European Secretariat of the International Workers League – Fourth International

Η αιφνίδια στροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην εξωτερική πολιτική καταδεικνύεται από τη στάση του απέναντι στον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, όπου έχει συμμαχήσει με τον Πούτιν για να εξαναγκάσει σε συνθηκολόγηση την ουκρανική κυβέρνηση με τον πιο χυδαίο εκβιασμό. Ο στόχος είναι να αναγκάσει την Ουκρανία να υπογράψει μια αποικιοκρατική συμφωνία...Εκτός από τη λεηλασία της Ουκρανίας, οι ενέργειες του Τραμπ αποτελούν μέρος της στρατηγικής του να προσπαθήσει να απομακρύνει τη Ρωσία από την Κίνα και να αποδυναμώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) –το μπλοκ των ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών– υποτάσσοντας και ταπεινώνοντάς την, προωθώντας την ακροδεξιά στο εσωτερικό της και φέρνοντας τις χώρες μέλη της αντιμέτωπες μεταξύ τους. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να νομιμοποιήσει τις δικές της φιλοδοξίες για την προσάρτηση της διώρυγας του Παναμά, του Καναδά και της Γροιλανδίας.

Μύθοι που επινοήθηκαν από τα κέντρα προπαγάνδας του Πούτιν, αλλά γίνονται ευρέως πιστευτοί όχι μόνο από την καμπιστική αριστερά αλλά και από καλοπροαίρετους/ες ακτιβιστές/ριες της ειρήνης και αντιμπεριαλιστές/ριες…Ο Michael Karadjis έγραψε μια σειρά από άρθρα, για να απαντήσει σε αυτούς τους ισχυρισμούς, που αποδεικνύουν ότι όλοι τους είναι καθαροί μύθοι. Αν και έχουν επινοηθεί από τα επιτελεία προπαγάνδας του Πούτιν, αναπαράγονται σταθερά από την καμπιστική αριστερά και δυστυχώς πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να γίνονται  πιστευτοί από μεγάλο αριθμό αριστερών, ειρηνιστών/ριων και ακτιβιστών/ριων, συμπεριλαμβανομένων πολλών που αντιτίθενται στον Πούτιν, και απλώς θέλουν να τελειώσει ο πόλεμος

Ο ουκρανικός και ο παλαιστινιακός λαός δέχονται σφοδρή επίθεση από τον Τραμπ, τον Πούτιν και τον Νετανιάχου. Ο Νετανιάχου παραβιάζει τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα, συνεχίζοντας τη γενοκτονία. Ο Τραμπ θέλει να επιβάλει μια «συμφωνία» στην Ουκρανία που ισοδυναμεί με συνθηκολόγηση και διανομή της χώρας, από κοινού με τον Πούτιν… Έξω ο Τραμπ, ο Πούτιν και ο Νετανιάχου από την Ουκρανία και την Παλαιστίνη! Τέλος στη γενοκτονία στη Γάζα! Όχι στην αποικιοκρατική «συμφωνία» του Τραμπ για την Ουκρανία! Νίκη για την ουκρανική και παλαιστινιακή αντίσταση! Όπλα για την ουκρανική και παλαιστινιακή αντίσταση! Ενάντια στα εξοπλιστικά σχέδια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων!

του Michael Karadjis

Δεν είναι τυχαίο ότι η δημοτικότητα του Ζελένσκι στην Ουκρανία εκτοξεύτηκε μετά την ενέδρα Τραμπ-Βανς, όπου έφυγε χωρίς να υπογράψει την αποικιακή συμφωνία. Επειδή, ανεξάρτητα από το τι άλλο μπορεί να είναι στραβό με την κυβέρνηση Ζελένσκι, που είναι μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση με την οποία οι σοσιαλιστές θα διαφωνούσαν σε πολλά πεδία - η στάση της υπεράσπισης της αυτοδιάθεσης της Ουκρανίας έναντι του ρωσικού ιμπεριαλισμού παραμένει μια στάση με σημαντική πλειοψηφική υποστήριξη.

Michael Karadjis

Η Ρωσία και η Ουκρανία ήταν έτοιμες να υπογράψουν ειρηνευτική συμφωνία τον Απρίλιο του 2022, με την οποία η Ουκρανία δεν θα εντασσόταν στο ΝΑΤΟ, αλλά τότε ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον επισκέφθηκε το Κίεβο και είπε στον Ζελένσκι να μην προχωρήσει σε αυτή τη συμφωνία, οπότε η Ουκρανία αποσύρθηκε από τις διαπραγματεύσεις, καταστρέφοντας αυτή την ευκαιρία για ειρήνη. Αυτός ο μύθος έχει αποκτήσει τέτοια αυτονομία που πιθανώς έχει αναδημοσιευτεί σχεδόν σε κάθε πιθανό αριστερό και alt-right δημοσίευμα, όχι μόνο στα αντι-ουκρανικά... Ωστόσο, δεν υπάρχει ίχνος αλήθειας σε αυτό.

Οι ταξικοί μας εχθροί ενώνονται σε παγκόσμιο επίπεδο. Έτσι, πρέπει πραγματικά να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πώς εμείς, ως Αριστερά, θα ενωθούμε διεθνώς. Για να το πετύχουμε αυτό θα χρειαστεί, μεταξύ άλλων, συνεπής διεθνισμός. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει πλέον να βρίσκουμε δικαιολογίες για να μην παρέχουμε αλληλεγγύη. Πρέπει να σταματήσουμε να προσπαθούμε να καθορίσουμε ποιοι λαοί είναι κατά κάποιο τρόπο περισσότερο άξιοι υποστήριξης από άλλους, ή καθόλου άξιοι υποστήριξης επειδή κατά κάποιο τρόπο καταπιέζονται από τον λάθος καταπιεστή. Πρέπει να σταθούμε στο πλευρό όλων των καταπιεσμένων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

Michael Karadjis

Οι συμφωνίες του Μινσκ προσέφεραν μια δίκαιη διέξοδο από την κρίση, η Ρωσία ήθελε να τις εφαρμόσει, αλλά η Ουκρανική κυβέρνηση αρνήθηκε να τις εφαρμόσει, ενθαρρυμένη από τις ΗΠΑ. Αυτοί οι ισχυρισμοί είναι εντελώς φανταστικοί, όπως θα αποδειχθεί, αλλά εγείρουν επίσης μια σειρά από επιμέρους ζητήματα: πρώτον, υπήρχαν δύο συμφωνίες του Μινσκ, οπότε τι συνέβη στην πρώτη; Ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο της συμφωνίας Μινσκ ΙΙ; Πώς επιβλήθηκε στην Ουκρανία; Και ποια είναι τα στοιχεία ότι η Ουκρανία ήταν αυτή που εμπόδισε την εφαρμογή της;

του Michael Karadjis

Ο σκοπός αυτού του ισχυρισμού είναι να υποστηρίξει ότι, ενώ ο Πούτιν μπορεί να αντέδρασε υπερβολικά φτάνοντας μέχρι την εισβολή, ο ουκρανικός στρατός ήταν αυτός που έφταιγε περισσότερο από όλους πριν από την εισβολή. Ακόμη και αν παραδεχτούμε ότι η εισβολή του Πούτιν είναι εγκληματική και μπορεί να έχει ιμπεριαλιστικούς στόχους και χρησιμοποιεί μόνο τη δυσχερή θέση των Ρώσων του Ντονμπάς ως δικαιολογία, ο ισχυρισμός είναι ότι αυτή η δικαιολογία είναι γνήσια. Είναι κάτι από αυτά αληθινό; 

του Michael Karadjis

Απαντώντας σε αυτόν τον μύθο, θέλω απλώς να διευκρινίσω τη θέση μου: υποστηρίζω το δικαίωμα των εθνών και των λαών στην αυτοδιάθεση και το θεωρώ ανώτερο από οποιαδήποτε εμμονή με τα «κυρίαρχα σύνορα», τα οποία πάντα άλλαζαν στην ιστορία, τόσο για καλούς όσο και για κακούς λόγους. … γιατί λοιπόν δεν υποστηρίζω την ίδια αυτοδιάθεση του «ρωσικού λαού στο Ντονμπάς»; Λοιπόν, πέρα από το γεγονός ότι ακόμη και αν υπήρχε ένας τέτοιος αγώνας, θα ήταν επί του παρόντος ένα ασήμαντο πιόνι στη ρωσική αυτοκρατορική κατάκτηση, το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν υπήρξε τέτοια πραγματική κατάσταση.

του Michael Karadjis

Αυτός είναι ο τρίτος από μια σειρά γνωστών ισχυρισμών που έχουν διαδοθεί για την κατάσταση στην Ουκρανία από το 2014, οι οποίοι είναι όλοι τους απόλυτοι μύθοι. Η σκανδαλώδης προσάρτηση του κυρίαρχου ουκρανικού εδάφους της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 ήταν η πρώτη προσάρτηση εντός της Ευρώπης… Ωστόσο, οι απολογητές του Πούτιν προσπάθησαν να δικαιολογήσουν αυτή την πράξη ρωσικού αυτοκρατορικού επεκτατισμού ως πράξη αυτοδιάθεσης της εθνοτικής ρωσικής πλειοψηφίας στην Κριμαία (κάτι που ειλικρινά θυμίζει την αξίωση του Χίτλερ για τη Σουδητία/ Sudetenland , ή να ισχυριστούν ότι ήταν «πάντα Ρωσία» κ.ο.κ.