Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018 11:06

Η σκανδαλώδης θέση του φόρουμ του Σάο Πάολο για τη Νικαράγουα

Κατηγορία Κόσμος

Ernesto Herrera

Η σκανδαλώδης θέση του φόρουμ του Σάο Πάολο για τη Νικαράγουα

Ιούλιος 2018, Αβάνα. Στην εξέδρα των αρχηγών κρατών: ο Μιγκέλ Ντίας Κανέλ, ο Ραούλ Κάστρο (εκλεγμένος πρόεδρος και πρόεδρος της Κούβας), ο Νικολάς Μαδούρο (Βενεζουέλα), ο Έβο Μοράλες (Βολιβία) και ο Σαλβαδόρ Σάντσες Σερέν (Ελ Σαλβαδόρ) άνοιξαν τις συνόδους του XXIV Φόρουμ του Σάο Πάολο (SPF), της ετήσια διάσκεψης κορυφής των λατινοαμερικάνικων προοδευτικών πολιτικών ρευμάτων.

Περισσότεροι από 400 αντιπρόσωποι, επισκέπτες και παρατηρητές από 53 χώρες γέμισαν το Παλάσιο ντε λας Κονβεσιόνες. Ήταν εκπρόσωποι κομμάτων και μετώπων, πολλοί βουλευτές, αξιωματούχοι, διοικητικοί υπάλληλοι, εμπειρογνώμονες, κληρονόμοι μιας «κυβερνητικής κουλτούρας».

Έγιναν αφιερώματα στον Φιντέλ και στον Τσάβες, «πατέρες της λατινοαμερικανικής ανεξαρτησίας και ηγέτες των προοδευτικών ρευμάτων της περιοχής». Υπήρξαν αιτήματα για την απελευθέρωση του πρώην Προέδρου της Βραζιλίας Λούλα, φυλακισμένου στην Κουριτίμπα. Και δόθηκαν συγχαρητήρια για τη νίκη του Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ στο Μεξικό.

Με έντονο τρόπο, ο προεδρεύων Κουβανός Ντίας Κανέλ, προειδοποίησε: «Η άνοδος της δεξιάς καθιστά αναγκαία την επιστροφή στο ιδανικό του Φιντέλ». Η πρόεδρος της Βραζιλίας (που ανατράπηκε από πραξικόπημα), Ντίλμα Ρούσεφ, υπογράμμισε αυτή την κληρονομιά: «ο Φιντέλ μεριμνούσε για τον λαό του και ταυτόχρονα ανησυχούσε για τη μοίρα άλλων εθνών»1.

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, και επόμενος πρόεδρος του Φόρουμ Νικολάς Μαδούρο επανέλαβε το σενάριο: «Όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και βρίσκεται σε παρακμή, θα υπάρχουν συνωμοσίες και ίντριγκες εναντίον των προοδευτικών κυβερνήσεων.» Ο Βολιβιανός συνάδελφός του, ο Πρόεδρος Έβο Μοράλες, επισήμανε τον κύριο εχθρό: ο Ντόναλντ Τραμπ. Ο πρεσβευτής των Σαχράουι στη Νικαράγουα, Σουλεϊμάν Ταγιέμ Αχμέντ Σάλεμ, δήλωσε: «Εδώ ζητάμε υποστήριξη και διοχετεύουμε την παγκόσμια αλληλεγγύη της αριστεράς».

Εν τω μεταξύ, μακριά από τις ανέσεις του Παλατιού, η δημοκρατική εξέγερση επιμένει στη Νικαράγουα. Οι σπουδαστές, οι εργάτες, οι αγρότες, οι διανοούμενοι, οι γιατροί, οι δημοσιογράφοι και οι κοινότητες βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους χωρίς να χρησιμοποιούν επιθετικά όπλα για την υπεράσπιση της ελευθερίας. Τα οδοφράγματα, οι πολιτικές απεργίες και οι μαζικές διαδηλώσεις επιβεβαιώνουν το δημοκρατικό θάρρος του λαού του Σαντίνο.

Αντιμετωπίζουν το καθεστώς Ορτέγκα-Μουρίγιο. Η εξάπλωση του τρόμου δεν τους κάνει να λυγίσουν. Ούτε οι παραστρατιωτικές ομάδες. Ούτε οι εκατοντάδες δολοφονίες, εξαφανίσεις, πολιτικές συλλήψεις. Ούτε η εισβολή στα πανεπιστήμια και στα νοσοκομεία. Ούτε οι σφαγές στη Μάναγουα, τη Μάσαγια, τη Λεόν και σε άλλες πόλεις. Ούτε οι διωγμοί πρώην αντι-Σομοζικών μαχητών και διοικητών ανταρτών, ιδρυτών του FSLN.

Αυτά δεν αποσπούν την προσοχή των αντιπροσώπων του Φόρουμ. Είναι μόνο μια αντιδραστική επιχείρηση μεταξύ πολλών άλλων. Συνέχισαν να συσκέπτονται. Τέλος, ενέκριναν με «συναίνεση» την πρόταση της ομάδας εργασίας2.

Οι εκπρόσωποι αποδέχτηκαν αυτήν την εξωφρενική θέση. Η Διακήρυξη της Αβάνας δεν επιδέχεται καμιά διαφοροποίηση στην ανάγνωση: «Απορρίπτουμε έντονα την πολιτική παρεμβάσεων των Ηνωμένων Πολιτειών στις εσωτερικές υποθέσεις της Σαντινιστικής Νικαράγουα, μια χώρα στην οποία υλοποιείται η φόρμουλα που εφαρμόστηκε από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό σε χώρες που δεν ανταποκρίνονται στα ηγεμονικά του συμφέροντα, προκαλώντας βία, καταστροφή και θάνατο μέσω της χειραγώγησης και της αποσταθεροποιητικής δράσης των τρομοκρατικών ομάδων της πραξικοπηματικής [golpista] δεξιάς, μποϊκοτάροντας τον διάλογο ο οποίος είναι απαραίτητος για τη συνέχιση της διαδικασίας κοινωνικών μετασχηματισμών που προωθείται από το FSLN από την κυβέρνηση πρόεδρος της οποίας είναι ο διοικητής Ντανιέλ Ορτέγκα και η οποία έχει μειώσει σημαντικά τη φτώχεια και την κοινωνική ανισότητα σε αυτή την αδελφή χώρα.» (Μετάφραση του International Viewpoint από τον ιστότοπο του Φόρουμ του Σάο Πάολο3).

Σε μια παράγραφο η «κρατικές σκοπιμότητες» του προοδευτικού στρατοπέδου. Ως ασπίδα για ένα φιλικό καθεστώς. Αυτό ονομάζεται «εσωτερικές υποθέσεις». Οι πολιτικές και οικονομικές αιτίες της «σημερινής κρίσης» είναι άσχετες. Ακόμη λιγότερο οι συνέπειές της: η υποβάθμιση των ελευθεριών και η κοινωνική καταστροφή.

Η «κρατικές σκοπιμότητες» είναι η δικαιολογία των συνεργατών. Νομιμοποιεί τις εγκληματικές ομάδες της δικτατορίας. Στην πραγματικότητα, υποστηρίζει την εξωδικαστική θανατική ποινή ως συστηματική μέθοδο πολιτικής και κοινωνικής καταστολής. Παραβλέπει το πλήθος των δημοκρατικών επιχειρημάτων της λαϊκής εξέγερσης.

Στην Αβάνα, η σύγκλιση των γραφειοκρατιών και του πολιτικού οπορτουνισμού έχει ξεπεράσει μια κόκκινη γραμμή. Οι «ιδεολογικές αναφορές» της αντεπαναστατικής πλευράς για μια ακόμη φορά θάβουν τις αξίες του ανθρωπισμού στην αλληλεγγύη, τον διεθνισμό και τον σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει σύγχυση.

Ως η κεντρική δύναμη του Φόρουμ του Σάο Πάολο, ως «ιστορική αναφορά του αντιιμπεριαλισμού», η ηγεσία του Κάστρο φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη γι' αυτό, επιβάλλοντας και πάλι την «επαναστατική της εξουσία» μέσα στην περίμετρο των «συνεργαζόμενων δυνάμεων». Αυτή τη φορά πρέπει να τις ευθυγραμμίσει με την κρατική τρομοκρατία στη Νικαράγουα. Αλλά όταν πρόκειται για τη λήψη στρατηγικών αποφάσεων (πολιτικών, οικονομικών, διπλωματικών) που ταιριάζουν στα συγκεκριμένα «γεωπολιτικά» συμφέροντα του Κράτους-Κόμματος, ξεχνά τις «συνεργαζόμενες δυνάμεις».

Παράξενο. Στην πραγματικά, αισχρό. Επειδή στις χώρες της πλειονότητας των κομμάτων και των μετώπων που εκπροσωπούνται στο Φόρουμ του Σάο Πάολο, λειτουργεί ένα πολυκομματικό σύστημα, ένα πρότυπο εκλογών, ο διαχωρισμός των εξουσιών, η θεσμοθετημένη διακυβέρνηση, η ελευθερία του τύπου και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με άλλα λόγια, τηρούν αυστηρά τους βασικούς κανόνες της αστικής «τυπικής δημοκρατίας».

Μια σαφής έκφραση προοδευτικής διγλωσσίας. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

 

Ιούλιος 1992, Μανάγκουα.

Η τρίτη συνάντηση του Φόρουμ του Σάο Πάολο. Το FSLN βρισκόταν στην αντιπολίτευση, πρόεδρος η Βιολέτα Τσαμόρο.

Μεταξύ των κυριότερων επισκεπτών ήταν ο Ερνέστ Μαντέλ. Ο Σαντινιστικός Τύπος σχολίασε την παρέμβασή του (El Nuevo Diario, Μανάγκουα, 19-7-92): «Μπροστά σε εκπροσώπους των διαφόρων λατινοαμερικανικών και ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων, ο Μαντέλ έθεσε ζητήματα που δεν φαίνεται να υπήρχαν στην ημερήσια διάταξη.» Προτείνοντας «να λύσουμε τους πολιτικούς κόμπους που δένουν τις ιδέες, η κατάθεση ενός από τους πιο γνωστούς μαρξιστές του 20ού αιώνα» αποσκοπούσε στο «να ανοίξουν λίγο οι κουρτίνες της αβεβαιότητας, για να μπει ο ήλιος, ίσως για πρώτη φορά, στην λατινοαμερικάνικη αριστερά.»4

Σε δύο παραγράφους συνόψισε επαναστατικές αρχές, σοσιαλιστικές ιδέες, ένα «πρόγραμμα» αγώνα:

«Το κύριο καθήκον των σοσιαλιστών και των κομμουνιστών είναι να προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν την αξιοπιστία του σοσιαλισμού στη συνείδηση εκατομμυρίων ανδρών και γυναικών. Αυτό θα γίνει δυνατό μόνο εάν το σημείο εκκίνησης μας είναι οι άμεσες ανάγκες και οι ανησυχίες αυτών των μαζών. Κάθε εναλλακτικό μοντέλο πολιτικής οικονομίας πρέπει να περιλαμβάνει αυτές τις προτάσεις.

Τέτοιες προτάσεις πρέπει να δώσουν την πιο συγκεκριμένη και αποτελεσματική βοήθεια στις μάζες για να αγωνίζονται με επιτυχία για τις ανάγκες τους. Μπορούμε να τις διατυπώσουμε με σχεδόν βιβλικούς όρους: να εξαλείψουμε την πείνα, να ντύσουμε τους γυμνούς, να προσφέρουμε μια αξιοπρεπή ζωή σε όλους, να σώσουμε τις ζωές εκείνων που πεθαίνουν λόγω έλλειψης κατάλληλης ιατρικής φροντίδας, να γενικεύσουμε την ελεύθερη πρόσβαση στον πολιτισμό, συμπεριλαμβανομένης της εξάλειψης του αναλφαβητισμού, στις ελευθερίες, στα ανθρώπινα δικαιώματα και να εξαλείψουμε την καταπιεστική βία σε όλες τις μορφές της.»

ρνέστ Μαντέλ, «Ο Σοσιαλισμός και το Μέλλον», International Viewpoint, τεύχος 234, 14 Σεπτεμβρίου 1992.)

Ένα πράγμα είναι σαφές. Οι «ιδέες» που παρουσίασε ο Μαντέλ δεν ήταν «εκτός ατζέντας». Πρότειναν δράσεις από αντι-καπιταλιστική προοπτική, η οποία δεν απασχολούσε πλέον την τότε ενωμένη αριστερά.

Οι κουρτίνες παρέμειναν κλειστές και μέσα δεν λάμπει ο ήλιος. Η στρατηγική αβεβαιότητα άνοιξε το δρόμο για τον «πολιτικό ρεαλισμό».

Δέκα χρόνια αργότερα, ο Ρομπέρτο Ρεγκαλάδο, μέλος της ομάδας εργασίας και ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας, περιέγραψε τη συνάντηση της Managua το 1992 ως τη μέγιστη έκφραση μιας «κρίσης της παιδικής ηλικίας». Το σημείο καμπής, από το οποίο θα επιβάλλονταν οι όροι του «αντιιμπεριαλισμού» και του «αντι-νεοφιλελευθερισμού». Χωρίς την πρόθεση να είναι μια νέα Διεθνής με μια σοσιαλιστική ατζέντα, αλλά αντίθετα, ένα πλουραλιστικό φόρουμ, με το κεφάλι του στερεωμένο στη διαχείριση του κράτους.5

Το 1997, τα κόμματα του Φόρουμ διέθεταν ήδη περίπου το τριάντα τοις εκατό των βουλευτών της Λατινικής Αμερικής και κυβερνούσαν σημαντικές πόλεις. Η «στρατηγική προσέγγιση της εξουσίας» επαναλήφθηκε στην εκλογική διαδικασία.

Το 2001, όταν το Κόμμα Εργατών (Βραζιλία) και το Frente Amplio [Διευρυμένο Μέτωπο] (Ουρουγουάη) πλησίαζαν με βεβαιότητα την εξουσία, ο «αντιιμπεριαλισμός» και ο «αντι-νεοφιλελευθερισμός» διαλύθηκαν σε μια νεοαναπτυξιακή ατζέντα. Έγινε αντιληπτή, σύμφωνα με τον Αλοΐσιο Μερκαντάντε, ως ένα «στρατηγικό σχέδιο» της αριστεράς. Ως «μεταβατικό στάδιο από το φιλελεύθερο πρότυπο στη μαζική καταναλωτική αγορά», σε μια «αλλαγή του μηχανισμού αναδιανομής στην εσωτερική αγορά».6

Ο προοδευτισμός ξεκίνησε το ταξίδι του προς την «κυβερνητική κουλτούρα». Η νεοφιλελεύθερη κρίση και οι μαζικές εξεγέρσεις των ετών 2000-2003 στη Νότια Αμερική έδειξαν ότι ήταν έτοιμος να αποκαταστήσει την καπιταλιστική τάξη και να εγγυηθεί τη θεσμική «ομαλοποίηση».

 

Ιούλιος 1990, Σάο Πάολο.

Η ιδρυτική συνάντηση του Φόρουμ του Σάο Πάολο, που διοργανώθηκε από το Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα. Χωρίς αρχηγούς κρατών. Ένας γενειοφόρος Λούλα καλωσορίζει τους επισκέπτες. Έχει την όψη συνδικαλιστή. Δεν υπάρχει παλάτι. Μόνο το διακριτικό Hotel Danubio, πολύ μακριά. Χειροποίητα πανό. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες.

Εκπρόσωποι 48 αριστερών κομμάτων και μετώπων από 13 χώρες παρακολούθησαν, κυρίως πολιτικοί ηγέτες και κοινωνικοί ακτιβιστές. Υπήρχαν λίγοι βουλευτές ή αξιωματούχοι.

Σύμφωνα με τον Εδουάρδο Γκαλεάνο, αυτή ήταν μια συνάντηση των «χαμένων παιδιών». Ο Φιντέλ Κάστρο υποστήριξε αυτήν την πρωτοβουλία. Η «στρατηγική της οπισθοφυλακής / αμυντική στρατηγική» καταρρέει στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολική Ευρώπη. Στη Λατινική Αμερική, ο νεοφιλελευθερισμός επιτέθηκε και κατέστρεψε τα κοινωνικά δικαιώματα. Η ιδιωτικοποίηση εξαπλώθηκε. Η «Συναίνεση της Ουάσινγκτον» ήταν ένα παράδειγμα του φονταμενταλισμού της αγοράς.

Λίγο πριν από αυτό, τον Φεβρουάριο του 1990, οι Σαντινίστας είχαν χάσει την εξουσία.

Συζητήσαμε τις μεθόδους του αγώνα, τις θεσμικές επιλογές, τη στρατηγική της λαϊκής εξουσίας.7 Ο σταλινισμός επικρίθηκε ανοιχτά. Απαιτήσαμε δημοκρατικό σοσιαλισμό. Η ανακοίνωση του Σάο Πάολο συνοψίζει αυτές τις προθέσεις: «Δείχνουμε με τον τρόπο αυτό την κοινή μας βούληση να ανανεώσουμε την αριστερή σκέψη και τον σοσιαλισμό, να επιβεβαιώσουμε τον χειραφετητικό χαρακτήρα του, να διορθώσουμε παρανοήσεις, να ξεπεράσουμε οποιαδήποτε έκφραση γραφειοκρατίας και κάθε απουσία μιας πραγματικής κοινωνικής και μαζικής δημοκρατίας. Επιδιώκουμε μια ελεύθερη, κυρίαρχη και δίκαιη κοινωνία. Ο σοσιαλισμός μπορεί να είναι μόνο η πιο αυθεντική δημοκρατία και η πιο βαθιά δικαιοσύνη για τους λαούς.» Η ανακοίνωση καταλήγει σε μια «ενεργό δέσμευση στην αξία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων" και "την προτεραιότητα των κοινωνικών αξιών, με βάση την αλληλεγγύη.»8

Η αντίθεση με την Αβάνα του 2018 είναι συγκλονιστική. Αυτό που συνέβη εν τω μεταξύ είναι η «κρατικές σκοπιμότητες»: η διαχείριση των δημόσιων ταμείων με τις μεθόδους της αγοράς, η θεσμοποίηση του κοινωνικού αγώνα, ο αποκλεισμός της «πιθανής αλλαγής».

Η ιδέα των «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων έχει ξεχαστεί»: οι αγροτικές μεταρρυθμίσεις, η αστική μεταρρύθμιση, η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, η ελεύθερη δημόσια υγεία και εκπαίδευση, οι επιδοτούμενες δημόσιες μεταφορές και οι δημόσιες υπηρεσίες, η αποκατάσταση των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων, το πάγωμα των τιμών των βασικών αγαθών, η μη πληρωμή του ανέντιμου εξωτερικού χρέους. Με άλλα λόγια, το σχεδόν «βιβλικό» πρόγραμμα, με δυναμική ρήξης με τη λογική της ιδιωτικής ιδιοποίησης του κοινωνικού πλούτου.

Δεν έχει απομείνει τίποτα από αυτό. Το χάσμα ανισότητας είναι σκανδαλώδες. Η φτώχεια έχει αυξηθεί και πάλι. Η μισθολογική ανασφάλεια κυριαρχεί στην «αγορά εργασίας». Οι μισθοί βρίσκονται στο ελάχιστο απαιτούμενο επίπεδο επιβίωσης. Η κερδοσκοπία στα ακίνητα εξοβελίζει εκατομμύρια ανθρώπους από τις αστικές παρυφές. Οι «αποικίες άτυπων οικισμών» αυξάνονται. Το παραγωγικό πρότυπο που βασίζεται στον εξορυκτισμό και στις άμεσες ξένες επενδύσεις ... είναι απαλλαγμένο από τον φόρο.

Οι φωτογραφίες αυτή τη φορά είναι απογοητευτικές.

Ο Λούλα, πρωταγωνιστής του προγράμματος Πείνα Μηδέν, που είχε διακριθεί τότε ως «παγκόσμιος πολιτικός» από τα αφεντικά του Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός, φυλακίζεται ως κοινός εγκληματίας. Και ο «τρόπος διακυβέρνησης στα πρότυπα του PT» έχει γίνει ερείπια. Ο Ραφαέλ Κορέα είναι αυτοεξόριστος στο Βέλγιο, με την «επανάσταση των πολιτών» στη βαλίτσα του. Δεκάδες χιλιάδες Βενεζουελάνοι και Κουβανοί δραπετεύουν από την πείνα, τη φτώχεια, την ανεργία και την απογοήτευση. Το «εθνικό-λαϊκό» σχέδιο της οικογένειας Κίρτσνερ σύρετραι στα δικαστήρια για διαφθορά. Το ΔΝΤ και η Wall Street Journal επαινούν τον «καπιταλισμό των Άνδεων» του Έβο Μοράλες. Στην Ουρουγουάη, το 40% του πληθυσμού κινδυνεύει να πέσει στη φτώχεια ύστερα από 13 χρόνια κυβέρνησης του Frente Amplio.

Η «νεοφιλελεύθερη ειρήνη» στην Κολομβία - με την Κούβα και τη Νορβηγία ως «εγγυητές» και τον Φελίπε Γκονζάλεζ και τον Χοσέ Μουχίκα ως «διαμεσολαβητές» - συνεχίζει να κλέβει τα εδάφη φτωχών αγροτών και να σκοτώνει δεκάδες κοινωνικούς ακτιβιστές. Στο τέλος, το σχέδιο Κολομβία επέβαλε την αντιεξεγερσιακή στρατηγική του.

Η Ένωση των Εθνών της Νότιας Αμερικής; Η Μπολιβαριανή Συμμαχία των Λαών της Αμερικής μας; Ο «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»; Όχι, η Συμμαχία του Ειρηνικού είναι ο «χώρος ολοκλήρωσης».9

Οι εργοδότες έχουν και πάλι το δικαίωμα να αποφασίζουν απευθείας τις κυβερνητικές υποθέσεις, χωρίς μεσάζοντες.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα του «προοδευτικού κύκλου». Η δήλωση της Αβάνας του 2018 είναι η μακάβρια όψη του.

 

Μοντεβιδέο, 17 Αυγούστου 2018

 

Μετάφραση: e la libertà

 

Στα ισπανικά: Ernesto Herrera, «Nicaragua – La infamia del Foro de San Pablo», Correspondencia de Prensa, 20 Αυγούστου 2018.

Στα αγγλικά: Ernesto Herrera, «The scandalous position of the São Paulo forum on Nicaragua», International Viewpoint, 26 Οκτωβρίου 2018.

Σημειώσεις

1 «El Foro de San Pablo, con loas a Fidel», Página / 12 (Μπουένος Άιρες), 18 Αυγούστου 2018.

2 Η Ομάδα Εργασίας (WG) είναι ο συντονιστικός φορέας που λειτουργεί ως το διοικητικό όργανο του Φόρουμ, το οποίο δημιουργήθηκε μετά την 2η συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στην πόλη του Μεξικού το 1991. Αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο γίνεται η διαπραγμάτευση της «συναίνεσης». Η ομάδα εργασίας προετοιμάζει την ημερήσια διάταξη και συντάσσει τις ανακοινώσεις. Αποτελείται από τους ηγέτες των κυριότερων κομμάτων και μέτωπων.

3 «Declaración final del XXIV Encuentro del Foro de São Paulo – 15 al 17 de julio de 2018 – La Habana, Cuba», Foro de São Paulo, 23 Ιουλίου 2018.

4 Μεταφράστηκε από την El Nuevo Diario (Managua) στις 19 Ιουλίου 1992.

5 Βλέπε «Foro de San Pablo es un olmo, no podemos pedirle una pera». https://www.alainet.org/active/57134

6 Ο Aloizio Mercadante, τότε Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων του PT και ηγέτης του Articulação (της μεγαλύτερης φράξιας του κόμματος). Τα αποσπάσματα προέρχονται από την παρέμβασή του στη συνεδρίαση της ομάδας εργασίας του FSP που πραγματοποιήθηκε στο Μοντεβιδέο στις 18 και 19 Αυγούστου 2002.

7 Ο Ernesto Herrera συμμετείχε στις συναντήσεις του φόρουμ ως εκπρόσωπος του πρώην Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (PST, Uruguayan Section of the Fourth International), μιας από τις ιδρυτικές οργανώσεις του Φόρουμ του Σάο Πάολο.

8 Μετάφραση από το «Declaración de San Pablo», 4 Ιουλίου 1990, Inprecor / América Latina αριθ. 6, Ιούλιος 1990.

9 Η Pacific Alliance, δημιουργήθηκε στις 28 Απριλίου 2011, με πρωτοβουλία της διοίκησης του Μπαράκ Ομπάμα. Αποτελείται από τη Χιλή, την Κολομβία, το Μεξικό και το Περού. Άλλες χώρες (Αργεντινή, Βραζιλία, Κόστα Ρίκα, Παραγουάη, Ουρουγουάη και Βραζιλία) συμμετέχουν ως παρατηρητές και πιθανοί υποψήφιοι για ένταξη.

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018 11:14
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.