Τετάρτη, 04 Μαϊος 2022 15:57

Γιατί η Αριστερά πρέπει να υποστηρίξει τα όπλα για την Ουκρανία!

 

 

Stephen R. Shalom

Γιατί η Αριστερά πρέπει να υποστηρίξει τα όπλα για την Ουκρανία!

[Σημείωση: Αυτό το άρθρο υποβλήθηκε αρχικά στο Jacobin με την ελπίδα να ξεκινήσει μια συζήτηση μεταξύ της ριζοσπαστικής αριστεράς. Απορρίφθηκε!]

Σε ένα πρόσφατο άρθρο στο Jacobin, με τίτλο «Τι αγνοούν οι επικριτές της αριστεράς σχετικά με τις στρατιωτικές λύσεις για την Ουκρανία» [i] , ο Branko Marcetic υποστηρίζει ότι η αριστερά θα πρέπει να αντιταχθεί στη δυτική στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία. Ο Marcetic καταδικάζει τη ρωσική εισβολή και πιστεύει ότι οι Ουκρανοί έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, αλλά επιμένει ότι δεν πρέπει να πάρουν όπλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τους συμμάχους τους. Η επιχειρηματολογία του δεν είναι αρκετά πειστική.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να σημειωθεί σχετικά με την επιχειρηματολογία του Marcetic είναι ότι επιμένει πως η κριτική του είναι για τους αριστερούς που ζητούν την αποστολή «επιθετικών» όπλων στο Κίεβο. Αλλά αυτός είναι ένας εντελώς παραπλανητικός τρόπος να θέσει τα πράγματα. Κανείς από την αριστερά δεν έχει ζητήσει την παράδοση «επιθετικών» όπλων. Ένα επιθετικό όπλο θα ήταν ένα όπλο που θα μπορούσε να επιτεθεί στη Ρωσία, αντί να υπερασπιστεί την Ουκρανία. Η διάκριση μεταξύ τέτοιων όπλων δεν είναι πάντα προφανής, αλλά, για παράδειγμα, τα αντιαρματικά και αντιαεροπορικά όπλα μπορούν κυρίως να χρησιμοποιηθούν αμυντικά κατά των ρωσικών δυνάμεων μέσα ή πάνω από το ουκρανικό έδαφος, ενώ οι βαλλιστικοί πύραυλοι μεσαίου βεληνεκούς θα μπορούσαν να φτάσουν στη Ρωσία. Αλλά η μεταφορά όπλων που θα επέτρεπαν στην Ουκρανία να επιτεθεί η ίδια στη Ρωσία δεν έχει προταθεί από κανέναν στην αριστερά. Όσοι αριστεροί συζήτησαν ρητά για επιθετικά όπλα το έκαναν ακριβώς για να απορρίψουν την παροχή τους στην Ουκρανία [ii] .

Ο Marcetic αμφισβητεί το αν η δυτική στρατιωτική βοήθεια έχει πράγματι κάνει κάποια διαφορά, υπονοώντας ότι οι αποτυχίες του ρωσικού στρατού οφείλονται απλώς στη δική του ανικανότητα. Πιστεύει άραγε ότι μια άοπλη Ουκρανία θα μπορούσε να αποκρούσει ακόμη και μια ανίκανη ρωσική εισβολή; Αλλά στη συνέχεια, υποστηρίζει ότι:

«αν η δυτική στρατιωτική βοήθεια πράγματι απέτρεψε μια γρήγορη ουκρανική ήττα, απέναντι σε έναν ρωσικό στρατό που δεν πολεμά ακόμη σε πλήρη δυναμικότητα, τότε αυτό έχει επίσης τον κίνδυνο να παρατείνει απλώς τον πόλεμο και τα ουκρανικά δεινά και τελικά να οδηγήσει τη Μόσχα να αυξήσει τη βιαιότητα της επίθεσής της ως λύση στο αδιέξοδο».

Είναι αλήθεια ότι μια τέτοια αντεπίθεση ενέχει πάντα τον κίνδυνο παράτασης του πολέμου και των δεινών. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ποτέ δεν θα πιέζαμε εμείς, από μακρυά, αυτούς που αμύνονται να συνεχίσουν να πολεμούν. Αυτή είναι μια απόφαση που πρέπει να πάρουν οι ίδιοι οι αμυνόμενοι: αυτοί θα επωμιστούν τις συνέπειες και, έτσι, μόνο αυτοί μπορούν να αποφασίσουν αν οι κίνδυνοι της παράτασης των μαχών υπερτερούν του κόστους της ήττας. Όμως, αν τα ίδια τα θύματα μιας άδικης επίθεσης θέλουν να αντισταθούν, εμείς υποστηρίζουμε πως θα πρέπει να τους δοθούν τα μέσα για να το κάνουν. Η αντίθετη άποψη του Marcetic φαίνεται να είναι ότι εναπόκειται σε αυτόν και σε άλλους ξένους να αποφασίσουν αν είναι καλύτερα να παραδοθούν ή να αντισταθούν. Όπως εξήγησε ο Volodymyr Artiukh, Ουκρανός σοσιαλιστής και εκδότης του Commons: Journal of Social Criticism [iii] , μιας αριστερής ουκρανικής έκδοσης, μετά την απόσυρση του ρωσικού στρατού από τις πόλεις και τα χωριά γύρω από το Κίεβο, που αποκάλυψε τη βίαιη και συστηματική σφαγή αμάχων:

«Είναι επώδυνο, αλλά δεν αποτελεί έκπληξη ή κάτι που δεν θα μπορούσε κανείς να προβλέψει. Δεν υπάρχει επίσης κανένας λόγος να πιστεύουμε πως δεν θα επαναληφθεί και σε άλλα κατεχόμενα μέρη. Αυτό εγείρει το εξής ερώτημα: Ποιο είναι το κόστος μιας απαγόρευσης προμήθειας όπλων στον ουκρανικό στρατό, όπως υποστηρίζουν πολλοί αριστεροί; Νομίζω ότι είναι θεμιτή η συζήτηση για την προμήθεια όπλων. Υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ και κατά. Όμως η όποια θέση πρέπει να αναγνωρίσει και το σχετικό κόστος και να αναλαμβάνεται η ευθύνη της για όποιον την υποστηρίζει» [iv] .

Και το ενδεχόμενο κόστος μοιάζει όλο και πιο τρομαχτικό [v] .

Κάθε φορά που οι άνθρωποι πολεμούν σε έναν δίκαιο πόλεμο και εφοδιάζονται με τα μέσα για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, υπάρχει ο κίνδυνος αυτό να οδηγήσει σε περισσότερα δεινά. Τα σοβιετικά και κινεζικά όπλα στο Βιετνάμ έδωσαν στους Βορειοβιετναμέζους και στο NLF τη δυνατότητα να συνεχίσουν να πολεμούν και μπορεί, εκ των υστέρων, να προκάλεσαν περισσότερα δεινά στο λαό του Βιετνάμ από ό,τι, ας πούμε, η απόφαση της δανέζικης κυβέρνησης να μην αντισταθεί στην εισβολή των Ναζί στη χώρα της, το 1940. Κάθε ευαίσθητος άνθρωπος θα ανησυχούσε γι’ αυτό, αλλά μήπως αυτό συνεπάγεται πως η διεθνής αριστερά θα έπρεπε να είχε καλέσει τη Μόσχα και το Πεκίνο να σταματήσουν τις παραδόσεις όπλων στο Βιετνάμ, και να περιορίσουν την υποστήριξή τους σε μη στρατιωτική βοήθεια; Ή μήπως θα έπρεπε να αφήσουν αυτή την απόφαση στους ίδιους τους Βιετναμέζους και να υποστηρίξουν το δικαίωμά τους να αποκτήσουν τα όπλα που χρειάζονταν και ζητούσαν;

Βέβαια, μπορεί να συμβεί σε κάποια σύγκρουση να έχει κανείς λόγους να πιστεύει πως η απόφαση για τη συνέχιση της μάχης δεν λαμβάνεται από το λαό του έθνους που δέχεται την επίθεση, αλλά από μια ελίτ που αποφασίζει αντιδημοκρατικά στο όνομα του λαού. Όμως, καμία από τις αναφορές από την Ουκρανία δεν υποδηλώνει ότι ο Ζελένσκι εξαναγκάζει τον πληθυσμό να συνεχίσει να πολεμά ενάντια στις επιθυμίες του. Και τίποτα δεν υποδηλώνει ότι είναι η αδιαλλαξία της ουκρανικής κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις που κρατά τον πόλεμο σε εξέλιξη, εκτός αν η άρνηση της πλήρους παράδοσης αποτελεί αδιαλλαξία. (Η Ουκρανία έχει προτείνει, με ορισμένες διεθνείς εγγυήσεις, να ανακηρύξει τον εαυτό της ουδέτερο κράτος, υποσχόμενη να μην ενταχθεί σε στρατιωτικούς συνασπισμούς και να μην φιλοξενήσει ξένες στρατιωτικές βάσεις ούτε ξένα στρατεύματα, καθώς και να απέχει από την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, καθώς και να επιλύσει το ζήτημα της Κριμαίας μέσω διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία, σε μια περίοδο 15 ετών, δεσμευόμενη να μην προσπαθήσει να επιλύσει τα ζητήματα αυτά με στρατιωτικά μέσα [vi] ).

Ο Marcetic ρωτά:

«Όμως η έκκληση για παροχή επιθετικής στήριξης, ανεξαρτήτως πρακτικών επιπτώσεων, σε μια χώρα που δέχεται εισβολή ή καταπιέζεται από μια μεγαλύτερη δύναμη, αποτελεί πράγματι μια αρχή που οι σημερινοί φιλελεύθεροι παρεμβατιστές θα εφάρμοζαν με συνέπεια;»

Σημειώστε και πάλι τη χρήση της λέξης «επιθετική» για να περιγράψει τα όπλα. Και σημειώστε την αναφορά του στους «φιλελεύθερους παρεμβατιστές» ως έναν τρόπο να υπονοήσει ότι η υποστήριξη του δικαιώματος της Ουκρανίας στην αυτοάμυνα σας καθιστά με κάποιο τρόπο αναγκαστικά «φιλελεύθερο παρεμβατιστή» και όχι σοσιαλιστή διεθνιστή. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, κανείς δεν αγνοεί τις πρακτικές συνθήκες. Κανείς δεν προτείνει τη λήψη μέτρων που εγκυμονούν τον κίνδυνο ενός παγκόσμιου πολέμου. Αν ο Marcetic πιστεύει το αντίθετο, πρέπει να κατονομάσει αυτούς που έχουν κάνει τέτοιες προτάσεις και να μην υπονοεί ότι αυτή η κατηγορία ισχύει για όσους ρητά αντιτίθενται σε αυτές.

Ο Marcetic χρησιμοποιεί διάφορες αναλογίες για να στηρίξει την αντίθεσή του στα αμερικανικά όπλα για την Ουκρανία. Κανείς, λέει, δεν ζήτησε από την Κίνα ή τη Ρωσία να παραδώσουν όπλα στο Ιράκ το 2003, παρόλο που αντιταχθήκαμε στην αμερικανική εισβολή. Αλλά ο λόγος για τον οποίο κανείς δεν ζήτησε να δοθούν όπλα στον Σαντάμ Χουσεΐν από το εξωτερικό είναι ότι ο ίδιος ήταν ένας αιματοβαμένος δικτάτορας που κυβερνούσε έναν λαό απρόθυμο να πολεμήσει για λογαριασμό του, όπως αποδεικνύεται από την έλλειψη λαϊκής αντίδρασης στην εισβολή.

Σε μια άλλη αναλογία, ο Marcetic ρωτάει: «θα πρέπει άραγε η αριστερά να εγκαταλείψει το αίτημά της προς την Ουάσινγκτον, για μεσολάβηση και εφαρμογή συμφωνίας μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, και αντ’ αυτού να ζητήσει την αποστολή δισεκατομμυρίων δολαρίων σε όπλα στη Χαμάς στη Γάζα;». Αλλά αυτό είναι ανόητο. Τα όπλα στέλνονται για να επιτρέψουν στους ανθρώπους να υπερασπιστούν τον εαυτό τους σε έναν δίκαιο πόλεμο, όταν δεν υπάρχει μη βίαιος τρόπος να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Στην περίπτωση του Ισραήλ-Παλαιστίνης, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρειάζεται να ασκήσουν στρατιωτική βία εναντίον του Ισραήλ, για να το πιέσουν να βγάλει τη μπότα του από το λαιμό των Παλαιστινίων. Το μόνο που χρειάζεται είναι να σταματήσουν να υποστηρίζουν το Ισραήλ! Αν η Ουάσινγκτον ανακοίνωνε ότι πρόκειται να υποστηρίξει τις κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας κατά του Ισραήλ και να διακόψει τη στρατιωτική της βοήθεια, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να συνεχίσει τις παραβιάσεις του διεθνούς και ανθρωπιστικού δικαίου. Και αν το Ισραήλ συνέχιζε, ένα ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας που θα επέτρεπε την παρουσία ειρηνευτικών δυνάμεων ή μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τη Γάζα για την προστασία των Παλαιστινίων θα ήταν σκόπιμο –και δυνατό–, φτάνει η Ουάσινγκτον, σε αυτό το εξαιρετικά μη ρεαλιστικό σενάριο, να άλλαζε τη θέση της.

Υπάρχουν αμέτρητες περιπτώσεις όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες αρκούσε να δώσουν το σύνθημα για να κάνουν τους βάναυσους υφισταμένους τους να σταματήσουν. Έτσι, το 1986, ήταν περιττό να στείλουν όπλα στους διαδηλωτές της Λαϊκής Εξουσίας στις Φιλιππίνες που ζητούσαν από τον Μάρκος να παραιτηθεί. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένας γερουσιαστής προσκείμενος στον Ρέιγκαν να καλέσει στο τηλέφωνο τον δικτάτορα των Φιλιππίνων και να του πει ότι είχε έρθει η ώρα να φύγει. Ο Μάρκος θα βρισκόταν στο επόμενο αεροπλάνο για να φύγει από τη χώρα.

Ο Marcetic θίγει το πρόβλημα της ακροδεξιάς ταξιαρχίας Αζόφ (και, χωρίς έκπληξη, μια φωτογραφία βετεράνων του Αζόφ συνοδεύει το άρθρο του Marcetic). Αναρωτιέται:

«Τι θα μπορούσε να συμβεί εάν τέτοιες ομάδες έχουν εύκολη πρόσβαση στον άφθονο οπλισμό που εξαπλώνεται τώρα στη χώρα; Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το μέλλον της εύθραυστης δημοκρατίας της Ουκρανίας ή ακόμη και για την εξουσία του Ζελένσκι; Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό για ευάλωτες μειονότητες όπως οι Ρομά και η κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ, οι οποίες έχουν κατά συρροή στοχοποιηθεί βίαια από αυτές τις ομάδες; Πώς θα μπορούσε να επηρεάσει τις προοπτικές για διαρκή ειρήνη, ή τουλάχιστον σταθερότητα, στην περιοχή μόλις τελειώσει ο πόλεμος;».

Αλλά και τι πιστεύει ο Marcetic ότι θα σημαίνει για την εύθραυστη δημοκρατία της Ουκρανίας, αν η χώρα κατακτηθεί από τον πιο αυταρχικό γείτονά της;

Τι θα σημαίνει για τις σεξουαλικές μειονότητες της Ουκρανίας αν το Κίεβο ηττηθεί από έναν εχθρό που θεωρεί τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ ως όπλο που χρησιμοποιεί η Δύση [vii] για να αποδυναμώσει και να αποσταθεροποιήσει τη Ρωσία; Η κοινωνική προκατάληψη καθιστά εδώ και καιρό δύσκολη τη ζωή των Ουκρανών ΛΟΑΤΚΙ, ωστόσο, η Ουκρανία ήταν πριν από τον πόλεμο καταφύγιο για ΛΟΑΤΚΙ άτομα από άλλες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης. Όπως εξήγησε ο συνιδρυτής του ουκρανικού Pride, «αν κερδίσει η Ρωσία, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα στην Ουκρανία θα χάσουν όλα όσα έχουν πετύχει τα τελευταία χρόνια» [viii] . Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλά μέλη της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ της Ουκρανίας εντάχθηκαν στον ουκρανικό στρατό για να πολεμήσουν [ix] .

Το ίδιο και οι Ρομά έχουν πράγματι υποστεί τρομερή μεταχείριση στην Ουκρανία, αλλά η άποψή τους για το τι θα σήμαινε για αυτούς μια ρωσική νίκη φαίνεται από το γεγονός ότι προσφέρονται εθελοντικά να υπερασπιστούν την Ουκρανία [x] . Όπως έχει γράψει ο Sean Benstead:

«Παρά τους ψεύτικους ισχυρισμούς του Πούτιν για μια φασιστική χούντα στο Κίεβο, το φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος –όσο ανίκανο και διεφθαρμένο από θεσμικές προκαταλήψεις– διατηρεί ημι-ανταποκρινόμενους δημοκρατικούς θεσμούς και τουλάχιστον την υπόσχεση επιστροφής σε μια λιγότερο αυταρχική τάξη μόλις επιστρέψει η ειρήνη. Για τους Ουκρανούς Ρομά, αυτό αξίζει να το υπερασπιστούν με τη ζωή τους. Στο πλαίσιο του ουκρανικού φιλελεύθερου δημοκρατικού κράτους, όσο κατεστραμμένο και δυσλειτουργικό και αν είναι, αφήνει πάντως τη δυνατότητα να δημιουργούνται κοινωνικά κινήματα, να επωφελούνται από τις συμβουλές των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να πετυχαίνουν παραχωρήσεις από τους πολιτικούς και πολιτειακούς θεσμούς» [xi] .

Αλλά φυσικά, ούτε οι Ρομά, ούτε η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, ούτε οι δημοκρατικοί ακτιβιστές γενικά μπορούν να υπερασπιστούν τα περιορισμένα δικαιώματα που έχουν εξασφαλίσει, αν δεν έχουν όπλα.

Η αριστερά της Ουκρανίας γνωρίζει τα πάντα για τη δεξιά βία· την έχουν αντιμετωπίσει οι ίδιοι. Αλλά αυτό δεν τους οδήγησε να ζητήσουν να μην επιτραπεί στην Ουκρανία να έχει όπλα. Ο Taras Bilous της ουκρανικής δημοκρατικής σοσιαλιστικής οργάνωσης Sotsialnyi Rukh έγραψε στο Twitter:

«Πριν από τον πόλεμο, έκανα ό,τι μπορούσα με αυτό το πρόβλημα. Αφού εμφανίστηκα σε μια αντιφασιστική διαμαρτυρία με μια πινακίδα που ζητούσε τη διάλυση του ακροδεξιού συντάγματος Αζόφ (φωτογραφία), δέχτηκα απειλές και αναγκάστηκα να κρυφτώ για κάποιο διάστημα» [xii] .

Ωστόσο, δεν έχει καμία αμφιβολία ότι για να υπάρξει κοινωνική πρόοδος απαιτείται η Ουκρανία να αποκτήσει όπλα για να υπερασπιστεί τον εαυτό της, ακόμη και αν αυτό σημαίνει πως ορισμένα από τα όπλα θα καταλήξουν στα χέρια ακροδεξιών μαχητών, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν ένα μικρό κλάσμα των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας [xiii] .

Ο Marcetic συνεχίζει να συζητά την περίπτωση του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Ενώ ήταν λογικό για την αριστερά να ζητά την αποστολή όπλων στην Ισπανική Δημοκρατία, λέει, αυτό δεν ισχύει για τον εξοπλισμό της Ουκρανίας: «Οι Ισπανοί πολεμούσαν φασίστες, ενώ στην προκειμένη περίπτωση το αποτέλεσμα της δυτικής πολιτικής είναι να εξοπλίζει έμμεσα τους φασίστες». Αυτή είναι μια επαίσχυντη διατύπωση. Οι Ουκρανοί επίσης «πολεμούν φασίστες»· προσπαθούν να αποκρούσουν έναν βάναυσο, δεξιό, ιμπεριαλιστικό, εθνικοσοβινιστή εισβολέα που αρνείται την ύπαρξη του κράτους τους και του λαού τους. Και θυμηθείτε ότι υπήρχαν σάπιοι άνθρωποι στο πλευρό της Ισπανικής Δημοκρατίας, και μάλιστα κατείχαν πολύ ισχυρότερη θέση στην Ισπανία από ό,τι ο μικρός αριθμός φασιστών στην Ουκρανία.

Αλλά μην με παρεξηγήσετε, λέει ο Marcetic: «Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι η Ουκρανία δεν αξίζει την αλληλεγγύη και την υποστήριξή μας, αλλά σημαίνει ότι πρέπει να σκεφτούμε προσεκτικά τη μορφή που παίρνει αυτή η υποστήριξη». Μετάφραση: Έχετε την αλληλεγγύη και την υποστήριξή μας, όχι όμως και τόση ώστε να σας δώσει πραγματικά τα μέσα για να υπερασπιστείτε τον εαυτό σας.

Ο Marcetic ανησυχεί ότι οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί αξιωματούχοι ελπίζουν να μετατρέψουν την Ουκρανία σε μια επανάληψη του Αφγανιστάν, δημιουργώντας ένα τέλμα για τη Ρωσία, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο κόστος. Έτσι, ναι, αν η Ουάσινγκτον ή το Λονδίνο επέβαλλαν τα όπλα στην Ουκρανία παρά την επιθυμία της να παραδοθεί, αυτό θα ήταν ηθικά απαράδεκτο. Αλλά αυτό είναι το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει. Όπως επισήμανε ο Gilbert Achcar, «δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα από τότε που ξεκίνησε η ρωσική εισβολή χωρίς ο Ουκρανός πρόεδρος να κατηγορήσει δημοσίως τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ ότι δεν έστειλαν αρκετά όπλα, ούτε σε αριθμό ούτε και σε αυτά που χρειάζονται» [xiv] .

Μπορούμε πραγματικά άραγε να πούμε στους Ουκρανούς: Για το δικό σας καλό είναι που κλείνουμε τα αυτιά μας στις εκκλήσεις σας για να έχετε τα μέσα να αμυνθείτε;

Μετάφραση: elaliberta.gr

Stephen R. Shalom, “Why the Left Must Support Arms for Ukraine!”, New Politics, 20 Απριλίου 2022, https://newpol.org/why-the-left-must-support-arms-for-ukraine/.

Ο Stephen R. Shalom είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του New Politics. Είναι μέλος της DSA, του Internationalism from Below και της Jewish Voice for Peace.

Σημειώσεις

 

[i]  Branko Marcetic, “What the Left’s Critics Ignore About Military Solutions to Ukraine”, Jacobin, 27 Μαρτίου 2022, https://www.jacobinmag.com/2022/03/left-antiwar-policy-ukraine-russian-invasion-war-levitz-liberal-interventionism

[ii]  Gilbert Achcar, “Six FAQs on Anti-Imperialism Today and the War in Ukraine”, New Politics, 19 Μαρτίου 2022, https://newpol.org/six-faqs-on-anti-imperialism-today-and-the-war-in-ukraine/ [Gilbert Achcar, «Έξι συχνές ερωτήσεις για τον αντιιμπεριαλισμό σήμερα και τον πόλεμο στην Ουκρανία», e la libertà, 22 Μαρτίου 2022,  https://www.elaliberta.gr/

[iii]  Commons: Journal of Social Criticism, https://commons.com.ua/en/

[iv]  Volodymyr Artiukh, Twitter, 3 Απριλίου 2022, https://twitter.com/R2khV/status/1510528220415893506

[v]  Timothy Snyder, “Russia’s genocide handbook”, Timothy Snyder, 8 Απριλίου 2022, https://snyder.substack.com/p/russias-genocide-handbook?s=r

[vi]  “Ukraine’s 10-point plan Journalist Farida Rustamova obtained the full list of Kyiv's proposals to Moscow on March 29”, Meduza / Медуза, 29 Μαρτίου 2022, https://meduza.io/en/slides/ukraine-s-10-point-plan.

[vii]  Emil Edenborg, “Putin’s Anti-Gay War on Ukraine”, Boston Review, 14 Μαρτίου 2022, https://bostonreview.net/articles/putins-anti-gay-war-on-ukraine/

[viii] Jamie Wareham, “Ukrainian LGBTQ Soldiers Fight Against ‘Darkness’ Of Russian Invasion”, Forbes, 16 Μαρτίου 2022, https://www.forbes.com/sites/jamiewareham/2022/03/16/ukrainian-lgbtq-soldiers-fight-against-darkness-of-russian-invasion/?sh=6a0c5b7d3177.

[ix]  Enrique Anarte, “LGBTQ+ Ukrainians fight for their country, and their rights”, Reuters, 18 Μαρτίου 2022, https://www.reuters.com/article/ukraine-crisis-lgbt-army/corrected-lgbtq-ukrainians-fight-for-their-country-and-their-rights-idUSL5N2VK3AK. – Ankush Kumar, “Ukraine’s Gay Combat Volunteers Are Ready to Fight for Their Lives Against Anti-LGBTQ Putin”, The Daily Beast, 25 Φεβρουαρίου 2022, https://www.thedailybeast.com/ukraines-gay-combat-volunteers-are-ready-to-fight-for-their-lives-against-anti-lgbtq-vladimir-putin

[x]  Sean Benstead, “How Russia’s War Has Hit Ukraine’s Roma People”, Jacobin, 3 Απριλίου 2022, https://www.jacobinmag.com/2022/04/russian-war-invasion-ukraine-roma-romani-violence. “EXCLUSIVE TO ROMEA TV: Interview with Romani soldiers serving in the Army of Ukraine at the front”, Romea.cz, 29 Μαρτίου 2022, http://www.romea.cz/en/news/world/exclusive-to-romea-tv-interview-with-romani-soldiers-serving-in-the-army-of-ukraine-at-the-front

[xi]  Sean Benstead, “How Russia’s War Has Hit Ukraine’s Roma People”, Jacobin, 3 Απριλίου 2022, https://www.jacobinmag.com/2022/04/russian-war-invasion-ukraine-roma-romani-violence.

[xii] Taras Bilous, Twitter, 7 Απριλίου 2022, https://twitter.com/ahatanhel/status/1512133183101411328

[xiii]  Ivan Gomza, “Too Much Ado About Ukrainian Nationalists: the Azov Movement and the War in Ukraine”, Krytyka, Απρίλιος 2022, https://krytyka.com/en/articles/too-much-ado-about-ukrainian-nationalists-the-azov-movement-and-the-war-in-ukraine.

[xiv] Gilbert Achcar, “Contemptuous Denial of Agency in the Name of Geopolitics and/or Peace”, New Politics, 13 Απριλίου 2022, https://newpol.org/contemptuous-denial-of-agency-in-the-name-of-geopolitics-and-or-peace/ [Gilbert Achcar, «Περιφρονητική άρνηση της εκπροσώπησης στο όνομα της γεωπολιτικής και/ή της ειρήνης», e la libertà, 13 Απριλίου 2022,  https://www.elaliberta.gr/

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 09 Μαϊος 2022 00:03

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.