Μύθοι για την Ουκρανία - Μύθος 8: Οι Ουκρανοί εξαναγκάζονται από τις ΗΠΑ και τη «Δύση» να συνεχίσουν τον πόλεμο- οι περισσότεροι Ουκρανοί θα αντάλλασσαν ευχαρίστως το εδάφη με την ειρήνη, αν είχαν λόγο.

του Michael Karadjis

ΠΗΓΗ: https://theirantiimperialismandours.com

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr

Στον Μύθο 7, ασχολήθηκα ήδη με τον ισχυρισμό ότι η Ουκρανία «αναγκάστηκε» από μια υποτιθέμενη δήλωση του Μπόρις Τζόνσον να εγκαταλείψει τις ειρηνευτικές συνομιλίες και απέδειξα ότι η Ουκρανία δεν εγκατέλειψε ποτέ την πορεία των διαπραγματεύσεων.

Ωστόσο, η γενικότερη ιδέα ότι ο πόλεμος συνεχίζεται επειδή οι ΗΠΑ (πριν από τον Τραμπ) και οι Ευρωπαίοι ηγέτες το θέλουν, για να ισοπεδώσουν τη Ρωσία, και ως εκ τούτου χρησιμοποιούν την επιρροή τους στην Ουκρανία για να την ωθήσουν να λάβει αδιάλλακτες θέσεις που παρατείνουν τον πόλεμο, παραμένει ευρέως διαδεδομένη σε έναν ορισμένο «αριστερό» λόγο. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, οι περισσότεροι Ουκρανοί θα παραχωρούσαν ευχαρίστως μέρος ή το σύνολο του ουκρανικού εδάφους που έχει κατακτήσει η Ρωσία με αντάλλαγμα την ειρήνη, αλλά οι ηγέτες τους, οι οποίοι είναι μαριονέτες των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της ΕΕ, συνεχίζουν να τους αναγκάζουν να μπουν στη «κρεατομηχανή» για αυτό το μικρό κομμάτι των συνόρων.

Πριν περάσουμε στα κύρια ζητήματα, αξίζει απλώς να σημειωθεί ότι αν οι δυτικές δυνάμεις χρησιμοποιούσαν την Ουκρανία για να «ισοπεδώσουν» τη Ρωσία διατηρώντας τον πόλεμο - δηλαδή συνεχίζοντας να χρηματοδοτούν την άμυνα της Ουκρανίας ενάντια στην παράνομη επίθεση και κατοχή - τότε σίγουρα η Ρωσία, αν δεν ήθελε να «ισοπεδωθεί» με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσε να αποσυρθεί από το παράνομα κατεχόμενο έδαφος και να τερματίσει τον πόλεμο. Αλλά ναι, μια τέτοια απλή λογική δεν είναι τόσο διασκεδαστική όσο το να κατηγορείς το θύμα.

Φυσικά, είναι θεμιτό το επιχείρημα ότι ο πόλεμος διαρκεί πολύ, ότι σκοτώνονται πάρα πολλοί άνθρωποι και ότι αυτό δεν μπορεί πλέον να δικαιολογηθεί από την ανάγκη ανάκτησης εδαφών, και επομένως η Ουκρανία μπορεί να αναγκαστεί να κάνει έναν συμβιβασμό που είναι ενάντια στα συμφέροντά της, λόγω της συντριπτικής στρατιωτικής υπεροχής της Ρωσίας. Τα απελευθερωτικά κινήματα έχουν πολλές φορές αναγκαστεί σε τέτοιους άθλιους συμβιβασμούς, όταν οι πιθανότητες είναι συντριπτικά εναντίον τους. Και αν και όταν το κάνουν, οι υποστηρικτές τους στη Δύση θα ήταν εντελώς άστοχο να «καταδικάσουν» το θύμα για «συνθηκολόγηση». Στην αλληλεγγύη μας, θα συνεχίσουμε να καταδικάζουμε τον επιτιθέμενο ως την αιτία του άθλιου συμβιβασμού, της αυτοκρατορικής κλοπής, αλλά θα αναγνωρίσουμε το δικαίωμα του καταπιεσμένου έθνους, στην προκειμένη περίπτωση της Ουκρανίας, να πάρει τη δική του απόφαση.

Και ναι, κάποιοι από τους ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να διαφωνώ εν μέρει, απλώς υποστηρίζουν αυτό. Πιστεύουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, η κατάσταση της Ουκρανίας είναι απελπιστική, το να αναγκαστεί να εγκαταλείψει εδάφη είναι άδικο, αλλά μια αναγκαία ρεαλιστική απόφαση επειδή ο αριθμός των ουκρανικών στρατιωτών που πεθαίνουν δεν μπορεί να δικαιολογηθεί για το σκοπό της διατήρηση του εδάφους. Δεν επιρρίπτουν απαραίτητα την ευθύνη στην Ουκρανία, καταδικάζουν τη ρωσική εισβολή, αλλά πιστεύουν ότι αν η Ουκρανία δεν κάνει τον άθλιο συμβιβασμό τώρα, θα πρέπει να τον κάνει αργότερα, αφού θα έχουν σκοτωθεί αμέτρητοι άλλοι. Και αυτό το άρθρο δεν διαφωνεί με αυτούς τους συντρόφους, αυτή είναι μια βάσιμη θέση.

Αλλά όταν η Ουκρανία δεν έχει λάβει μια τέτοια απόφαση, σίγουρα είναι εξίσου παράλογο να «καταδικάζουν» οι άνθρωποι στη Δύση την Ουκρανία επειδή δεν έκανε έναν άθλιο συμβιβασμό, επειδή δεν συνθηκολόγησε, επειδή δεν συμφώνησε να ξεπουλήσει τα κατεχόμενα εδάφη της και τους ουκρανικούς πληθυσμούς που ζουν ή ζούσαν εκεί, ενώ παράλληλα προβάλλουν κάθε δυνατή δικαιολογία για το δικαίωμα της Ρωσίας στην επίθεση, την κατοχή και την προσάρτηση. Αυτό δεν αποτελεί απλώς ένα ρεαλιστικό επιχείρημα, όπως στην προηγούμενη παράγραφο, αλλά ένα επιχείρημα που ρίχνει την ευθύνη στο κατεχόμενο έθνος για τη συνέχιση του πολέμου. Κι όμως, αυτή είναι η άποψη ενός σημαντικού μέρους της δυτικής αριστεράς.

Ας ξεκαθαρίσουμε τι είδους συμβιβασμό καλείται να κάνει η Ουκρανία: Η Ρωσία έχει προσαρτήσει πέντε ουκρανικές περιοχές - την Κριμαία, το Ντονέτσκ, το Λουχάνσκ, την περιοχή της Χερσώνας και τη Ζαπορίζια. Η Κριμαία προσαρτήθηκε το 2014, το Ντονέτσκ και το Λουχάνσκ δέχτηκαν εισβολή το 2014 αλλά είχε καταληφθεί λιγότερο από το μισό μέχρι το 2022, ενώ η Χερσώνα και η Ζαπορίζια δεν είχαν κατακτηθεί παρά μόνο μετά την έναρξη του πολέμου το 2022. Μόνο αργότερα, το 2022, η Ρωσία προσάρτησε επίσημα αυτές τις τέσσερις περιοχές, παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να μην ελέγχει το σύνολο του Ντονέτσκ, της Χερσώνας ή της Ζαπορίζιας.

Ο χάρτης δείχνει πόσο μεγάλο μέρος των πέντε περιφερειών κατέχουν σήμερα τα ρωσικά στρατεύματα (η κόκκινη γραμμή δείχνει την έκταση της ρωσικής κατοχής)

Το ερώτημα είναι αν η Ουκρανία θα πρέπει να παραδώσει αυτές τις 5 περιοχές στο σύνολό τους, ή όλα τα τμήματά τους που βρίσκονται σήμερα υπό ρωσικό έλεγχο, ή ό,τι βρισκόταν υπό ρωσικό έλεγχο τον Φεβρουάριο του 2022, με αντάλλαγμα τον τερματισμό του πολέμου. Οι πέντε περιοχές αποτελούν περίπου το 20 τοις εκατό του κυρίαρχου εδάφους της Ουκρανίας. Κοιτάξτε το χάρτη: αποκόπτει σχεδόν πλήρως την Ουκρανία από τη Μαύρη Θάλασσα, η οποία, άλλωστε, είναι ακριβώς ένας από τους στρατηγικούς στόχους του ιμπεριαλιστικού κατακτητικού πολέμου της Ρωσίας.

Θα πρέπει επίσης να ξεκαθαρίσουμε ότι η Ρωσία απαιτεί επίσημη αναγνώριση όλων αυτών των προσαρτήσεων, που έγιναν με ωμή, παράνομη, στρατιωτική κατάκτηση, και όχι σε μια περίοδο μακροχρόνιας κατάπαυσης του πυρός. Πάρτε για παράδειγμα το Συριακό Γκολάν. Το Ισραήλ κατέκτησε το Γκολάν το 1967, η Συρία έκανε μια προσπάθεια να το ανακτήσει το 1973. Στη συνέχεια το 1974, αναγνωρίζοντας τις δυσμενείς πιθανότητες, υπέγραψε μια μακροχρόνια συμφωνία οριοθέτησης των δυνάμεων, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ παραμένει να έχει υπό κατοχή το Γκολάν - το οποίο αργότερα προσάρτησε παράνομα - και τα συριακά και τα ισραηλινά στρατεύματα διαχωρίστηκαν από μια δύναμη του ΟΗΕ, και η Συρία δεν προσπάθησε ποτέ ξανά να ανακτήσει το έδαφός της. Αλλά ούτε το καθεστώς Άσαντ ούτε η σημερινή κυβέρνηση μετά τον Άσαντ αναγνωρίζουν την προσάρτηση- κάθε χρόνο, ένα ψήφισμα του ΟΗΕ επιβεβαιώνει τη συριακή κυριαρχία.

Για να είμαστε σαφείς: αυτού του είδους η ρεαλιστική ρύθμιση δεν προσφέρεται στην Ουκρανία. Στην πραγματικότητα, για όλους εκείνους που λένε ότι η Ουκρανία θα πρέπει απλώς να διαπραγματευτεί για το έδαφος και την κατηγορούν ότι δεν το κάνει, να θυμάστε ότι από τη σκοπιά της Ρωσίας, δεν υπάρχει τίποτα να διαπραγματευτεί: Το καθεστώς Πούτιν απαιτεί την αναγνώριση της προσάρτησης και των πέντε περιοχών από τη Ρωσία ως προϋπόθεση για να ξεκινήσουν καν οι διαπραγματεύσεις!

Τι πιστεύουν λοιπόν οι Ουκρανοί για τον εδαφικό συμβιβασμό;

Ποια είναι η αλήθεια για τις απόψεις των Ουκρανών; Τους αναγκάζει μια κυβέρνηση Ζελένσκι που ενεργεί ως δυτικός «πληρεξούσιος» να πολεμήσουν αντί να παραδώσουν εδάφη; Ο ευκολότερος τρόπος για να το ελέγξετε είναι να κάνετε 5 λεπτά έρευνας.

Το 2022-23, ένα ποσοστό 87% των Ουκρανών απέρριψε κάθε εδαφικό συμβιβασμό. Αλλά μετά από χρόνια πολέμου, σίγουρα το ποσοστό έχει μειωθεί; Ναι, έχει μειωθεί, αλλά όχι τόσο πολύ όσο θα περίμενε κανείς.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Gallup που διεξήχθη στα τέλη του 2024 ^[1], περίπου το 52% των Ουκρανών «θα ήθελαν να δουν τη χώρα τους να διαπραγματεύεται τον τερματισμό του πολέμου το συντομότερο δυνατό», ενώ μόνο το 38% «πιστεύει ότι η χώρα τους πρέπει να συνεχίσει να πολεμά μέχρι τη νίκη». Το 10% δεν γνώριζε ή δεν απάντησε. Πρόκειται για μεγάλη αλλαγή σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη.

Ωστόσο, μόνο το 52% αυτού του 52% συμφώνησε ότι «η Ουκρανία θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε κάποιες εδαφικές παραχωρήσεις ως μέρος μιας ειρηνευτικής συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου». Δηλαδή, μόνο το 27% του πληθυσμού συμφωνεί ακόμη και σε «κάποιο» εδαφικό συμβιβασμό.

Από το 38% που πιστεύει στον «αγώνα μέχρι τη νίκη», μόνο το 19% θα συμφωνούσε σε κάποιο εδαφικό συμβιβασμό (όπως δείχνει το ραβδόγραμμα, το 81% απορρίπτει κάθε εδαφικό συμβιβασμό). Δηλαδή μόνο το 7% του πληθυσμού:

Προσθέστε αυτό το ποσοστό στο 27% της πρώτης ομάδας και τότε βλέπουμε το 34% των Ουκρανών να τάσσεται πλέον υπέρ ενός «κάποιου» εδαφικού συμβιβασμού. Αντίθετα, περίπου το 51% του πληθυσμού απορρίπτει οποιονδήποτε εδαφικό συμβιβασμό.

Τα στοιχεία αυτά συμφωνούν με μια άλλη έρευνα, του Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνιολογίας του Κιέβου (KIIS), από τα μέσα του 2024 ^[2], η οποία διαπίστωσε ότι το 32% των Ουκρανών τάσσεται υπέρ κάποιων εδαφικών παραχωρήσεων, ενώ το 55% απορρίπτει κάθε συμβιβασμό.

Τώρα, ενώ και οι δύο έρευνες δείχνουν μια πλειοψηφία που απορρίπτει όλες τις εδαφικές παραχωρήσεις, η πλειοψηφία είναι ισχνή, ακόμη και αν η ομάδα που τάσσεται υπέρ των παραχωρήσεων είναι σημαντικά μικρότερη. Ωστόσο, ο διάβολος εδώ κρύβεται στις λεπτομέρειες. Στη δημοσκόπηση της Gallup, όπως φαίνεται στο παραπάνω διάγραμμα, ενώ το 81% των Ουκρανών που θέλουν να «πολεμήσουν μέχρι τη νίκη» πιστεύει ότι για αυτή τη «νίκη» πρέπει να ανακτηθούν όλα τα εδάφη, ένα ποσοστό 96% πιστεύει ότι η Ουκρανία πρέπει να ανακτήσει ένα σημαντικό μέρος των εδαφών. Το 9% θέλει να ανακτήσει όλα τα εδάφη που χάθηκαν μετά τη ρωσική εισβολή του 2022 (δηλαδή, όλη τη Χερσώνα και τη Ζαπορίζια και το μεγαλύτερο μέρος του Λουχάνσκ), περίπου τα μισά κατεχόμενα εδάφη, ενώ ένα άλλο 6% θέλει να ανακτήσει και τις τέσσερις ανατολικές περιοχές, αλλά θα ήταν έτοιμο να παραδώσει μόνο την Κριμαία.

Αν προσθέσουμε αυτούς τους ανθρώπους σε εκείνους που απορρίπτουν τη συνθηκολόγηση με τις εδαφικές απαιτήσεις της Ρωσίας, ο αριθμός ανεβαίνει στο 56%, ενώ εκείνοι που τάσσονται υπέρ πέφτουν στο 29%.

Καθώς όμως η δημοσκόπηση δεν δίνει παρόμοια αναλυτικά στοιχεία για την πρώτη ομάδα, δηλαδή την πλειοψηφία που επιθυμεί μια διευθέτηση με διαπραγματεύσεις, η οποία συμφωνεί σε «κάποιες» εδαφικές παραχωρήσεις, είναι πιθανό να ισχύει επίσης ότι πολλοί από αυτούς που συμφωνούν σε «κάποιες» θα απέρριπταν την παραχώρηση όλων των εδαφών. Ως εκ τούτου, ο αριθμός των ατόμων που απορρίπτουν το ρωσικό αίτημα να αναγνωριστούν όλα τα προσαρτημένα εδάφη ως ρωσικά είναι πιθανό να ανέλθει σε περίπου δύο τρίτα- ο αριθμός που αποδέχεται να είναι το πολύ ένα τέταρτο.

Είναι σαφές ότι η συντριπτική πλειοψηφία είναι αντίθετη με την παραχώρηση όλων των εδαφών στη Ρωσία, οπότε είναι μύθος ότι η κυβέρνηση της Ουκρανίας δεν αντιπροσωπεύει τη λαϊκή βούληση. Ωστόσο, είναι σαφές ότι η πλειοψηφία μειώνεται, και οι αριθμοί που υποστηρίζουν «κάποια» εδαφική παραχώρηση, αν και εξακολουθούν να αποτελούν μειοψηφία, είναι πλέον αρκετά σημαντικοί ώστε να υποδηλώνουν ότι κάποιου είδους συμβιβασμός είναι εφικτός για χάρη του τερματισμού του πολέμου. Αλλά το πρόβλημα παραμένει ότι το σημείο εκκίνησης της Ρωσίας για την έναρξη των διαπραγματεύσεων είναι η προηγούμενη αναγνώριση από την Ουκρανία της προσάρτησης και των πέντε περιφερειών, ακόμη και των τμημάτων που δεν ελέγχει. Γι αυτό είναι κάπως παράλογο να καταδικάζουμε την Ουκρανική κυβέρνηση ή τον Ουκρανικό λαό για επιθυμία ατελείωτου πολέμου, θεωρώντας τους ως το μέρος που πρέπει να πιεστεί.

Το ΝΑΤΟ, οι εγγυήσεις ασφαλείας και ο Τραμπ

Είναι επίσης σημαντικό ότι οι Ουκρανοί σε διάφορες δημοσκοπήσεις (ιδίως στη δημοσκόπηση του KIIS) θεωρούν τις εγγυήσεις ασφαλείας ως εξίσου σημαντικό ζήτημα. Αν αναγκαστούν να κάνουν εδαφικές παραχωρήσεις για την ειρήνη, δεν θέλουν η Ρωσία να εισβάλει ξανά σε λίγα χρόνια. Και οι περισσότεροι βλέπουν την ένταξη στο ΝΑΤΟ ως την πιο σίγουρη μορφή ασφάλειας. Είναι μάλλον προφανές γι' αυτούς ότι η Ρωσία θα εισβάλει σε ένα μη μέλος του ΝΑΤΟ, ενώ η Σουηδία και η Φινλανδία, η τελευταία με εκτεταμένα σύνορα με τη Ρωσία, δεν έχουν ποτέ αγγιχτεί ή απειληθεί από τότε που εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, παρ' όλα αυτά - και όλα τα ανιστόρητα από μεγάλο μέρος της αριστεράς σχετικά με την προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ που «προκάλεσε» την εισβολή της Ρωσίας, η πραγματικότητα είναι ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ δεν ήταν ποτέ στα σχέδια της Ουκρανίας, και ο Ζελένσκι ήταν πάντα έτοιμος να την ανταλλάξει. Αυτό προσφέρθηκε στον Πούτιν πριν από την εισβολή του, και εκείνος το απέρριψε, αφού ο στόχος του ήταν η εδαφική κατάκτηση, όχι ο μπαμπούλας του ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία το προσέφερε και πάλι σε ένα επίσημο σχέδιο ειρήνης ένα μήνα μετά τον πόλεμο, στο οποίο η Ρωσία απάντησε με τη σφαγή της Μπούτσα και τον πλήρη αφανισμό της Μαριούπολης (βλ. Μύθος 7). Εάν δεν υπάρχει ένταξη στο ΝΑΤΟ, η Ουκρανία ήταν διατεθειμένη να δεχθεί άλλες μορφές αυστηρών εγγυήσεων ασφαλείας από την αρχή. Αλλά η συζήτηση για το ΝΑΤΟ θα είναι το θέμα του Μύθου 9.

Μια τελευταία σημείωση σχετικά με το τι ενδεχομένως πρέπει να συμβιβαστεί η Ουκρανία: το πρόβλημα με την απροκάλυπτη διαπραγμάτευση του Τραμπ με τον Πούτιν χωρίς την Ουκρανία για την Ουκρανία δεν αφορά κάποια ρεαλιστική αναγνώριση ότι ο πόλεμος είναι ένα τέλμα και απαιτεί διαπραγματεύσεις και κακούς συμβιβασμούς. Ούτε ότι οι ΗΠΑ θέλουν να φύγουν από την Ευρώπη, να επικεντρωθούν αλλού και να αφήσουν τα ευρωπαϊκά προβλήματα στην Ευρώπη. Είναι γελοίο να βλέπεις τμήματα της αριστεράς να επευφημούν τον Τραμπ - τον τύπο που θέλει να εκδιώξει δύο εκατομμύρια Παλαιστίνιους από τη Γάζα - ως ειρηνοποιό!

Διότι αν ο Τραμπ ήθελε απλώς να ξεκινήσει μια διαπραγμάτευση, θα μπορούσε να συμπεριλάβει την Ουκρανία και τη Ρωσία επί ίσοις όροις αντί να εμπλακεί σε ένα τόσο κραυγαλέο αυτοκρατορικό τεμαχισμό. Και δεν θα είχε δώσει τα πάντα στη Μόσχα εκ των προτέρων, καθώς ο ίδιος και οι υπουργοί του δηλώνουν εκ των προτέρων των διαπραγματεύσεων τόσο ότι η Ουκρανία δεν θα ανακτήσει τα εδάφη της όσο και ότι δεν θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και ότι οι ΗΠΑ δεν θα εμπλακούν σε άλλες εγγυήσεις ασφαλείας. Ο Τραμπ είπε στον Ζελένσκι ότι δεν έχει «κανένα χαρτί», αφού έχει δώσει όλα τα χαρτιά της Ουκρανίας στη Ρωσία πριν αρχίσουν οι όποιες διαπραγματεύσεις. Αν αυτό δεν είναι μια απροκάλυπτα φιλοπουτινική ενέργεια, δεν ξέρω τι είναι. Και αν ήθελε τις ΗΠΑ έξω από την Ευρώπη, είναι περίεργο που κάλεσε τον Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο για να πείσει την Ουκρανία να υπογράψει μια αποικιοκρατική συμφωνία για να παραδώσει τον ορυκτό της πλούτο στις ΗΠΑ- εξάλλου η Ουκρανία βρίσκεται στην Ευρώπη.

Δεν είναι τυχαίο ότι η δημοτικότητα του Ζελένσκι στην Ουκρανία εκτοξεύτηκε μετά την ενέδρα Τραμπ-Βανς, όπου έφυγε χωρίς να υπογράψει την αποικιακή συμφωνία. Επειδή, ανεξάρτητα από το τι άλλο μπορεί να είναι στραβό με την κυβέρνηση Ζελένσκι, που είναι μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση με την οποία οι σοσιαλιστές θα διαφωνούσαν σε πολλά πεδία - η στάση της υπεράσπισης της αυτοδιάθεσης της Ουκρανίας έναντι του ρωσικού ιμπεριαλισμού παραμένει μια στάση με σημαντική πλειοψηφική υποστήριξη.

https://theirantiimperialismandours.com/2025/03/08/ukraine-myth-series-myth-8-ukrainians-are-forced-by-the-us-and-the-west-to-continue-the-war-most-ukrainians-would-happily-trade-territory-for-peace-if-they-had-a-say/

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

 ^[1]  https://news.gallup.com/poll/653495/half-ukrainians-quick-negotiated-end-war.aspx

Half of Ukrainians Want Quick, Negotiated End to War

^[2]  https://kiis.com.ua/?lang=eng&cat=reports&id=1421&page=1