Η οικοδόμηση μιας δημοκρατικής κοινωνίας πρέπει να βασίζεται στις ανάγκες και τα συμφέροντα των εργατικών και λαϊκών τάξεων, που αντιπροσωπεύουν το 99% του πληθυσμού. Για να επιτευχθεί αυτό, η προώθηση της δημοκρατικής και κοινωνικής ενδυνάμωσης των εργατικών και λαϊκών τάξεων ώστε να διαχειρίζονται οι ίδιες τις κοινωνίες τους αποτελεί κρίσιμο στόχο. Δημοκρατία είναι όταν ολόκληρος ο πληθυσμός συμμετέχει ελεύθερα, ισότιμα και άμεσα στην επεξεργασία των αποφάσεων που αφορούν συλλογικές υποθέσεις και πολιτικές, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικοοικονομικής σφαίρας. Η ιστορία δείχνει ότι η δημοκρατία είναι μια μετεξελισσόμενη έννοια χωρίς καθορισμένη μορφή, η οποία ήταν πάντοτε το διακύβευμα των αγώνων.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν μπόρεσε να χτίσει ένα μαζικό επαναστατικό κόμμα όπου θα αξιοποιούσε τις επαναστατικές καταστάσεις  που του παρουσιάστηκαν τόσο στο μακρινό παρελθόν όπως και πρόσφατα-- 2011 Αραβική Άνοιξη-- για να πάρει την εξουσία και να εγκαθιδρύσει ένα γνήσιο σοσιαλιστικό σύστημα—καμία σχέση με αυτό της ΕΣΣΔ.  Και αυτό είναι το έγκλημα!! Ηθικός αυτουργός και δράστης, αυτός που εμπόδισε το εργατικό και λαϊκό κίνημα να πάρει την εξουσία ο μεγάλος απών της Αραβικής Άνοιξης και από τις πρόσφατες δραματικές  εξελίξεις ο σταλινισμός, με το εκτελεστικό του όργανο  το Κάπα Κάπα Συρίας!!

Omar Hassan

Η απαισιοδοξία είναι ένα προνόμιο που επιφυλάσσεται σε εκείνους οι οποίοι μένουν στην άκρη από τη μάχη για τη ζωή, την ελευθερία και την οικονομική δικαιοσύνη που οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι διεξάγουν εδώ και χιλιετίες. Αυτή τη στιγμή, υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες Σύριοι που αγωνίζονται να αποσπάσουν τα δικαιώματά τους από τους ντόπιους και διεθνείς καπιταλιστές που τους τα έχουν στερήσει τόσο καιρό. Απέχοντας πολύ από το να αισθάνονται ηττημένοι, οι οργανωτικές τους προσπάθειες μόλις τώρα ξεκινούν... Αυτοί οι γενναίοι σύντροφοι –οι σοσιαλιστές, οι συνδικαλιστές και οι φοιτητές που είναι αποφασισμένοι να διαμορφώσουν το μέλλον της χώρας τους– αξίζουν την αλληλεγγύη και την αγάπη μας την επόμενη περίοδο.

Omar Hassan

Όπως συμβαίνει με τόσες πολλές πτυχές του μέλλοντος της Συρίας, η φύση του οικονομικού μοντέλου που θα προκύψει από αυτή τη μετάβαση θα εξαρτηθεί από τη σύγκρουση μεταξύ αντικρουόμενων συμφερόντων. Στελέχη της διεθνούς πολιτικής και οικονομικής ελίτ επιθυμούν ένα άνοιγμα της Συρίας κατά το πρότυπο του Λιβάνου, όπου μια οικονομία laissez-faire επιτρέπει σε μια τάξη υπερπλούσιων επενδυτών να αποκομίσουν τεράστια κέρδη από τον τουρισμό, τις κατασκευές και τα χρηματοοικονομικά, ενώ η υπόλοιπη χώρα παραμένει σε τέλμα. Οι δράσεις που ανέλαβαν οι εργαζόμενοι στη Σουουέιντα και τη Ντάραα είναι ιδιαίτερα σημαντικές, διότι δείχνουν τη μόνη δύναμη που έχει την ικανότητα να αγωνιστεί για ένα διαφορετικό μέλλον. Υπάρχουν και άλλες, μικρότερες, πρωτοβουλίες που λαμβάνουν χώρα, και η οργάνωση από τη βάση συντελείται μεταξύ των εργαζομένων και των επαγγελματιών σε ολόκληρη τη χώρα.

Joseph Daher

Η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον πλανάται στην ατμόσφαιρα μετά την πτώση του Άσαντ. Όλα αυτά συνδέονται με την ικανότητα των Σύριων να ξαναχτίσουν τους αγώνες από τα κάτω. Προς το παρόν, η εξουσία και ο έλεγχος της HTS επί της κοινωνίας δεν είναι ακόμη πλήρης, καθώς οι ανθρώπινες και στρατιωτικές ικανότητές τους εξακολουθούν να είναι περιορισμένες για να κυριαρχήσουν πλήρως σε ολόκληρη τη Συρία, και ως εκ τούτου υπάρχει κάποιο περιθώριο οργάνωσης. Αυτό πρέπει να αξιοποιηθεί. Στο τέλος, μόνο η αυτοοργάνωση των λαϊκών τάξεων που αγωνίζονται για δημοκρατικά και προοδευτικά αιτήματα θα ανοίξει το δρόμο προς την πραγματική απελευθέρωση και χειραφέτηση. Τουλάχιστον τώρα, η ευκαιρία γι’ αυτό υπάρχει, αλλά βρισκόμαστε σε έναν αγώνα δρόμου και οι συριακές λαϊκές τάξεις πρέπει να οργανωθούν για να υπερασπιστούν όλες τις θυσίες που έγιναν για την επίτευξη των αρχικών προσδοκιών της Επανάστασης για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα.

Omar Hassan

«Κάθε οικογένεια έχει πληρώσει ένα τίμημα για την ελευθερία μας», εξηγεί ένας μεσήλικας άνδρας, με τα σκούρα μάτια του να προδίδουν καταπιεσμένη απόγνωση. «Κάποιοι έχασαν τα σπίτια τους, άλλοι έχασαν χρόνια από τη ζωή τους και άλλοι έχασαν τα παιδιά τους, είτε ως εξόριστοι είτε ως μάρτυρες». Προτιμώντας να παραμείνει ανώνυμος από το φόβο της τιμωρίας, πέρασε επτά χρόνια στη φυλακή για το έγκλημα να ζει στη συριακή πόλη Νταράα, το επαναστατικό πνεύμα της οποίας ήταν ένα διαρκές αγκάθι στο πλευρό του καθεστώτος. Επέστρεψε στο σπίτι του, μια παράγκα σε έναν καταυλισμό προσφύγων για Σύριους εκτοπισμένους κατά τη διάρκεια της ισραηλινής κατοχής των Υψιπέδων του Γκολάν, για να βρει τη γειτονιά του κατεστραμμένη. Άλλη μια συριακή πόλη που μετατράπηκε σε ερείπια.

Omar Hassan

Υπάρχει κάποια διαφωνία σχετικά με το πώς θα προχωρήσει η μετάβαση. Ο Αλάα εκφράζει κάποια επίμονη πικρία για όσους υπηρέτησαν στο παλιό καθεστώς: «Ειλικρινά, αισθάνομαι ότι δεν μπορούμε απλώς να προχωρήσουμε – πρέπει να ξέρουν ότι ξέρουμε ποιοι είναι, να νιώσουν την ντροπή». Η Σαφάα διαφωνεί: «Χρειαζόμαστε δικαιοσύνη, αλλά πρέπει να είναι επανορθωτική δικαιοσύνη. Πρέπει να ξαναχτίσουμε την αίσθηση της κοινότητας, να συγχωρήσουμε ο ένας τον άλλον για τα εγκλήματα του παρελθόντος». Ο Ρά’φατ συμφωνεί: «Θα πρέπει να λογοδοτήσουν οι ανώτεροι αξιωματούχοι, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς έχουν εγκαταλείψει τη χώρα. Ο μέσος στρατιώτης δεν είχε άλλη επιλογή: στρατολογήθηκε, είχε ένα όπλο στο κεφάλι του. Πρέπει να ξεκινήσουμε με μια λευκή σελίδα».

Leila Al Shami

Παθιασμένες συζητήσεις ξέσπασαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις συριακές ομάδες συζήτησης μεταξύ των υποστηρικτών της κοσμικότητας και των υποστηρικτών ενός κράτους που θα χρησιμοποιήσει ένα ισλαμικό πλαίσιο. Ένα αίσθημα ανησυχίας με κυρίευσε καθώς οι επαναστάτες διαφωνούσαν μεταξύ τους. Είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι ενωμένος όταν στέκεσαι ενάντια σε κάτι παρά όταν πρέπει να εκφράσεις τι υποστηρίζεις. Αλλά τότε συνειδητοποίησα ότι αυτή ακριβώς ήταν η Συρία για την οποία αγωνίζονταν οι επαναστάτες: μια χώρα όπου οι συζητήσεις θα μπορούσαν να γίνονται μαζί στη δημόσια σφαίρα, ανταλλάσσοντας διαφορετικές απόψεις και ακούγοντας ο ένας τον άλλον με σεβασμό. Η σκληρή δουλειά της πολιτικής συνδιαμόρφωσης μόλις άρχισε. Οι συζητήσεις, ωστόσο, έχασαν σε μεγάλο βαθμό το νόημα. Η διαχωριστική γραμμή στη Συρία δεν ήταν ποτέ μεταξύ θρησκείας και κοσμικότητας, αλλά μεταξύ αυταρχισμού και δημοκρατίας.

Omar Hassan

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, στο Γιαρμούκ ζούσαν πριν από το 2011 περίπου 160.000 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους Παλαιστίνιοι. Ο οδηγός μου, ο Άχμαντ, λέει με υπερηφάνεια ότι κάποτε ήταν ένα από τα πιο δυναμικά οικονομικά μέρη της Δαμασκού, με εμπορικές περιοχές, βιομηχανικούς τομείς και πολλά άλλα. Με πηγαίνει να επισκεφθώ τον Αμπού Σαΐντ Αΐντι, έναν ηλικιωμένο άνδρα που γεννήθηκε το 1945 στο εξαφανισμένο πλέον παλαιστινιακό χωριό Λούμπια. Ζει στον καταυλισμό εδώ και δεκαετίες και διηγείται μια παρόμοια ιστορία για το Γιαρμούκ που κάποτε ήταν ένα ακμάζον κέντρο για τη ζωή των Παλαιστινίων... Δεν έχει μείνει τίποτα από αυτά τώρα.

Omar Hassan

Γρήγορα χαράσσονται γραμμές μεταξύ των υποστηρικτών και των αντιπάλων της νέας κυβέρνησης. Προς το παρόν, οι επικριτές της βρίσκονται κατά κύριο λόγο στο περιθώριο, αντιδρώντας σε συγκεκριμένα περιστατικά και πολιτικές χωρίς να καθορίζουν την ατζέντα. Αγωνίζονται να δημιουργήσουν θεσμούς και χώρους που θα τους επιτρέψουν να σκεφτούν, να οργανωθούν και να αντισταθούν συλλογικά.