Ο Ομάρ Ατσάν, 17 ετών, αγκαλιάζεται από τη μητέρα του μετά την απελευθέρωση από μια ισραηλινή φυλακή στην πόλη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης, την Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2023. Ο Ομάρ Ατσάν βρισκόταν σε ισραηλινές φυλακές από την ηλικία των 15 ετών. Όταν απελευθερώθηκε περιέγραψε σε δημοσιογράφους τα βασανιστήρια και τις ταπεινώσεις που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι στις σιραηλινές φυλακές (AP Photo/Nasser Nasser)
Salah Hamouri
«Από το 1967, το 35% έως 37% της παλαιστινιακής κοινωνίας έχει εγκλειστεί σε ισραηλινές φυλακές για κάποιο χρονικό διάστημα»
Σε μια δημόσια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στη Μπουρζ της Γαλλίας στις 4 Φεβρουαρίου, ο Salah Hamouri περιέγραψε την κατάσταση των Παλαιστινίων κρατουμένων.
Πριν από τις 7 Οκτωβρίου 2023, υπήρχαν περίπου 5.000 Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι από τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και ολόκληρη την Παλαιστίνη, οι οποίοι είχαν περάσει 10, 20, 30 και 40 χρόνια στη φυλακή, άνδρες και γυναίκες, ορισμένοι από τους οποίους είχαν πεθάνει. Το ζήτημα της απελευθέρωσης αυτών των κρατουμένων ήταν ένα από τα κίνητρα για την 7η Οκτωβρίου 2023. Όλοι συμφώνησαν ότι δεν πήγαινε άλλο. Αρκετά με τις γυναίκες και τους άνδρες που περνούν τόσα χρόνια στη φυλακή χωρίς κανείς να μιλάει γι’ αυτό. Μετά την 7η Οκτωβρίου, υπήρχαν μεταξύ 14.000 και 16.000 κρατούμενοι.
Ανυπόφορη μεταχείριση
Μόλις 48 ώρες μετά τις 7 Οκτωβρίου, οι Παλαιστίνιοι υποβλήθηκαν σε απάνθρωπες συνθήκες, καθημερινά σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια. Συνθήκες που εγώ, στα δέκα χρόνια που είμαι στη φυλακή, δεν έχω βιώσει ποτέ. Για όσους ήταν από τη Γάζα, υπήρχε το διαβόητο κέντρο κράτησης Σντε-Τεϊμάν. Σύμφωνα με τον αριθμό που δίνει η εφημερίδα Haaretz, ο οποίος δεν είναι ακόμη οριστικός, μεταξύ 45 και 55 Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν υπό συνθήκες σωματικών βασανιστηρίων. Βασανιστήρια που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να φανταστεί. Υπάρχει ένα, δημοσιευμένο σε μια εφημερίδα, που μου έχει μείνει στο μυαλό. Έθαψαν τους άνδρες στην άμμο της ερήμου μέχρι το κεφάλι για μέρες. Άφησαν τα σκυλιά ελεύθερα σε αυτούς τους ανθρώπους, ώστε να τους χέσουν και να τους κατουρήσουν για πολλές εβδομάδες. Τους ταΐζουν ελάχιστα. Υπάρχουν αναφορές για σεξουαλική βία και βιασμούς κατά ανδρών και γυναικών. Είδαμε ένα βίντεο με τις ειδικές δυνάμεις να βιάζουν έναν κρατούμενο. Οι κρατούμενοι στη Δυτική Όχθη βασανίστηκαν επίσης: 19 από αυτούς πέθαναν στις ισραηλινές φυλακές ως αποτέλεσμα βασανιστηρίων ή ιατρικής αμέλειας. Σήμερα, οι κρατούμενοι κρατούνται σε ένοπλες βάσεις, κέντρα κράτησης και φυλακές. Υπάρχουν μεταξύ 27 και 30 χώροι κράτησης. Στους κρατούμενους δεν επιτρέπονται επισκέψεις από τον Ερυθρό Σταυρό ή τους συγγενείς τους. Δεν έχουν καμία επαφή με τον έξω κόσμο. Είδα εικόνες κρατουμένων που απελευθερώθηκαν την περασμένη εβδομάδα και ρωτούσαν αν οι γονείς και τα παιδιά τους είναι ακόμα ζωντανοί. Υπάρχει πραγματικά γενοκτονία και μέσα στις φυλακές.
Μετά τις ανταλλαγές της 6ης Φεβρουαρίου, 12 γυναίκες και 30 παιδιά δεν είχαν ακόμη απελευθερωθεί, αλλά θα απελευθερωθούν στα επόμενα στάδια. Πρόκειται για παιδιά ηλικίας 12, 13, 14 και μέχρι 18 ετών, διότι, για τους Ισραηλινούς, ένα παιδί Παλαιστίνιος μπορεί να δικαστεί και να πάει στη φυλακή από την ηλικία των 12 ετών. Ο νεότερος, που απελευθερώθηκε την περασμένη εβδομάδα, ήταν 13 ετών και είχε συλληφθεί σε ηλικία 12 ετών. Παιδιά έχουν επίσης απελευθερωθεί με σπασμένες πλάτες και πόδια. Οι αποφυλακισμένοι κρατούμενοι μεταφέρονται με λεωφορεία του Ερυθρού Σταυρού κατευθείαν στα νοσοκομεία. Η τελευταία φυλακή που απελευθερώνει κρατούμενους από τη Δυτική Όχθη είναι μια φυλακή κοντά στη Ραμάλα που ονομάζεται Όφερ.
Για κάθε κρατούμενο, υπάρχουν 4 ή 5 φρουροί που λένε: «Καλώς ήρθατε στο πάρτι αποχαιρετισμού». Το «αποχαιρετιστήριο» πάρτι αποτελείται από το δέσιμο των χεριών και των ποδιών τους, την τοποθέτησή τους στο πάτωμα, το ποδοπάτημά τους, το κατούρημα πάνω τους και το ξύλο. Έχω δει κρατούμενους που απομακρύνθηκαν από τον Ερυθρό Σταυρό, με λεωφορεία στο νοσοκομείο, με σπασμένα πλευρά την τελευταία ώρα πριν την απελευθέρωσή τους.
Είναι η Γάζα που βρίσκεται στα μέσα ενημέρωσης σήμερα, πράγμα που είναι κατανοητό, αλλά υπάρχουν πραγματικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στις ανακρίσεις που λαμβάνουν χώρα στις φυλακές σε καθημερινή βάση.
Κρατούμενοι σε διοικητική κράτηση
Η διοικητική κράτηση είναι ένας νόμος που ψηφίστηκε από τους Βρετανούς πριν από την κατοχή το 1948 και οι Ισραηλινοί τον εφαρμόζουν στους Παλαιστίνιους. Μια στρατιωτική διαταγή επιτρέπει στον ισραηλινό στρατό να συλλάβει οποιονδήποτε Παλαιστίνιο για ένα έως έξι μήνες. Η περίοδος αυτή μπορεί να ανανεωθεί. Μπορεί για κάποιον να εκδοθεί διαταγή για έξι μήνες, συν έξι μήνες συν έξι μήνες συν έξι μήνες... Μέχρι δύο, τρία, τέσσερα χρόνια κράτησης με βάση ένα μυστικό φάκελο ασφαλείας μεταξύ του στρατιωτικού εισαγγελέα και του στρατιωτικού δικαστή.
Δεν υπάρχουν κατηγορίες, δεν υπάρχει δίκη. Ο κρατούμενος και ο δικηγόρος του δεν γνωρίζουν γιατί βρίσκεται στη φυλακή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτή τη στιγμή υπάρχουν 3.000 γυναίκες, παιδιά και άνδρες που κρατούνται σε αυτό το εντελώς παράνομο πλαίσιο. Μπορούν να περάσουν χρόνια, όπως φίλοι μου που πέρασαν 15 και 16 χρόνια σε διοικητική κράτηση. Περνούν τρία χρόνια, τέσσερα χρόνια, αποφυλακίζονται, ένα μήνα, δύο μήνες, και μετά άλλα τρία, τέσσερα χρόνια κράτησης και αυτό συνεχίζεται... Από τη δεκαετία του 2000 μέχρι σήμερα, το ισραηλινό σύστημα φυλακών δεν έχει καμία σχέση με το υποτιθέμενο πρόβλημα της «ισραηλινής ασφάλειας». Πρόκειται για την προσπάθεια να σπάσει η θέληση, η ψυχολογία των κρατουμένων. Από το 1967 –δεν υπήρχε ακριβής καταγραφή πριν από αυτό– 900.000 Παλαιστίνιοι έχουν περάσει από τις ισραηλινές φυλακές, δηλαδή το 35% έως 37% της παλαιστινιακής κοινωνίας. Δεν υπάρχει ούτε ένα σπίτι στα δύο όπου να μην υπάρχει κρατούμενος που να έχει περάσει μήνες ή χρόνια στη φυλακή. Το ισραηλινό σύστημα φυλακών είναι μέρος των μέσων καταστροφής της παλαιστινιακής κοινωνίας και ελέγχου της ζωής των Παλαιστινίων.
Αντίσταση
Παρά τις δυσκολίες που βίωσαν στη φυλακή, με την πάροδο των ετών οι Παλαιστίνιοι κατάφεραν να αναπτύξουν ένα σύστημα αντίστασης και να κατακτήσουν δικαιώματα πριν από την 7η Οκτωβρίου, γιατί μετά ήταν αδύνατο. Μια αντίσταση που αποτελείται από απεργίες πείνας, συμπεριλαμβανομένων των δύο στις οποίες συμμετείχα το 2011 και το 2022. Αυτές οι απεργίες πείνας ήταν το τελευταίο μας μέσο αντίστασης για να κερδίσουμε δικαιώματα, πράγματα που μπορεί να φαίνονται πολύ φυσιολογικά. π.χ. να πάρουμε ένα στρώμα 2 εκατοστά μεγαλύτερο από αυτό που είχαμε, να διαπραγματευτούμε ένα ζεστό πιάτο, μια ή δύο ώρες επιπλέον στην αυλή αντί να είμαστε κλειδωμένοι 20 ώρες την ημέρα, δικαιώματα επίσκεψης για ανθρώπους από τη Γάζα (που απαγορεύτηκαν με το «νόμο Σαλίτ») μεταξύ 2006 και 2008. Αυτές οι ανάγκες μπορεί να φαίνονται απλές, αλλά για να τις πετύχουμε κάναμε απεργία πείνας αρκετές φορές και κάποιοι σύντροφοί μας μαρτύρησαν σε αυτές τις απεργίες πείνας. Καταφέραμε να αναπτύξουμε ένα σύστημα αντίστασης χωρίς να κρυβόμαστε. Για εμάς, η αντίσταση μέσα στη φυλακή είναι δικαίωμα. Οι Ισραηλινοί θέλουν να σπάσουν την ψυχολογία μας, τη νοοτροπία μας και να μας κάνουν βάρος για τις οικογένειές μας και τις κοινωνίες μας. Εμείς κάναμε το αντίθετο μέσα στη φυλακή, έτσι ώστε να μπορούμε να αντισταθούμε συλλογικά και να δημιουργήσουμε αυτό το σύστημα αλληλεγγύης. Καταφέραμε να χτίσουμε μια ζωή αλληλεγγύης και κοινότητας.
Αυτό είναι που μας επέτρεψε να αναπτύξουμε τον πολιτισμό μας, να εξελίξουμε το πολιτικό μας επίπεδο, το ιδεολογικό μας επίπεδο, την προσήλωσή μας στην πατρίδα μας και στις αξίες της ανθρωπότητας, την ελευθερία του λαού μας και την ελευθερία των ανθρώπων γενικότερα. Όλα τα πρόσωπα που εμφανίζονται σήμερα σε όλα τα παλαιστινιακά πολιτικά κόμματα, από όλες τις παλαιστινιακές περιοχές, είναι άνθρωποι που έχουν βρεθεί στις ισραηλινές φυλακές, που έχουν εκπαιδευτεί εκεί, άνθρωποι που έχουν υποφέρει τα χειρότερα εκεί. Σήμερα απελευθερώθηκαν 1.967 κρατούμενοι. Το τελευταίο κύμα θα αφεθεί το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου, όταν θα απελευθερωθούν συνολικά 22 ή 23 [Ισραηλινοί] όμηροι. Θα εξακολουθούν να υπάρχουν 58 όμηροι στη Γάζα και 14.000 Παλαιστίνιοι όμηροι στις ισραηλινές φυλακές. Είναι απαράδεκτο να περνούν οι άνθρωποι τη ζωή τους στη φυλακή. Είναι απαράδεκτο για έναν Παλαιστίνιο να περνάει 10, 15, 20, ακόμη και 30 ή 40 χρόνια στη φυλακή. Ο γηραιότερος Παλαιστίνιος που αποφυλακίστηκε, ο Ναέλ Μπαργούτι, έχει περάσει 45 χρόνια στη φυλακή, ενώ ο Ιμπραχίμ Αμπού Μοχ περνάει τον 43ο χρόνο του στη φυλακή. Οι διαπραγματεύσεις θα είναι δύσκολες τις επόμενες εβδομάδες. Αλλά υπάρχει η θέληση να απελευθερώσουμε αυτούς τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά από την κόλαση των ισραηλινών φυλακών.
Μετάφραση: elaliberta.gr
Salah Hamouri, « “ Depuis 1967, 35 % à 37 % de la société palestinienne est passée dans les prisons israéliennes ” », L’Anticapitaliste, 22 Φεβρουαρίου 2025, https://lanticapitaliste.org/opinions/international/depuis-1967-35-37-de-la-societe-palestinienne-est-passee-dans-les-prisons.
Salah Hamouri, “‘Since 1967, 35% to 37% of Palestinian society has spent time in Israeli prisons’”, International Viewpoint, 9 Μαρτίου 2025, https://internationalviewpoint.org/spip.php?article8884.
