Τίποτε πια δεν είναι ίδιο με πριν… Το μήνυμα είναι σαφέστατο : Κάτι καινούργιο πρέπει να γεννηθεί. Η κοινωνία θα βρει το δρόμο της προοπτικής της. Ήταν μια ιστορική μέρα που από τον χειμώνα μας έφερε στην άνοιξη. Το επόμενο βήμα είναι αυτό το τεράστιο κίνημα διαμαρτυρίας να εξελιχθεί σε κίνημα ανατροπής, με προοπτική και πρόγραμμα. Αυτό θα φέρει το οξυγόνο και τότε είναι που η άνοιξη θα φέρει το καλοκαίρι. Έχουμε το δικαίωμα στην ελπίδα όσο εργαζόμαστε για τη βεβαιότητα που τη γεννάει. Ας εργαστούμε!

Με  αφορμή την υπόθεση των Τεμπών, σωρεία δημοσκοπήσεων αποκαλύπτει την αποδοκιμασία όσων ερωτώνται για το σύνολο των θεσμών και εμφανίζεται  για πρώτη φορά να εκδηλώνεται κατά μεγάλο μέρος και σε ό,τι αφορά τον θεσμό της δικαιοσύνης. Δύο στους τρείς ερωτώμενους δηλώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης, ακόμα και στη “δικαιοσύνη”. Για όσους φυσικά αναπνέουμε μέσα στις λειτουργίες της, δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση, ούτε έπρεπε να φτάσουμε στο τραγικό έγκλημα των Τεμπών και τις ανακριτικές εξελίξεις του για να αντιληφθούμε την βασιμότητα της παραπάνω διαπίστωσης…

Η λέξη «μεταπολίτευση» προφέρεται και γράφεται με μεγάλη πολιτική απαξία από τους κονδυλοφόρους και τους εκφωνητές των Μ.Μ.Ε. της άρχουσας τάξης. Ο λόγος για τον οποίο την μισούν είναι γιατί είναι συνδεδεμένη με μία περίοδο κατακτήσεων της εργατικής τάξης και του λαού, τόσο στο επίπεδο της οικονομικής βάσης (μισθοί, συντάξεις, υλικοί όροι ζωής), όσο και στο επίπεδο του εποικοδομήματος (δικαιώματα, ελευθερίες). Και επειδή εύχονται και προσπαθούν για  την κατάργηση και την συρρίκνωση τους εδώ και χρόνια, επιδιώκουν να επιμηκύνουν όσο το δυνατόν περισσότερο τα χρονικά και ιστορικά όρια της περιόδου αυτής, για να δίνουν επικοινωνιακά την εντύπωση ότι πρόκειται για μια μακρά περίοδο κατακτήσεων του “λαϊκισμού”, η οποία διαρκεί ακόμα και θα πρέπει να αντιστραφεί.

Κώστας Παπαδάκης

Με την κοινωνία στους δρόμους, τα τρακτέρ των αγροτών στις Εθνικές Οδούς, τους φοιτητές και τον εκπαιδευτικό κόσμο να μάχονται ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία να αντιπαλεύουν τη διάλυσή τους, τους ΛΟΑΤΚΙ να απαιτούν δίκαια τη νομιμοποίηση του γάμου και της τεκνοθεσίας. τους απεργούς δικηγόρους να αντιπαλεύουν την οικονομική τους εξόντωση μέσω του φορολογικού και τώρα, από θέση αρχής, την καταστολή δικονομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, η κυβέρνηση περιφρονεί τόσο πολύ επιδεικτικά την κοινωνία που αγωνίζεται, ώστε αποτολμά, παρά την κατακραυγή και την αποδοκιμασία, να ανοίξει άλλο ένα μέτωπο που ίσως είναι το χειρότερο απ’ όλα

Κώστας Παπαδάκης

Το δημοκρατικό κίνημα, νομικών και μη, επωμίζεται άλλο ένα βαρύ φορτίο μπροστά του, όπως είναι η αποτροπή ψήφισης και αυτής της δήθεν μεταρρύθμισης. Και αυτό επαυξάνεται από το γεγονός ότι, ιδίως μετά τις τελευταίες βουλευτικές (όχι πάντως και τις δημοτικές) εκλογές, την αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ και την ταύτιση των συστημικών κομμάτων με την πολιτική της η κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν αισθάνεται απέναντί της κανέναν αντίπαλο εκτός από τον κόσμο που απεργεί και διαδηλώνει.

Κώστας Παπαδάκης

Η εξαγγελθείσα νομοθετική μεταρρυθμιστική απόπειρα του Υπουργού Δικαιοσύνης αποτελεί την έκτη κατά σειρά μετωπική επιδρομή στο νομοθετικό χώρο του ουσιαστικού και δικονομικού ποινικού δικαίου από την κυβέρνηση της Ν.Δ. από το 2019 μέχρι σήμερα: Οι ν. 4637/2019, 4855/2021, 4908/2021, 4947/2022 και 4985/2022, αλλά και άλλοι (ενδεικτικά: ν. 4689/2020, 4703/2020, 4937/2022, 4995/2022), έχουν προκαλέσει σοβαρά πλήγματα στις θεσμοθετημένες ελευθερίες και δικαιώματα και σοβαρή οπισθοδρόμηση σε κατακτήσεις αγώνων δεκαετιών. Έχω αναφερθεί σε αναλυτική μου αρθρογραφία σε όλα αυτά στον αντίστοιχο χρόνο.

Επιλέχθηκε η συλλογικότητα και η υπέρβαση. Επιλέχθηκε η ενότητα αντί για το σεχταρισμό και την πολυδιάσπαση και η διεκδίκηση αυτών που αντιστοιχεί στις ανάγκες όλων όσων θέλουμε να εκφράσουμε, όχι απλά η διεκδίκηση μιας καταγραφής. Θα τα υπηρετήσω με όλες μου τις δυνάμεις… Προχωράμε και σας καλούμε μαζί μας σε ένα ωραίο προεκλογικό και όχι μόνο αγώνα που μπορεί και πρέπει να στείλει τα αποκαίδια των καπιταλιστικών και ρατσιστικών εγκλημάτων μαζί με τα μπάζα του «μεγάλου περίπατου» στα απορρίμματα της ιστορίας και να αναδείξει κυρίαρχες τις πραγματικές δυνάμεις της εργασίας και της κοινωνίας.

Το φάντασμα της συντηρητικοποίησης της κοινωνίας πλανάται σε πολλές μετεκλογικές αναλύσεις, που φιλοξενούνται ευχάριστα στα μέσα όσων κολακεύονται να αναδείξουν τα λάθη του λαού για να κρύψουν τα δικά τους. Και μαζί με διάφορες εκτονωτικές πικρίες συμβάλλουν να καταλήγουν σε γνωστά φθέγματα όπως ότι «δεν είμαστε λαός», «οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν» (που επανήλθε προσφάτως με την σχετική αφισοκόλληση), που εκπέμπουν απαξιωτικά μηνύματα για το λαό και αποδοκιμαστικά για όποιον προσπαθεί να αλλάξει τα πράγματα.

Είναι δύσκολη η αποτίμηση αυτού ειδικά του εκλογικού αποτελέσματος μία μόλις μέρα μετά. Αποτελεί καθήκον όμως για όποιον μέχρι την προηγούμενη μέρα έδινε προεκλογικό αγώνα, απευθυνόταν μαζικά, κατέθετε εκτιμήσεις για την κινηματική, κοινωνική και πολιτική συγκυρία...Και κριτήριο για την αποτίμηση από τη δική μας σκοπιά δεν μπορεί να παρά να είναι η απάντηση στα ερωτήματα: Αν η κάλπη έλυσε το ζήτημα πολιτικής διαχείρισης των φορέων οικονομικοκοινωνικής εξουσίας, δηλαδή της εγχώριας και ξένης άρχουσας τάξης, η κατ άλλη διατύπωση των «δυνάμεων της αγοράς» και αν η κάλπη αποτύπωσε τη φωνή των κινηματικών αντιστάσεων και ανέδειξε κινηματική αντιπολίτευση, όπως ήταν ο στόχος μας.

Το αίτημα της κρατικής χορήγησης αποζημίωσης στα θύματα της Χρυσής Αυγής και στις οικογένειες τους έχει τεθεί κατά διαφόρους τρόπους στα χρόνια διάρκειας της μεγάλης δίκης που συνεχίζεται ακόμα στον δεύτερο βαθμό. Πηγάζει από το γεγονός ότι μια τέτοια πρωτοβουλία θα αποτελούσε έμπρακτη αναγνώριση της κρατικής ευθύνης για την ανοχή στην δράση των νεοναζιστικών μορφωμάτων την περίοδο 2010-2013, η οποία αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα στην ανάπτυξή τους κι στην τέλεση των εγκληματικών τους πράξεων, που είχε ως αποτέλεσμα μεταξύ άλλων την δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα, καθώς και την απόπειρα δολοφονίας του Αιγύπτιου αλιεργάτη Αμπουζίντ Εμπάρακ με βαρύτατες συνέπειες στη σωματική του ακεραιότητα.