδικά με τις εκλογές για το Κογκρέσο να πλησιάζουν, ή να αποσυρθεί με ένα πρόσχημα που δεν θα ξεγελάσει κανέναν και θα διαβρώσει περαιτέρω την εμπιστοσύνη τόσο μεταξύ των περιφερειακών όσο και των δυτικών συμμάχων. Σε κάθε περίπτωση, η τρέχουσα κατάσταση «ούτε πολέμου ούτε ειρήνης» δεν μπορεί να διαρκέσει επ' αόριστον.

Ο αγώνας για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, απέδειξε για άλλη μια φορά πως μπορεί να απελευθερώσει και εμάς τις ίδιες, να μας ενώσει και να μας συσπειρώσει, να μας ταρακουνήσει και να μας οργανώσει, ώστε ακόμα και πράγματα που φαντάζουν αδύνατα να γίνουν εφικτά σε ελάχιστο χρόνο. Η συγκίνηση και οι αγκαλιές των ανθρώπων στη συνάντηση των δύο πορειών, οι υψωμένες γροθιές, τα κοινά συνθήματα, αλλά και η αγάπη, η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα που λαμβάνουμε όλες αυτές τις μέρες από όλα τα μέλη του Global Sumud Flotilla, αλλά και από όλο τον αλληλέγγυο κόσμο, είναι ανεκτίμητα και αποδεικνύουν ότι Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.

Η νηοπομπή σκοπεύει να συνεχίσει το ταξίδι της, με στόχο να παράσχει ανθρωπιστική και πολιτική βοήθειας στους Παλαιστινίους, να σπάσει τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας και να στρέψει την παγκόσμια προσοχή στην αντίσταση του παλαιστινιακού λαού. Η 4η Διεθνής καλεί σε διεθνή κινητοποίηση και στην άσκηση πίεσης στις κυβερνήσεις για να εξασφαλιστούν: η άμεση απελευθέρωση του Saif και του Thiago,  η προστασία του στολίσκου από ισραηλινές επιθέσεις, κυρώσεις κατά του Ισραήλ. Συνεχίζουμε τον αγώνα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, για το δικαίωμα στην επιστροφή και για να σταματήσει η ισραηλινή και αμερικανική ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στην περιοχή.

Η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας, το BDS Greece, η Ένωση Παλαιστινίων Εργαζομένων Ελλάδας και το March to Gaza Greece καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης την Τρίτη 5/5/2026 στις 19:00 στο Σύνταγμα για τους δύο απαχθέντες του Global Sumud Flotilla, που οι Ισραηλινοί απήγαγαν, βασάνισαν και τώρα δικάζουν παράνομα. Οι δύο σύντροφοί μας, Saif Abu Keshek (αγωνιστής παλαιστινιακής καταγωγής) και Thiago Ávila (Βραζιλιάνος κοινωνικός και περιβαλλοντικός ακτιβιστής) μάχονται εδώ και δεκαετίες για την παλαιστινιακή υπόθεση και αποτελούν ψυχή και σώμα των αποστολών αλληλεγγύης. 

Οι στόλοι αλληλεγγύης είναι μέρος ενός ευρύτερου αγώνα που δεν σταματά. Συνεχίζουμε με σχέδιο, επαγρύπνηση και τη δύναμη των πολλών. Παρά τις επιθέσεις, ο στόλος αλληλεγγύης δεν σταματά. Στεκόμαστε δίπλα στον παλαιστινιακό λαό και επιμένουμε στο σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας. Η διεθνής κινητοποίηση δυναμώνει, οι κοινωνίες παίρνουν θέση και οι άνθρωποι της αποστολής παραμένουν αποφασισμένοι, παρά τις απειλές. Οι αποστολές στόλων είναι μέρος ενός ευρύτερου κινήματος αλληλεγγύης που δεν υποχωρεί. Η ελληνική αποστολή προχωρά όπως είχε σχεδιαστεί, με μεγαλύτερη επαγρύπνηση και επίγνωση των δυσκολιών. Καλούμε όλους να σταθούν στο πλευρό αυτής της προσπάθειας.

Ο Τρότσκι από το 1936 στο έργο του “Η προδομένη επανάσταση” με ένα διαζευκτικό τρόπο προβλέπει το ενδεχόμενο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης: “Στο βαθμό, που προς όφελος ενός ανώτερου στρώματος (ΣΣ γραφειοκρατίας) δίνει στους αστικούς κανόνες διανομής όλο και πιο ακραία έκφραση προετοιμάζει μια καπιταλιστική παλινόρθωση. Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στις μορφές ιδιοκτησίας και τους κανόνες διανομής, δεν μπορεί να μεγαλώνει επάπειρο. Είτε ο αστικός κανόνας  με τη μια ή την άλλη μορφή, θα απλωθεί και στα μέσα παραγωγής, είτε οι κανόνες διανομής, πρέπει να έρθουν σε συμφωνία με το σοσιαλιστικό ιδιοκτησιακό σύστημα”