Βέλγιο, GA/SAP: «Από την Ουκρανία μέχρι την Παλαιστίνη η κατοχή είναι έγκλημα. Χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει ειρήνη!»
ΠΗΓΗ: Ουκρανία – Αλληλεγγύη
Στην ειρηνιστική διαδήλωση της 14 Ιουνίου 2026 στο Βέλγιο, η βελγική οργάνωση Gauche Anticapitaliste/SAP συμμετείχε επικεντρώνοντας στη θέση της δίκαιης ειρήνης και μοιράζοντας την πιο κάτω ανακοίνωση:
Δημοσιεύουμε παρακάτω το φυλλάδιο που θα μοιράσουμε κατά τη διαδήλωση ενάντια στη στρατιωτικοποίηση στις 14 Ιουνίου, στην οποία θα συμμετάσχουμε, παρά τις διαφωνίες μας με το κείμενο της πρόσκλησης, προκειμένου να προβάλλουμε τις θέσεις μας για μια δίκαιη ειρήνη.
Η Gauche Anticapitaliste (Αντικαπιταλιστική Αριστερά) δεν υποστηρίζει το κάλεσμα για τη διαδήλωση κατά της στρατιωτικοποίησης στις 14 Ιουνίου στις Βρυξέλλες. Εξηγούμε το λόγο εδώ.
Η πρόσκληση για διαδήλωση στις 14 Ιουνίου βάζει στο ίδιο «αντιμιλιταριστικό» καλάθι τα καπιταλιστικά σχέδια επανεξοπλισμού, τους νεοαποικιακούς πολέμους και την ένοπλη αντίσταση των λαών που δέχονται επιθέσεις από τον ιμπεριαλισμό. Η Gauche Anticapitaliste απορρίπτει αυτή τη σύγχυση. Λέμε ταυτόχρονα «Όχι στην καπιταλιστική στρατιωτικοποίηση», όχι στο «Rearm Europe» και «Ναι στον αγώνα των λαών ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις».
«Ο πόλεμος είναι φρίκη», λέει το κάλεσμα. Προφανώς. Ο πόλεμος γενικά είναι φρίκη. Με εξαίρεση τους φασίστες, κανείς δεν είναι υπέρ του πολέμου. Αλλά η καταδίκη του πολέμου γενικά δεν βοηθάει στο να πάρει κανείς θέση υπέρ της ειρήνης σε κάθε ειδική περίπτωση συγκεκριμένου πολέμου.
Η διάκριση μεταξύ της καπιταλιστικής στρατιωτικοποίησης και του δικαιώματος των λαών που δέχονται επίθεση στην αυτοάμυνα είναι κρίσιμη σήμερα, καθώς οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιστρέφουν ανοιχτά σε πολέμους λεηλασίας. Η στρατιωτική παραγωγή αναζωογονείται με προφανείς στόχους: την αρπαγή πλούτου και εδαφών και την ενίσχυση της θέσης τους έναντι των ανταγωνιστών τους, εις βάρος των λαών.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Gauche Anticapitaliste υπερασπίζεται το δικαίωμα των λαών που δέχονται επίθεση να αμυνθούν ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, ακόμη και με όπλα. Η ήττα του επιτιθέμενου είναι, εξάλλου, γενικά η προϋπόθεση για την ειρήνη. Αυτό ήταν ένα από τα διδάγματα της ήττας των ναζιστών το 1945. Ήταν επίσης το μεγάλο δίδαγμα της ήττας των ΗΠΑ στο Βιετνάμ το 1975. Η επικαιρότητα δείχνει ότι αυτό το δίδαγμα παραμένει σε ισχύ και σήμερα.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν αιφνιδιαστικά έναν καταστροφικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο εναντίον του Ιράν. Εκφράζοντας την αλληλεγγύη της προς τον ιρανικό λαό ενάντια στην εγκληματική δικτατορία των μουλάδων, η Gauche Anticapitaliste θεωρεί ταυτόχρονα ότι το Ιράν έχει το νόμιμο δικαίωμα να αμυνθεί. Πηγαίνουμε ακόμη πιο πέρα: παρόλο που μια ήττα του Τραμπ και του Νετανιάχου θα απέχει πολύ από το να εξασφαλίσει την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στη Μέση Ανατολή, εμείς ελπίζουμε ωστόσο οι επιτιθέμενοι αυτοί να ηττηθούν. Γιατί ένα πράγμα είναι σίγουρο: η νίκη τους θα οδηγούσε σε ακόμη περισσότερες αδικίες, καταχρήσεις και βία ενάντια στους λαούς της περιοχής.
Το ίδιο ισχύει και για την Ουκρανία, αν και η περίπτωση αυτή είναι ακόμη πιο ξεκάθαρη από του Ιράν. Η Ρωσία εξαπέλυσε αιφνιδιαστικά έναν καταστροφικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Από τη μία πλευρά έχουμε το νεοφασιστικό καθεστώς του Πούτιν (που υποστηρίζεται από τον νεοφασίστα Τραμπ), από την άλλη τον ουκρανικό λαό, που αρνείται να απαρνηθεί τον εαυτό του και να υποβιβαστεί η χώρα του σε αποικία. Είναι σαφές ότι η ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ήττα του Πούτιν. Είναι επίσης σαφές ότι αυτή η ήττα θα είναι ήττα για την διεθνή ακροδεξιά. Γι’ αυτό η Gauche Anticapitaliste είναι αλληλέγγυα με τον ουκρανικό λαό. Όλη η αριστερά θα έπρεπε να κάνει το ίδιο και να απαιτήσει από τις χώρες που αυτοαποκαλούνται δημοκρατικές να δώσουν στους Ουκρανούς τα μέσα να αντισταθούν.
Αντ’ αυτού, τι κάνει το κάλεσμα [για τη διαδήλωση της 14/6/2026]; Αποκρύπτει την ευθύνη του επιτιθέμενου και εύχεται «το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία να ανοίξει το δρόμο για μια νέα συνειδητοποίηση της ανάγκης να επενδύσουμε σε ένα σύστημα συμπεριληπτικής ασφάλειας». Αλλά ποιο «τέλος του πολέμου», πώς, υπό ποιες προϋποθέσεις; Πλήρης απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων ή όχι; Αποζημιώσεις ή όχι; Καταδίκη του Πούτιν για εγκλήματα πολέμου ή όχι;
«Το Βέλγιο μπορεί να διαδραματίσει προληπτικό ρόλο στην επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας με τη Ρωσία», αναφέρει το κάλεσμα της διαδήλωσης για τις 14 Ιουνίου. Ωστόσο, ο Πούτιν αποκλείει κάθε «ειρηνευτική συμφωνία» που θα περιελάμβανε την πλήρη απόσυρση των στρατευμάτων του, αποζημιώσεις και, φυσικά, τη δική του καταδίκη. Το αίτημα των διοργανωτών να διαδραματίσει το Βέλγιο ενεργό ρόλο, κλπ., δεν μπορεί επομένως να ερμηνευθεί παρά ως υποστήριξη ενός συμβιβασμού μεταξύ Τραμπ και Πούτιν εις βάρος του ουκρανικού λαού (του οποίου το δικαίωμα να εκφραστεί ο ίδιος για το περιεχόμενο αυτής της λεγόμενης «συμφωνίας» δεν αναφέρεται καν!). Αυτή είναι, σε γενικές γραμμές, η γραμμή του Bart De Wever [πρωθυπουργού], που όμως επίσης στηρίχτηκε από ορισμένους που υπογράφουν το κάλεσμα, κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής συζήτησης για το Euroclear [συζήτηση για τα ρωσικά κεφάλαια στο Βέλγιο].
«Η διπλωματία και η αποκλιμάκωση αποτελούν τη μήτρα μιας διαρκούς ειρήνης», αναφέρει το κάλεσμα. Όχι. Εξισώνοντας θύμα και θύτη σημαίνει υιοθέτηση της πλευράς του επιτιθέμενου.
Το θεμέλιο μιας διαρκούς ειρήνης, στην Ουκρανία, στην Παλαιστίνη και παντού, είναι η δικαιοσύνη. Χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει ειρήνη.
