Super User
Η αντιπολίτευση του 1923 στην ΕΣΣΔ
Η εξαιρετική σοβαρότητα της κατάστασης μας αναγκάζει (προς το συμφέρον του κόμματός μας, προς το συμφέρον της εργατικής τάξης) να δηλώσουμε ανοιχτά ότι η συνέχιση της πολιτικής της πλειοψηφίας του Πολίτμπιρο απειλεί με σοβαρές καταστροφές ολόκληρο το κόμμα. Η οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση που ξεκίνησε στα τέλη Ιουλίου του τρέχοντος έτους, με όλες τις πολιτικές, συμπεριλαμβανομένων των εσωτερικών κομματικών συνεπειών που προέκυψαν από αυτήν, αποκάλυψε αμείλικτα την ανεπάρκεια της ηγεσίας του Κόμματος, τόσο στον οικονομικό τομέα, όσο και ιδιαίτερα στον τομέα των εσωτερικών κομματικών σχέσεων.
Μια επιστολή και μερικές παρατηρήσεις για την Κρονστάνδη
Victor Serge
Το μοναδικό γεγονός ότι ένας Τρότσκι, στην κορυφή της εξουσίας, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ενημερωθεί ακριβώς γι’ αυτή την καταστολή ενός εξεγερσιακού κινήματος των εργατών, το μοναδικό γεγονός ότι ένας Τρότσκι δεν γνώριζε αυτό που όλοι οι κομμουνιστές της βάσης γνώριζαν: ότι από απανθρωπιά είχε μόλις διαπραχθεί ένα άσκοπο έγκλημα εναντίον του προλεταριάτου και των αγροτών – αυτό το μοναδικό γεγονός, λέω, είναι εξαιρετικά σημαντικό. Είναι πράγματι στον τομέα της καταστολής που η Κεντρική Επιτροπή του Μπολσεβίκικου Κόμματος διέπραξε τα πιο σοβαρά λάθη από την αρχή της επανάστασης, λάθη που επρόκειτο να συμβάλουν πιο επικίνδυνα, αφενός στη γραφειοκρατικοποίηση του κόμματος και του κράτους και αφετέρου στον αφοπλισμό των μαζών και ειδικότερα των επαναστατών. Είναι καιρός να αναγνωριστεί αυτό.
Η εξέγερση της Κρονστάνδης
Ante Ciliga
Η εμπειρία του εκφυλισμού της Ρωσικής Επανάστασης θέτει εκ νέου ενώπιον της συνείδησης του διεθνούς σοσιαλισμού ένα εξαιρετικά σημαντικό κοινωνιολογικό πρόβλημα. Στη Ρωσική Επανάσταση, όπως και σε δύο άλλες μεγάλες επαναστάσεις, αυτές της Αγγλίας και της Γαλλίας, για ποιόν λόγο η αντεπανάσταση θριάμβευσε εκ των έσω, τη στιγμή που οι επαναστατικές δυνάμεις είχαν εξαντληθεί, και με τη βοήθεια του ίδιου του επαναστατικού κόμματος («εκκαθαρισμένου», είναι αλήθεια, από τα αριστερά του στοιχεία); Ο μαρξισμός πιστεύει ότι η σοσιαλιστική επανάσταση, αφού ξεκινήσει, είτε θα εξασφαλίσει μια σταδιακή και συνεχή ανάπτυξη προς τον ολοκληρωμένο σοσιαλισμό, είτε θα ηττηθεί με τη μεσολάβηση της αστικής παλινόρθωσης. Συνολικά, η Ρωσική Επανάσταση θέτει με εντελώς νέο τρόπο το πρόβλημα του μηχανισμού της σοσιαλιστικής επανάστασης. Το ζήτημα αυτό πρέπει να γίνει πρωταρχικό στη διεθνή συζήτηση. Σε μια τέτοια συζήτηση το πρόβλημα της Κρονστάνδης μπορεί και πρέπει να έχει μια θέση που του αξίζει.
Η εργατική αντιπολίτευση στην Ουκρανία, δεκαετία 1920-1930
Barbara C. Allen
Η Εργατική Αντιπολίτευση ήταν μια πολιτική φράξια του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος το 1920-22, η οποία υποστήριζε τη συνδικαλιστική διαχείριση της οικονομίας μέσω ενός συστήματος εκλεγμένων αντιπροσώπων των εργατών. Αποτελούνταν από κομμουνιστές μεταλλεργάτες που ηγούνταν των συνδικάτων και της βιομηχανίας. Τα κύρια κέντρα υποστήριξής της περιλάμβαναν βιομηχανικές περιοχές της Ρωσίας και της Ουκρανίας (Χάρκοβο, Ντονμπάς, Οδησσό, Νίζνι Νόβγκοροντ, Σαμάρα, Ομσκ, Ριαζάν, Κρασνοντάρ, Βλαντιμίρ και Μόσχα). Οι περιφερειακές αποχρώσεις διέτρεχαν τις θέσεις, τις αναλύσεις και τη συμπεριφορά των Εργατικών Αντιπολιτευόμενων.
Θέσεις για την τρέχουσα κατάσταση
Αριστεροί Κομμουνιστές
Κάθε σύντροφος που παρακολουθεί στενά τη ζωή του κόμματος θα γνωρίζει ότι στις αρχές του τρέχοντος έτους προέκυψαν σοβαρές διαφωνίες στις γραμμές του κόμματος σχετικά με το ζήτημα της σύναψης ειρήνης με τη Γερμανία. Οι διαφορές αυτές συζητήθηκαν δύο φορές από την Κεντρική Επιτροπή μαζί με τους υπεύθυνους εργαζομένους του κόμματος: την πρώτη φορά στις 20 (7) Ιανουαρίου και τη δεύτερη, στις 3 Φεβρουαρίου (21 Ιανουαρίου) του 1918. Σε αυτές τις συνεδριάσεις εμφανίστηκαν δύο βασικές τάσεις, από τις οποίες η μία, η «δεξιά», υποστήριζε την ταχεία σύναψη ειρήνης με τους τότε προσφερόμενους όρους, χωρίς να φτάσει το ζήτημα μέχρι τη διακοπή των διαπραγματεύσεων, και η άλλη, η «αριστερά», ζητούσε την απόρριψη αυτών των όρων και τη διεξαγωγή επαναστατικού πολέμου. Μια ενδιάμεση τάση ήταν κατά της υπογραφής μιας ειρήνης με προσαρτήσεις, αλλά και κατά της συνέχισης του πολέμου.
Μια συνάντηση μεταξύ του Λένιν και του Κροπότκιν
V. D. Bonc-Brujevic
Τον Μάιο του 1919 ο Λένιν συνάντησε τον Κροπότκιν στο Κρεμλίνο. Ο Λένιν θαύμαζε τον Κροπότκιν, ιδιαίτερα για το βιβλίο του Η Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση, αλλά η συζήτηση αποκάλυψε πως ο αναρχικός ηγέτης ενδιαφερόταν περισσότερο για τους διάφορους συνεταιρισμούς που δημιουργούνταν και είχε χάσει τη γενική εικόνα για το πού πήγαινε η επανάσταση. Μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου, στις 12 Ιουνίου 1917, ο Π.Α. Κροπότκιν επέστρεψε στη Ρωσία από την Αγγλία, στην Πετρούπολη, όπου ήθελε να ζήσει. Σύντομα, όμως, άλλαξε γνώμη και μετακόμισε στη Μόσχα.
Η επίσκεψή μου στο Κρεμλίνο
Nestor Makhno
Έφτασα στις πύλες του Κρεμλίνου αποφασισμένος να δω τον Λένιν και, αν ήταν δυνατόν, τον Σβερντλόφ και να συνομιλήσω μαζί τους. Ένας στρατιώτης καθόταν πίσω από μια πόρτα. Του έδωσα τα διαπιστευτήριά μου από το Σοβιέτ της Μόσχας. Αφού το διάβασε προσεκτικά, έβγαλε ένα πάσο, το συνέδεσε με τα διαπιστευτήριά μου και πέρασα στο εσωτερικό του Κρεμλίνου. Στο εσωτερικό ένας Λετονός τυφεκιοφόρος πηγαινοερχόταν πέρα δώθε. Τον προσπέρασα και άρχισα να προχωρώ στην κεντρική πλατεία, όταν βρέθηκα πρόσωπο με πρόσωπο με έναν άλλο φρουρό. Του ζήτησα να μου δείξει το κτίριο στο οποίο επρόκειτο να πάω. Από εκείνο το σημείο και μετά ήμουν ελεύθερος να περπατήσω, να κοιτάξω τα διάφορα κανόνια και τα βλήματα που χρονολογούνταν μέχρι και πριν από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, να σταματήσω μπροστά από τη Μεγάλη Καμπάνα του Τσάρου και άλλα γνωστά αξιοπερίεργα ή να πάω κατευθείαν σε ένα από τα παλάτια.
«Η δικτατορία της δημοκρατίας»; Το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων ως κυβέρνηση συνασπισμού Μπολσεβίκων-Αριστερών Σοσιαλιστών Επαναστατών, Δεκέμβριος 1917-Μάρτιος 1918
Lara Douds
Είναι σαφές ότι το σοβιετικό πολιτικό σύστημα εξελίχθηκε κατά τρόπο ad hoc κατά τους πρώτους μήνες της ύπαρξής του και δεν διαμορφώθηκε αμέσως ως αυταρχική, μονοκομματική δικτατορία. Η ύπαρξη ενός συνασπισμού που βασιζόταν στην αναλογική εκπροσώπηση των κομμάτων που συμμετείχαν στο Συνέδριο των Σοβιέτ σήμαινε ότι η νομιμότητα της επαναστατικής κυβέρνησης προερχόταν από τα σοβιέτ και όχι από το κόμμα της πρωτοπορίας, στην πρώτη φάση της διακυβέρνησης του Λένιν. Ωστόσο, η διάσπαση της συμμαχίας Μπολσεβίκων-Αριστερών Σοσιαλιστών Επαναστατών είχε συνέπειες πέρα από το να σηματοδοτήσει τη στιγμή που το σοβιετικό πολιτικό σύστημα έγινε μονοκομματική δικτατορία.
Πραγματική «μιζέρια» είναι αυτή που κηρύσσουν οι υπουργοί - Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή,
Η τηλεοπτική παρουσία του υφυπουργού Υγείας ήταν ομολογία πως αυτός που κηρύσσει την «μιζέρια» είναι η ίδια η κυβέρνηση : μιζέρια, κρατική φτώχεια καταραμένη, υπερεργαστείτε «απογεύματα» μέσα στα δημόσια νοσοκομεία (δηλαδή πάρτε «νόμιμα» φακελάκια από τις τσέπες των ασθενών) - υπερεργαστείτε με «ιδιωτικό έργο» σε ιδιωτικές κλινικές, μην περιμένετε από το κράτος μισθούς και προσλήψεις, δεν υπάρχουν λεφτά κλπ. «Συμμορία της μιζέριας» λοιπόν είναι η ίδια η κυβέρνηση. Αρνούμαστε να υποταχτούμε σε αυτήν την μιζέρια. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε δυναμικά για δωρεάν, δημόσια, ισότιμη και υψηλής ποιότητας περίθαλψη για όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας.
Κάλεσμα για Μποϊκοτάζ της συναυλίας των ισραηλινών Vini Vici και Astral Projection την παραμονή της Πρωτοχρονιάς
BDS Greece, Boycott from Within (Israeli Citizens for BDS), Palestinian community in Greece - Παλαιστινιακή παροικία Ελλάδος, Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης των Μουσικών της Αθήνας στους Μουσικούς της Γάζας.Την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ενώ ο κόσμος γιορτάζει τον ερχομό του νέου έτους και την ελπίδα που φέρει, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας φιλοξενεί μια συναυλία που εκπροσωπεί ακριβώς το αντίθετο: τους Vini Vici και Astral Projection, δύο συγκροτήματα της ισραηλινής psytrance σκηνής, τα οποία έχουν επανειλημμένα υποστηρίξει δημόσια το κράτος του Ισραήλ και τον στρατό του (IDF) εν μέσω γενοκτονίας στη Γάζα.


