Οργή και θλίψη προκαλούν οι καταγγελίες παιδιών που διέμεναν στην Κιβωτό του Κόσμου, αλλά προκαλούν και μνήμες. Μνήμες για την τύχη των καταγγελιών από καταβολής κόσμου, ας πούμε, αφού κάθε καταγγελία που γίνεται σε παρόμοια «προστατευμένα» περιβάλλοντα, πηγαίνει από καθυστέρηση σε καθυστέρηση, μέχρι να εξεταστεί ή εκδικαστεί πολλά χρόνια μετά, ή να μην εξεταστεί ή εκδικαστεί ποτέ. Βέβαια, αυτά τα παιδιά είναι στον πάτο του κοινωνικού βαρελιού, κανείς δεν δίνει σημασία στα λόγια τους, αλλά και υπάρχει η αίσθηση σε πολλούς κύκλους, ότι πρέπει να νιώθουν ευγνωμοσύνη για τις δομές που τα στηρίζουν, και τα πολλά λόγια περιττεύουν.