Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2019 00:15

Τι είδους Συντακτική Συνέλευση χρειαζόμαστε στη Χιλή;

Η λαϊκή εξέγερση στην Χιλή που ξέσπασε πριν από ένα μήνα βρίσκεται σήμερα σε μία κρίσιμη κορύφωση. Μετά τη ενική απεργία στις 12 του Νοέμβρη που παρέλυσε τη χώρα, η εργατική τάξη, η νεολαία και τα λαϊκά στρώματα όχι μόνο συνεχίζουν να αγωνίζονται με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, όχι μόνο απέρριψαν με τις μαζικές τους διαδηλώσεις τις προσπάθειες εκτόνωσης που επιχειρούνται από την κυβέρνηση και την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση με το σχέδιο ενός Νέου Συντάματος, αλλά συγκροτούν τις δικές τους μορφές αυτοοργάνωσης, από τα κάτω και αρχίζει να τίθεται το ζήτημα μιας ριζικής αλλαγής, μέσα από μία διαδικασία για τη διοργάνωσης μιας Συντακτικής Συνέλευσης, από τις ίδιες τις λαϊκές μάζες. Το άρθρο που μεταφράζουμε επιχειρεί να απαντήσει στα ερωτήματα τού πώς θα μπορούσε να οργανωθεί μια τέτοια διαδικασία, ποια ζητήματα θα πρέπει να αναδειχτούν και πώς θα μπορούσε να είναι μια Συντακτική Συνέλευση στην οποία να εκφράζονται τα συμφέροντα των λαϊκών μαζών.

Το άρθρο είναι συνέντευξη του Pablo Torres στην Ángela Suárez για το La Izquierda Diario.

Ο Pablo Torres και η Ángela Suárez ανήκουν στη συντακτική επιτροπή του La Izquierda Diario και είναι μέλη του Partido de Trabajadores Revolucionarios.

e la libertà

Pablo Torres

Τι είδους Συντακτική Συνέλευση χρειαζόμαστε στη Χιλή;

Μπορεί να υπάρχει μια πραγματικά δημοκρατική Συντακτική Συνέλευση με τον Πινιέρα και το σημερινό κοινοβούλιο;

Το ξέσπασμα της πιο σημαντικής λαϊκής εξέγερσης των τελευταίων τριών δεκαετιών έχει θέσει υπό αμφισβήτηση το «θαύμα» της Χιλής. Αυτές οι διαδηλώσεις έβαλαν φραγμούς στον Πινιέρα και ανέδειξαν μια τεράστια δυσαρέσκεια για την κληρονομιά της δικτατορίας και για το καθεστώς που τη διατηρεί. Οι μισθοί και οι συντάξεις, η επισφάλεια, η εκπαίδευση, η υγεία και η στέγαση, οι ώρες εργασίας, το δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης του λαού Μαπούτσε, η καταστροφή του περιβάλλοντος, μεταξύ άλλων ζητημάτων· όλα αμφισβητούνται. «Δεν είναι 30 πέσος, είναι 30 χρόνια». Οι εργαζόμενοι θέλουν να αποφασίζουν.

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν πολλές παγίδες που το καθεστώς αυτό με τα παλιά του θεσμικά όργανα θέλει να βάλει σε εμάς προκειμένου να μας βγάλει από τους δρόμους και να μας εκτρέψει στα αδιέξοδα των θεσμών που κληρονομήθηκαν από τη δικτατορία. Μπορούμε να πιστέψουμε ότι με την κυβέρνηση Πινιέρα θα έχουμε μια πραγματικά δημοκρατική Συντακτική Συνέλευση; Μπορούμε να ελπίζουμε ότι μια πραγματικά ελεύθερη και κυρίαρχη Συντακτική Συνέλευση θα προέλθει από το σημερινό κοινοβούλιο με τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία, όργανα που απορρίπτονται από την πλειοψηφία του πληθυσμού και εκλέγονται με λιγότερο από το 50% των ψηφοφόρων που συμμετέχουν;

Δεν θα υπάρξει δημοκρατική Συντακτική Συνέλευση στο πλαίσιο αυτής της Προεδρίας, η οποία παρέχει στον Πινιέρα μοναρχικές εξουσίες, όπως η προσωπική του απόφαση να στείλει το στρατό στους δρόμους κηρύσσοντας κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να επιβάλει απαγόρευση κυκλοφορίας. Ή κάτω από τη Γερουσία, ένα ολιγαρχικό θεσμό που αντιπροσωπεύει μια μικρή ελίτ με δύναμη βέτο που περιορίζει την άσκηση της λαϊκής κυριαρχίας. Ή κάτω από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η οποία αποτελείται από μια κάστα εκατομμυριούχων πολιτικών στην υπηρεσία των μεγάλων επιχειρήσεων. Με αυτά τα θεσμικά όργανα δεν θα έχουμε μια πραγματικά ελεύθερη και κυρίαρχη Συντακτική Συνέλευση.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα και το Frente Amplio (Ευρύ Μέτωπο) όχι μόνο αρνούνται να καλέσουν γενική απεργία για να φύγει ο Πινιέρα, αλλά κάλεσαν επίσης σε μια «συντακτική διαδικασία» που θα διατηρήσει τα παλιά θεσμικά όργανα του καθεστώτος. Θα δημιουργηθεί μια πραγματικά δημοκρατική Συντακτική Συνέλευση από τα παλάτια και τις κοινοβουλευτικές αίθουσες; Εάν αυτή η διαδικασία δεν εκκαθαρίσει το παλαιό καθεστώς, τα δημοψηφίσματα και τα συμβούλια [cabildos] θα καταλήξουν στον κοινοβουλευτικό βάλτο όπου οι απαιτήσεις μας πάντοτε θα προσκρούουν πάνω σε έναν τοίχο και θα συνεχίσουν να αγνοούνται.

Ποιος θα συγκαλέσει μια πραγματικά δημοκρατική, ελεύθερη και κυρίαρχη συντακτική συνέλευση;

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο αγώνας μας να διώξουμε τον Πινιέρα με μια γενική απεργία και να επιβάλουμε μια Ελεύθερη και Κυρίαρχη Συντακτική Συνέλευση πρέπει να στοχεύσει στην εκκαθάριση των εξουσιών των παλαιών θεσμών του καθεστώτος, όπως η σημερινή Προεδρία και το Κοινοβούλιο, που κληρονομήθηκαν από τη δικτατορία.

Προκειμένου η Συντακτική Συνέλευση να είναι πραγματικά ελεύθερη και κυρίαρχη, ώστε να μπορεί να συζητήσει και να πάρει όλα τα μέτρα που κρίνει αναγκαία, πρέπει να επιβληθεί από τις συντονιστικές επιτροπές και τα άλλα δημοκρατικά όργανα αυτοοργάνωσης των εργαζομένων και του λαού που αναδύονται μέσα από τον αγώνα. Αυτά τα όργανα αυτοοργάνωσης είναι τα μόνα που μπορούν να συγκαλέσουν μια πραγματικά δημοκρατική Συντακτική Συνέλευση στην οποία θα μπορούν να συμμετάσχουν όλοι από την ηλικία των 14 ετών και πάνω. Οι φορείς αυτοί θα συγκαλούν εκλογές στις οποίες εκλέγονται αντιπρόσωποι για κάθε 10.000 ψηφοφόρους. Αυτοί οι αντιπρόσωποι θα είναι ανακλητοί και θα πληρώνοται με τον ίδιο μισθό με έναν δάσκαλο. Οι ηγέτες των εργατικών, φοιτητικών και κοινωνικών οργανώσεων θα μπορούν να εκλέγονται δημοκρατικά και δεν θα υπόκεινται σε κανένα περιορισμό από οποιαδήποτε άλλη εξουσία ούτε θα υπόκεινται σε βέτο όσον αφορά τα ζητήματα που πρέπει να συζητηθούν και τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν προς όφελος του εργαζόμενου λαού.

Ποια θεμελιώδη μέτρα πρέπει να συζητήσει και να ψηφίσει μια ελεύθερη και κυρίαρχη Συντακτική Συνέλευση;

Ελάχιστος μισθός και σύνταξη ύψους 500.000 χιλιανών πέσος [περίπου 670 δολάρια ΗΠΑ] που θα αναπροσαρμόζονται τιμαρυθμικά στο κόστος ζωής για μια οικογένεια. Στη Χιλή, το 70% της εργατικής τάξης κερδίζει λιγότερα από 400.000 πέσος. Όχι πια άλλοι μισθοί πείνας, ενώ οι μεγάλοι επιχειρηματίες κερδίζουν περισσότερα εκατομμύρια. Τερματισμός της λειτουργίας των AFP [ιδιωτικών συνταξιοδοτικών ταμείων]. Για ένα σύστημα δημόσιων συντάξεων που θα βασίζεται στην αλληλεγγύη, το οποίο θα διαχειρίζονται οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, και με ποσοστό επιστροφής 80%. Μαζί με αυτό, το τέλος της επισφαλούς εργασίας. Όχι στην επισφαλή «ευελιξία». Δεν θέλουμε να υπάρχουν πια εργαζόμενοι πρώτης, δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Γι’ αυτό πρέπει να αγωνιστούμε για τον τερματισμό της υπεργολαβίας και όλων των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου. Πλήρης απασχόληση για όλους. Μαζί με αυτό, μείωση της διάρκειας της εργάσιμης ημέρας, χωρίς μείωση της αμοιβής. Κατανομή όλης της υπάρχουσας εργασίας μεταξύ των εργαζομένων και των ανέργων προκειμένου να μπει τέρμα στην ανεργία.

Ελεύθερη, δημοκρατική και μη σεξιστική δημόσια εκπαίδευση που θα είναι στην υπηρεσία των εργαζομένων και του λαού. Ο τερματισμός της επιχειρηματικής εκπαίδευσης και των ιδιωτικών, κερδοσκοπικών σχολείων. Κατάργηση το CAE [κρατικό σύστημα δανεισμού φοιτητών] και όλων των φοιτητικών δανείων. Για την καθολική δωρεάν εκπαίδευση και την άμεση διαγραφή όλων των χρεών των φοιτητών. Πιστεύουμε ότι η υγειονομική περίθαλψη πρέπει να είναι δημόσια και δωρεάν. Πρέπει να θέσουμε τέλος στην κερδοσκοπική υγειονομική περίθαλψη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι απαραίτητο να τεθεί τέλος στο Isapres [ιδιωτικά ταμεία υγείας] και σε όλη την ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη.

Για ένα σύστημα δημόσιων μεταφορών που θα το διαχειρίζονται οι εργαζόμενοι και αυτοί που το χρησιμοποιούν και το οποίο θα είναι δωρεάν για τους φοιτητές και τους ηλικιωμένους, και με εισιτήρια που θα παρέχουν ισότιμη πρόσβαση για ολόκληρο τον πληθυσμό. Για ένα σχέδιο που να εγγυάται αξιοπρεπή στέγαση για όλους τους εργαζόμενους. Είναι απαραίτητο να τερματιστεί η κερδοσκοπία στα ακίνητα από τις εταιρείες και τις τράπεζες και να τεθεί τέρμα στην έλλειψη στέγης, με ένα κρατικό σχέδιο στέγασης που θα το διαχειρίζονται τα συμβούλια των εργαζομένων, των κατοίκων και της γειτονιάς.

Ίσες αμοιβές για άνδρες και γυναίκες. Για το δικαίωμα σε νόμιμη, ελεύθερη και ασφαλή έκτρωση. Είναι αδιανόητο ότι όσες αποφασίζουν να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους θα πρέπει να φυλακίζονται και να τιμωρούνται, δεδομένου ότι αυτό αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα όλων των εγκύων γυναικών και όσων κυοφορούν. Σήμερα αναγκάζονται να υποβάλλονται σε παράνομες αμβλώσεις και να διακινδυνεύουν τη ζωή και την υγεία τους. Για τον διαχωρισμό της εκκλησίας και του κράτους και τον τερματισμό όλων των κρατικών επιδοτήσεων στα ιδρύματα της εκκλησίας.

Για την αποστρατιωτικοποίηση του Ουαλλμάπου [της γης του λαού Μαπούτσε] και για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού Μαπούτσε. Ένας λαός που καταπιέζει έναν άλλο λαό δεν μπορεί να είναι ελεύθερος. Το κράτος της Χιλής συνέχισε το έργο της αποικιοκρατίας για 200 χρόνια. Ελευθερία στους μαχητές Μαπούτσε. Για το δικαίωμά τους στην περιοχή και την αυτονομία.

Δίκη και τιμωρία για τους πολιτικούς και στρατιωτικούς δολοφόνους και βιαστές που διαπράττουν εγκλήματα στα πλαίσια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Διάλυση των Ειδικών Δυνάμεων της Χιλής και των Carabineros [στρατιωτική αστυνομία]. Φτάνει πια η ατιμωρησία, η καταστολή και η ποινικοποίηση.

Παρ’ όλα αυτά, πολλοί θα ρωτήσουν, πού θα βρεθούν οι πόροι για να πληρωθούν για αυτά τα μέτρα;

Υπάρχουν οι πόροι. Είμαστε μια χώρα με πολύ πλούτο, αλλά πρέπει να τον θέσουμε στην υπηρεσία των αναγκών όλων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Για να επιτύχουμε τις φιλοδοξίες μας, πρέπει να επιτεθούμε στα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων και των πολυεθνικών εταιρειών που πλουτίζουν με τη λεηλασία των φυσικών μας πόρων μέσω της εκμετάλλευσης της εργασίας μας και της καταστροφής του περιβάλλοντος. Χωρίς τους πόρους που βρίσκονται στα χέρια μιας μικρής μειοψηφίας, δεν θα μπορέσουμε να υλοποιήσουμε τις φιλοδοξίες μας. Εάν παραμείνει η κυβέρνηση Πινιέρα και τα παλαιά θεσμικά όργανα του καθεστώτος, οι πόροι αυτοί θα παραμείνουν στα χέρια εκείνων που κατέχουν τώρα τη χώρα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να ληφθούν αυτά τα στοιχειώδη μέτρα:

Εθνικοποίηση του χαλκού και των στρατηγικής σημασίας φυσικών πόρων, χωρίς αποζημίωση στους ιδιοκτήτες, υπό τη διαχείριση και τον έλεγχο των εργαζομένων και των κοινοτήτων. Μόνο στον χαλκό, μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες όπως η BHP Billiton και η Angloamerican εξάγουν σχεδόν δέκα δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως από τη χώρα. Όσον αφορά τις δασικές εκτάσεις, οι Μάττε και οι Ανχελίνι, κάποιες από τις πλουσιότερες οικογένειες γαιοκτημόνων στη χώρα, εκμεταλλεύονται τα εδάφη των αγροτών και των κατοίκων του λαού Μαπούτσε. Αυτά τα εδάφη πρέπει να επιστραφούν στις κοινότητες. Μαζί με τα παραπάνω, πρέπει να εθνικοποιήσουμε τα ορυχεία, τα δάση και τα κέντρα εκτροφής σολομού για να τα θέσουμε στην υπηρεσία ολόκληρης της εργατικής τάξης.

Να ακηρώσουμε τις ιδιωτικοποιήσεις της δικτατορίας και του «δημοκρατικού» καθεστώτος που ακολούθησε. Εθνικοποίηση υπό τον έλεγχο των εργαζομένων του ηλεκτρισμού, του νερού, του φυσικού αερίου και όλων των επιχειρήσεων παροχής δημόσιων υπηρεσιών. Η αύξηση των τιμών για την ηλεκτρική ενέργεια και άλλες υπηρεσίες προκύπτει από το γεγονός ότι οι υπηρεσίες αυτές βρίσκονται στα χέρια πολυεθνικών εταιρειών που έχουν επωφεληθεί από την παράδοσή τους από την πλευρά του κράτους. Η δικτατορία, η δεξιά και η πρώην Concertación [συμμαχία των φιλελεύθερων και κεντροαριστερών κομμάτων] εγγυήθηκαν όλες αυτές τις συμφωνίες. Οι δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να εθνικοποιηθούν στην υπηρεσία του εργαζόμενου λαού και όχι για τα κέρδη των λίγων.

Απαλλοτρίωση των λιμανιών χωρίς αποζημίωση, προκειμένου να αφαιρέσουμε τα κέρδη εκατομμυρίων από τους ομίλους όπως ο Von Appen ή ο Luksic. Σε πόλεις όπως το Βαλπαραΐσο, όπου ο πληθυσμός υποφέρει από την ανεργία, οι πόροι αυτοί θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για ένα σχέδιο στέγασης και δημόσια έργα, καθώς και για την υγεία και την εκπαίδευση, τόσο για την πόλη αυτή όσο και για ολόκληρη τη χώρα.

Εάν εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης όπως αυτό που προτείνουμε, πιθανότατα θα αντιμετωπίσει τη βίαιη αντιπαράθεση των μεγάλων καπιταλιστών, που θα υπερασπιστούν όλα τα προνόμια τους με νύχια και με δόντια, μαζί με το κατασταλτικό κράτος τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι πιο επείγον από ποτέ να συγκροτηθούν συνελεύσεις και συντονιστικές επιτροπές στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στις γειτονιές. Αυτές πρέπει να είναι όργανα μιας πραγματικά δημοκρατικής αυτοοργάνωσης, όπως η επιτροπή έκτακτης ανάγκης και προστασίας της Αντοφαγάστα, όργανα βάσης που θα αντιτίθονται στις συνδικαλιστικές και κοινωνικές γραφειοκρατίες του Τραπεζιού Κοινωνικής Ενότητας, που βρίσκεται υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος (PC) και του Frente Amplio.

Αυτά τα όργανα είναι τα μόνα που μπορούν να επιβάλουν μια λύση που να είναι ευνοϊκή για τους εργαζόμενους και να επιτρέψει την εφαρμογή αυτών των έκτακτων μέτρων. Ο αγώνας για να ηττηθεί η αντίδραση των ισχυρών επιχειρηματιών θα αποτελέσει τη βάση για τον αγώνα για μια εργατική κυβέρνηση που θα απαλλοτριώσει τον πλούτο των καπιταλιστών. Μια εργατική και λαϊκή κυβέρνηση που, με βάση τις οργανώσεις αυτοδιάθεσης των μαζών, μπορεί να υλοποιήσει πλήρως και αποτελεσματικά τις κοινωνικές και δημοκρατικές φιλοδοξίες μας και να επανιδρύσει τη χώρα σε νέες κοινωνικές βάσεις.

Μετάφραση: e la libertà

Pablo Torres, Ángela Suárez, «¿Qué tipo de Asamblea Constituyente y cuáles medidas debe imponer para terminar con las herencias de la dictadura?», La Izquierda Diario, 1 Νοεμβρίου 2019

Pablo Torres, Ángela Suárez, «Chile: What Kind of Constituent Assembly is Needed?», LeftVoice, 4 Νοεμβρίου 2019 (μετάφραση στα αγγλικά: Sean Robertson). 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019 13:07

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.