Κώστας Κούσιαντας

Απ' τον έντιμο συμβιβασμό περάσαμε στον επώδυνο, αλλά υποτίθεται αναγκαίο, συμβιβασμό ενός νέου μνημονίου. Το γενικό πλαίσιο μιας συμφωνίας έχει πια διαμορφωθεί ύστερα από τις αλλεπάλληλες υποχωρήσεις της ελληνικής κυβέρνησης μπροστά στην αδιαλλαξία των δανειστών, η οποία αύξανε... όσο μεγαλύτερες γινόταν οι υποχωρήσεις της άλλης πλευράς.

Επί της ουσίας η κυβέρνηση αποδέχεται τους όρους ενός νέου μνημονίου που θα βυθίσει σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια τις εργαζόμενες τάξεις και θα καταστήσει την επιδίωξη ανατροπής της λιτότητας μια πολύ μακρινή και αβέβαιη προοπτική.

Η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης, έκτασης 47 σελίδων, μια πρόταση εφ όλης της ύλης και συνολικής παραβίασης όλων των λεγόμενων κόκκινων γραμμών, παραδόθηκε στους «θεσμούς» την 1^η Ιουνίου και έγινε γνωστή μερικές μέρες αργότερα. Η νέα αυτή πρόταση, και πάλι, συνοδεύτηκε από αυξημένες κυβερνητικές προσδοκίες για άμεση συμφωνία. Και όμως, η μη αποδοχή της πρότασης από τους λεγόμενους θεσμούς, θα έπρεπε να είναι αναμενόμενη. Έχει αποδειχτεί πολλές φορές ότι οι υποχωρήσεις κατά κανόνα συνοδεύονται από ένταση της επίθεσης από την άλλη πλευρά. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τέτοιου μεγέθους και τέτοιας ποιότητας υποχωρήσεις.

Κώστας Κούσιαντας

Πολλές δεκάδες έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν την είδηση, όλα με τον ίδιο σχεδόν τίτλο: «εξέγερση των μεταναστών» στην Μυτιλήνη. Αρκετά προσθέτουν: «...και αιματοχυσία».

Πραγματική συντριβή των κομμάτων του μνημονίου αποτελεί το αποτέλεσμα των εκλογών της 25^ης Ιανουαρίου. Η εργατική τάξη και το σύνολο του εργαζόμενου λαού, ψήφισαν μαζικά για να διώξουν την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, για να βάλουν ένα τέλος στην διαρκή μνημονιακή ασυδοσία, για να αρχίσουν αμέσως την ανάκτηση όσων τους αφαίρεσε με βάρβαρο τρόπο το κεφάλαιο τα τελευταία πέντε χρόνια.

Αυτή η λαϊκή ψήφος καταδίκης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ εκφράστηκε μαζικά μέσα από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτοντας μια αριστερόστροφη κίνηση στα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Πρόκειται για συγκλονιστική πολιτική αλλαγή, που αντικατοπτρίζει τις τεράστιες δυνατότητες που ανοίγονται για το εργατικό κίνημα, τους νέους εν’ δυνάμει ευνοϊκούς ταξικούς συσχετισμούς, που διαμορφωθήκαν από τους πολιτικούς και οικονομικούς αγώνες της περιόδου 2010-2014, μαζί με το περαιτέρω βάθεμα της κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος.

Το καλοκαίρι φέτος ήταν θερμό. Στις αρχές Ιουλίου, η «μάχη για τη ΔΕΗ» έμοιαζε να είναι το κρίσιμο σημείο σύγκρουσης για το κίνημα. Όμως, στις 4 Ιουλίου, πριν καλά καλά ξεκινήσει η απεργία, η κυβέρνηση επιστράτευσε τους απεργούς της ΓΕΝΟΠ. Παρά τις ηχηρές δηλώσεις συνδικαλιστικών στελεχών, και τις ελπίδες που είχαν δημιουργήσει ότι θα δοθεί επιτέλους μια σοβαρή μάχη, η ηγεσία της ΓΕΝΟΠ υποχώρησε σαν «χάρτινη τίγρη» μπροστά στην επιστράτευση και ανέστειλε την απεργία, προκαλώντας απογοήτευση αλλά και ερωτηματικά για το ρόλο που μπορούν να έχουν πλέον τα συνδικάτα αν συνεχίσουν να ακολουθούν μια τακτική «συμμόρφωσης» απέναντι σε μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει κάθε (εν δυνάμει) σοβαρή απεργία με επιστρατεύσεις.

Οι μαζικές Γενικές Συνελεύσεις, οι ομόφωνες αποφάσεις και η μεγάλη συμμετοχή στην απεργία –αποχή, έχουν συμβάλλει στην άνοδο της αξιοπιστίας των συνδικάτων στο δημόσιο, και της ΑΔΕΔΥ συμπεριλαμβανόμενης.

Στις 21 Απριλίου, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, εξέδωσε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου σύμφωνα με την οποία μεταφέρονται υποχρεωτικά όλα τα αποθεματικά και τα ταμειακά διαθέσιμα των Οργανισμών του Δημοσίου, Δήμων και Περιφερειών στην Τράπεζα της Ελλάδας. Με δεδομένο ότι τα ασφαλιστικά Ταμεία, ούτως ή άλλως, έχουν ήδη μεταφέρει τα αποθεματικά τους στην ΤτΕ με τις αποφάσεις των Διοικητικών τους Συμβουλίων, όλα τα διαθέσιμα των Οργανισμών, θα βρεθούν πλέον στην ΤτΕ για να εξυπηρετήσουν την έλλειψη ρευστότητας που έχει το ελληνικό δημόσιο. Δηλαδή, δεσμεύονται όλα τα χρήματα που υπάρχουν, για να μπορεί η κυβέρνηση να αποπληρώνει τα χρέη στο ΔΝΤ, την ΕΕ, την ΕΚΤ και τους διεθνείς τοκογλύφους.

Κώστας Κούσιαντας, Παντελής Αυθίνος

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται τους τελευταίους εννιά μήνες στην Ουκρανία έχουν οδηγήσει σε μία κρίση, από τις σοβαρότερες που έχουν εκδηλωθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Για την αριστερά αποτέλεσε εξ αρχής ένα δύσκολο ζήτημα και ένα πεδίο αντιπαράθεσης διαφορετικών προσεγγίσεων. Ο λόγος γι’ αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το γεγονός, ότι στην ουκρανική κρίση συμπυκνώνονται μια σειρά από σημαντικές συγκρούσεις και αντιθέσεις (σύγκρουση ιμπεριαλισμών, σύγκρουση τμημάτων της άρχουσας τάξης και του πολιτικού συστήματος, αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, σύγκρουση με τον φασισμό, εθνικό-αποσχιστικό κίνημα), αλλά κυρίως με το γεγονός, ότι το σύνολο των αντιθέσεων σχετίζεται με δύο εχθρικά μεταξύ τους κινήματα (Μαϊντάν, αντι-Μαϊντάν), τα οποία διχάζουν πολιτικά και γεωγραφικά τη χώρα και στα οποία η αριστερά δεν κατάφερε να έχει ουσιαστική παρέμβαση και να καθορίσει το πολιτικό τους περιεχόμενο και τους στόχους τους.

Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25-1-2015 δημιούργησε κλίμα αισιοδοξίας στην μεγάλη πλειοψηφία εργαζομένων και ανέργων. Ο άμεσος σχηματισμός κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θόλωσε το προφίλ της «αριστερής κυβέρνησης», αλλά και μόνο η σκέψη ότι δεν υπήρχε ξανά στη θέση του Πρωθυπουργού ο Αντώνης Σαμαράς, και μόνο η εικόνα του Βαρουφάκη να λέει στον Ντάισεμπλουνγκ ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν συζητάει με την τρόικα, εξακολουθούσε να γεννά αισθήματα χαράς στην ταλαιπωρημένη, περιφρονημένη και ταπεινωμένη λαϊκή πλειοψηφία.