Ο Lyés Touati (ηγετικό στέλεχος του PST [Parti Socialiste des Travailleurs/Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα),χαιρετίζει την τεράστια κινητοποίηση αλληλεγγύης σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο που του επιδείχθηκε από την πρώτη στιγμή της αυθαίρετης απόφασης για φυλάκισή του. Ευχαριστούμε όλους για την αδιάκοπη αλληλεγγύη. Να σταματήσει η αυθαιρεσία και η καταστολή! Λευτεριά στον σύντροφό μας Λυές Τουάτι! Λευτεριά σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους και τους κρατούμενους για τις απόψεις τους! Ζήτω οι δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες! Ο αγώνας συνεχίζεται! Υπογράψτε το κείμενο υποστήριξης
Το συμπέρασμα είναι ότι, από τα δύο κύματα εξεγέρσεων που γνώρισε η αραβόφωνη περιοχή το 2011 και το 2019, τα υπάρχοντα καθεστώτα πήραν μόνο μαθήματα καταστολής για να σφίξουν τη λαβή τους στις κοινωνίες. Με τον τρόπο αυτό, το μόνο που κάνουν είναι να προετοιμάζουν το έδαφος για ακόμη μεγαλύτερες και πιο απειλητικές εκρήξεις από αυτές που έχει δει η περιοχή μέχρι στιγμής, καθώς η διαρθρωτική οικονομική και κοινωνική κρίση που αποτέλεσε τη βάση των δύο προηγούμενων επαναστατικών κυμάτων εξακολουθεί να επιδεινώνεται και αναπόφευκτα θα επιδεινώνεται όσο τα καθεστώτα τυραννίας και διαφθοράς παραμένουν στη θέση τους.
Nancy Virtue
Το άρθρο αυτό πραγματεύεται τη σχέση μεταξύ αισθητικής και πολιτικής στη Μάχη του Αλγερίου του Τζίλο Ποντεκόρβο. Μεγάλο μέρος του ενδιαφέροντος που έχει προκαλέσει η ταινία του Ποντεκόρβο μετά την κυκλοφορία της το 1965 ήταν αντιφατικό. Από τη μία πλευρά έχει αναδειχθεί ως ένα σημαντικό έργο του Τρίτου Κινηματογράφου, ενός κινήματος που ορίζεται από το πολιτικό του περιεχόμενο και στο οποίο η κάμερα θεωρείται όπλο πολιτιστικής παρέμβασης στον αγώνα κατά της αποικιακής και νεοαποικιακής καταπίεσης. Από την άλλη πλευρά, η ταινία έχει επικριθεί για το γεγονός ότι είναι διφορούμενη πολιτικά και ότι αναπαριστά το γαλλικό αποικιακό σύστημα υπό πολύ θετικό πρίσμα για να δώσει ένα πραγματικά μετασχηματιστικό μήνυμα. Κάνοντας μια διάκριση μεταξύ τακτικής και στρατηγικής ή ιδεολογικής αμφισημίας στη Μάχη του Αλγερίου, το άρθρο αυτό παρεμβαίνει στη συνεχιζόμενη συζήτηση γύρω από το νόημα (ή τα νοήματα) της ταινίας και τη θέση της στον Τρίτο Κινηματογράφο και παρέχει μια λεπτομερή επεξήγηση αυτού που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια υποδειγματική ανάπτυξη της μετασχηματιστικής μεταποικιακής αισθητικής.
