Πράγματι, ο Σι αντιστέκεται στην εκφοβιστική τακτική του Τραμπ. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι επίσης ο Σι ο οποίος, κατά ειρωνικό τρόπο, αναδεικνύεται σε νέο υπέρμαχο της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης του «ελεύθερου εμπορίου» και του καπιταλισμού, όπως αυτή καθορίστηκε από την κυβέρνηση Κλίντον, μετά την εγκατάλειψη της από τον Τραμπ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Σι συνεχίζει να καλωσορίζει τις ξένες επενδύσεις, ενώ παράλληλα εξάγει και τεράστια ποσά κινεζικού κεφαλαίου — γι’ αυτόν, ο Τραμπ είναι κακός, αλλά τα αμερικανικά χρήματα είναι καλά. Η αντιπαράθεση μεταξύ της Κίνας του Σι και των ΗΠΑ του Τραμπ είναι, πρώτα απ’ όλα, ο αγώνας για το μερίδιό τους στην παγκόσμια αγορά — μια αγορά που βασίζεται στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των εργαζομένων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Επομένως, επικρίνουμε το Πεκίνο όχι επειδή υποστηρίζουμε την Ουάσινγκτον. Αντίθετα, το κάνουμε επειδή και τα δύο καθεστώτα στηρίζουν πλέον τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Το κάνουν αυτό εκμεταλλευόμενοι δισεκατομμύρια ανθρώπους, ακόμα και ενώ συγκρούονται μεταξύ τους.

Από τον Rubén Tzanoff

Ανεξάρτητα από ό,τι λένε τα ΜΜΕ και η προπαγάνδα, αυτός ο πόλεμος παραμένει μονόπλευρος. Η ουκρανική αντίσταση κατάφερε να ανακόψει την προέλαση των Ρώσων και, με τεράστιες προσπάθειες, να χτυπήσει στρατιωτικούς στόχους σε εχθρικό έδαφος, κυρίως μέσω της χρήσης drones. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει ποιοτικά την ισορροπία δυνάμεων. Η Ρωσία είναι μια στρατιωτική και ιμπεριαλιστική δύναμη. Η Ουκρανία είναι μια εξαρτημένη χώρα που υφίσταται εισβολή. Δεν υπάρχει πόλεμος μεταξύ δύο ισότιμων δυνάμεων, ούτε υπάρχει άμεση επέμβαση στρατευμάτων από διαφορετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που θα δικαιολογούσε την υιοθέτηση μιας στάσης επαναστατικής ηττοπάθειας. Υπάρχει μια δύναμη που εισβάλλει και ένας λαός που αντιστέκεται όσο καλύτερα μπορεί. Υπάρχει ένας στρατός κατοχής και ένας άλλος που, μαζί με τον πληθυσμό, μάχεται για το έδαφός του.

Η ΕΛΜΕ Νέας Σμύρνης, Καλλιθέας, Μοσχάτου, ο ΣΕΠΕ Νέας Σμύρνης και η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Νέας Σμύρνης διοργανώνουμε την Κυριακή 4 Οκτωβρίου, στις 19:30, στο Άλσος Νέας Σμύρνης, μια μεγάλη συναυλία ειρήνης και αλληλεγγύης με κεντρικό σύνθημα: «Οι μουσικές μας θα ακουστούν πάνω από τις βόμβες τους». Σε μια εποχή όπου η βαρβαρότητα επιχειρεί να γίνει κανονικότητα, οι εκπαιδευτικοί αναλαμβάνουμε τον ιστορικό μας ρόλο και υψώνουμε τη φωνή μας απέναντι στον πόλεμο, τον αυταρχισμό και την κοινωνική αποσάθρωση. Την ώρα που ο κόσμος παρακολουθεί τη συνεχιζόμενη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, με χιλιάδες νεκρούς και παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στα ερείπια...

Τελικό συμπέρασμα είναι ότι τα αρμόδια δικαστικά όργανα δεν έχουν ακόμα ξεπεράσει το σοκ από τον πρόσφατο επικοινωνιακό βομβαρδισμό κυβέρνησης και Μ.Μ.Ε. και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που αργεί ακόμα να διαλυθείπαρά το γεγονός ότι όλον αυτόν τον καιρό δεν υπήρξε κάποιος από την κυβέρνηση η την αστυνομία για να διαψεύσει όσα έχουμε καταγγείλει. Έτσι η 46χρονη παραμένει θύμα της κατάστασης αυτής, προφυλακισμένη άδικα, χωρίς στοιχεία εναντίον της… Ενώ η ανάκριση δεν έχει προχωρήσει ούτε καν στην ανεύρεση του αποστολέα του ανώνυμου μέηλ που προκάλεσε τη δίωξη. Μόνο στις προφυλακίσεις ! Είναι αυτονόητο ότι θα εξαντλήσουμε κάθε νόμιμο μέσο μέχρι τη δικαίωση.

 Οι κάτοικοι της Κυψέλης βιώνουν εδώ και 7 μήνες μία κατάσταση αγωνίας και ανασφάλειας. Η διέλευση του μετροπόντικα (TBM) για την κατασκευή της σήραγγας της γραμμής 4 του μετρό άφησε πίσω της σοβαρές ζημιές σε 35 κτίρια. Καθιζήσεις πάνω από το τετραπλάσιο του ορίου ασφαλείας και στροφές πάνω από το διπλάσιο του ορίου συναγερμού όπως δείχνουν τα ίδια τα στοιχεία της ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. είχαν σαν αποτέλεσμα την δημιουργία ρωγμών σε τοίχους και φέροντα στοιχεία των κτιρίων την παραμόρφωση των δαπέδων τις πλημμύρες στα υπόγεια. Αρκετά κτίρια κρίνονται πλέον στατικά ανεπαρκή και επικίνδυνα σε ενδεχόμενο σεισμικό γεγονός.

Στις 22/9/2026 έφυγε από τη ζωή στα 71 του ο σ. Παναγιώτης Λίλλης, μετά από μάχη 2 χρόνων με την επάρατη νόσο. Το ιστορικό στέλεχος της επαναστατικής Αριστεράς οργανώθηκε και «σμιλεύτηκε» στην επαναστατική Αριστερά τη δεκαετία του ’70 (στον μαοϊκό χώρο), στα «καυτά» ταξικά πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Τη δεκαετία του ’80 οργανώθηκε στον τροτσκισμό (όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος) και στην Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση. Το 1993 «πέρασε» στην Σοσιαλιστική Εργατική Παρέμβαση, το 2001 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΔΕΑ, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του δούλεψε πολιτικά με την ΟΚΔΕ-Σπάρτακος. Πάντα παρών στις μεγάλες και μικρές ταξικές και κινηματικές μάχες, στο επίκεντρο των αγώνων, των προσπαθειών και των προβληματισμών του υπήρξε για δεκαετίες το πώς θα χτιστεί μαζική επαναστατική οργάνωση.

Michael Karadjis

Στις 25 Αυγούστου, ο διοικητής των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) Μαζλούμ Αμπντί ανακοίνωσε την επίσημη διάλυση των SDF και της, υπό κουρδική ηγεσία, Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (AANES), καθώς και την πλήρη ενσωμάτωσή τους στις πολιτικές και στρατιωτικές δομές του συριακού κράτους. Πρόκειται για το αποκορύφωμα της διαδικασίας ενσωμάτωσης που είχαν ανακοινώσει ο Αμπντί και ο πρόεδρος της Συρίας Αχμέτ αλ-Σαράα τον Μάρτιο του 2025. Παρότι εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένα σημαντικά ζητήματα που εκκρεμούν, οι ηγέτες των SDF δήλωσαν πρόσφατα ότι το «99%» της διαδικασίας ενσωμάτωσης έχει ολοκληρωθεί. Το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης (PYD, το συριακό τμήμα του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος PKK με έδρα την Τουρκία), το οποίο ηγούνταν πολιτικά των SDF, χαιρέτισε την ολοκλήρωση της διαδικασίας ενσωμάτωσης, τονίζοντας παράλληλα ότι τα δικαιώματα των Κούρδων πρέπει να κατοχυρωθούν στο σύνταγμα.

Taras Shevchuk

Από τις 18 έως τις 20 Σεπτεμβρίου, διεξήχθησαν εκλογές για το ρωσικό κοινοβούλιο –γνωστό ως Κρατική Δούμα– που διήρκεσαν τρεις ημέρες και τρεις νύχτες. Εδώ και αρκετές δεκαετίες δεν έχουν πραγματοποιηθεί ελεύθερες ή δημοκρατικές εκλογές στη χώρα. Ειδικότερα, μετά την άνοδο του Πούτιν στην εξουσία, οι εκλογές αποτελούν απλή τυπική διαδικασία στο πλαίσιο ενός καθεστώτος του οποίου κεντρικός θεσμός είναι η FSB –ο άμεσος διάδοχος της KGB. Η Κρατική Δούμα και το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας έχουν καθαρά διακοσμητικό ρόλο, με μια χούφτα κόμματα να βρίσκονται υπό τον αυστηρό έλεγχο του καθεστώτος. Όμως, αυτή τη φορά, λόγω της οικονομικής, κοινωνικής, δημογραφικής, πολιτικής και στρατιωτικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα –αποτέλεσμα του αδιεξόδου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία– το καθεστώς αυτό αποκάλυψε την τεράστια ευπάθειά του. Και τα «εκλογικά αποτελέσματα» που παρουσίασε στον κόσμο το μόνο που κατάφεραν ήταν να επιδεινώσουν την επαίσχυντη γελοιοποίησή του.

Όπως έγραψε κάποτε ο Υποδιοικητής Μάρκος, «Λυπούμαστε για την αναστάτωση, αλλά αυτή είναι μια επανάσταση». Η αναστάτωση της υποστήριξης της ουκρανικής αντίστασης μπορεί να έχει απομονώσει τους Ζαπατίστας από τους παραδοσιακούς συμμάχους τους, αλλά υποδεικνύει επίσης μια επανάσταση στον τρόπο που σκεφτόμαστε την ίδια τη διεθνή αλληλεγγύη. Στα ερείπια των πόλεων της Ουκρανίας και στα κελιά των φυλακών της Ρωσίας, αυτή η επανάσταση συνεχίζεται. Το ερώτημα για τους υπόλοιπους από εμάς είναι αν θα συμμετάσχουμε σε αυτήν.

Η επίθεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ενάντια στο Ιράν κρατάει πάνω από 6 μήνες και έχει εξελιχθεί σε επίθεση ενάντια στο βιοτικό επίπεδο των λαών και από την άλλη έχει εξελιχθεί σε αστείρευτη πηγή υπερκερδών – όπως ομολογούν ακόμη και ανά τον κόσμο κυβερνήσεις του κεφαλαίου, οι οποίες έχουν φτάσει και στο σημείο να σκέφτονται στα σοβαρά να τους τα φορολογήσουν (!!) – για τα διυλιστήρια και τος ενεργειακούς κολοσσούς. Ένα στοιχείο αρκετά εκκωφαντικό που δείχνει το μέγεθος της επίθεσης στο βιοτικό επίπεδο των Αμερικανών είναι αυτό που δημοσίευσε ο “Οικονομικός Ταχυδρόμος”, πρόσφατα, όπου ο πόλεμος τους έχει στοιχήσει...