Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2020 22:05

Διαδηλώσεις σε όλον τον κόσμο λένε «Όχι πόλεμος με το Ιράν». Μπορούν να εμπνεύσουν ένα νέο αντιπολεμικό κίνημα;

Διαδήλωση στο Ιράκ

Emma Wilde Botta

Frieda Afary

Διαδηλώσεις σε όλον τον κόσμο λένε «Όχι πόλεμος με το Ιράν». Μπορούν να εμπνεύσουν ένα νέο αντιπολεμικό κίνημα;

Σήμερα [25 Ιανουαρίου], άνθρωποι σε όλο τον κόσμο βγαίνουν στους δρόμους για μια Διεθνή Ημέρα Δράσης1 ενάντια στον πόλεμο με το Ιράν. Οι διαδηλώσεις είναι απάντηση στις επικίνδυνες εγκληματικές πράξεις της διοίκησης Τραμπ με το Ιράν και προσφέρουν στην αμερικανική αριστερά την ευκαιρία να αναβιώσει το οργανωμένο αντιπολεμικό κίνημα. Καθώς το κάνουμε αυτό, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το ανανεωμένο κύμα εξεγέρσεων που έχουν εξαπλωθεί σε όλη τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Πρέπει να οικοδομήσουμε αλληλεγγύη με αυτά τα κινήματα και να συνδέσουμε τους αγώνες τους με τους δικούς μας.

Περίπου μια δεκαετία έχει περάσει από την έναρξη της συριακής επανάστασης που μετατράπηκε σε εμφύλιο πόλεμο και σε πόλεμο μέσω αντιπροσώπων, στον οποίον ενεπλάκησαν το Ιράν, η Ρωσία, οι ΗΠΑ, οι χώρες του Κόλπου και η Τουρκία. Το αιματηρό συμπέρασμα της συριακής επανάστασης είναι ένα μάθημα για το τι συμβαίνει όταν οι ξένες δυνάμεις μετατρέπουν μια χώρα σε πεδίο μάχης.

Μετά από μια μακρά περίοδο αντεπανάστασης, ένα νέο κύμα εξεγέρσεων σάρωσε τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Προχωρώντας πιο πέρα από την Αραβική Άνοιξη του 2011, αυτές οι λαϊκές εξεγέρσεις αντιτίθενται στον αυταρχισμό, τον νεοφιλελευθερισμό, τη φτώχεια, τη διαφθορά, τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και τον θρησκευτικό διαχωρισμό. Οι διαδηλωτές είναι ως επί το πλείστον νέοι εργάτες και άνεργοι. Οι γυναίκες συμμετείχαν ενεργά και συχνά στην πρώτη γραμμή. Τα κινήματα δεν ικανοποιήθηκαν με την εκδίωξη των επικεφαλής των καθεστώτων, αλλά απαιτούν μια ριζική αλλαγή στο κοινωνικοοικονομικό και το πολιτικό σύστημα.

Από τον Οκτώβριο, το Ιράκ αντιμετώπισε2 το μεγαλύτερο κίνημα διαμαρτυρίας μετά το τέλος της εξουσίας του Σαντάμ Χουσεΐν. Ωστόσο, τόσο οι Η.Π.Α. όσο και το Ιράν επιδιώκουν να εκτροχιάσουν αυτή την εξέγερση με τις μιλιταριστικές τους ενέργειες. Το Ιράν, επίσης, έχει πιαστεί την μέγγενη μιας κλιμακούμενης πανεθνικής εξέγερσης.

Ποιες είναι μερικές από τις προκλήσεις που θέτουν τα γεγονότα στο Ιράκ και το Ιράν; Ποιες είναι οι ευθύνες της αριστεράς στις ΗΠΑ ώστε να βοηθήσει στην ανάπτυξη ενός συνεπούς αντιπολεμικού κινήματος και της διεθνούς αλληλεγγύης;

Η εξέγερση του Ιράκ αμφισβητεί το αυταρχικό καθεστώς, τον αμερικανικό και ιρανικό ιμπεριαλισμό

Την 1η Οκτωβρίου του 2019, εκατοντάδες Ιρακινοί διαδηλωτές διαδήλωσαν στη Βαγδάτη. Ξεκινώντας από τους εργαζόμενους και τους άνεργους νέους των φτωχογειτονιών, το κίνημα εξαπλώθηκε γρήγορα στις πόλεις με σιίτικη πλειοψηφία στο νότο και στο κέντρο της χώρας, προσελκύοντας διαφορετικά στρώματα της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των φοιτητών και των εργαζομένων. Κάποιες διαμαρτυρίες έχουν παρατηρηθεί επίσης στις περιοχές με κουρδική και σουνίτικη πλειοψηφία. Οι διαδηλωτές ενώνονται στην απόρριψη του διεφθαρμένου αυταρχικού πολιτικού συστήματος και στην αντίθεση στην ξένη παρέμβαση στη χώρα τους.

Οι διαδηλωτές στη Βαγδάτη έχουν επανειλημμένα επιχειρήσει να διασχίσουν τη Γέφυρα Τζουμχουρίγια για να εισέλθουν στην Πράσινη Ζώνη, την πρώην έδρα των δυνάμεων κατοχής των Η.Π.Α. που φιλοξενεί σήμερα διάφορα κυβερνητικά κτίρια και την πρεσβεία των ΗΠΑ. Στο άλλο άκρο της γέφυρας, η πλατεία Ταχρίρ της Βαγδάτης έχει μετατραπεί σε κέντρο των συνεχιζόμενων πανεθνικών διαμαρτυριών. Το κίνημα ξεπερνά τους θρησκευτικούς διαχωρισμούς, όπως φαίνεται από το δημοφιλές σύνθημα3 «Όχι στη μουχασάσα, όχι στον πολιτικό σεχταρισμό».

Μετά την εισβολή και την κατοχή του Ιράκ το 2003, οι ΗΠΑ και τμήματα της ιρακινής πολιτικής τάξης επέβαλαν μια κυβέρνηση με βάση τη μουχάσασα τάιφα (το σύστημα κατανομής της εξουσίας με βάση τον θρησκευτικό διαχωρισμό). Με τη μορφή του συστήματος του Λιβάνου, η μουχασάσα τάιφα υποσχέθηκε την εθνοθρησκευτική σεχταριστική αναλογική πολιτική εκπροσώπηση μέσω ενός συστήματος ποσοστώσεων. Στην πράξη, θεσμοποίησε θρησκευτικές διαιρέσεις και κατέστρεψε την αίσθηση της εθνικής ενότητας. Το Ιράν σύντομα κινήθηκε για να ενισχύσει τη νέα κυβέρνηση που κυριαρχήθηκε από τους Σιίτες του Ιράκ.

Η αυξανόμενη ηγεμονία του Ιράν στο Ιράκ είναι συνέπεια4 της εισβολής και κατοχής των ΗΠΑ. Σήμερα, τα περισσότερα από τα ισχυρά πολιτικά κόμματα και πολιτοφυλακές του Ιράκ έχουν δεσμούς με το ιρανικό καθεστώς. Οι Η.Π.Α. συνεργάστηκαν επίσης με πολλές από αυτές τις φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές στον πόλεμο κατά του ISIS.

Η συνεχιζόμενη εξέγερση στο Ιράκ, η οποία αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις εξαιτίας της κλιμάκωσης των εντάσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, εξακολουθεί να αποτελεί δημοκρατική πρόκληση για την πολιτική και κοινωνική τάξη. Η ιρακινή κυβέρνηση και οι παραστρατιωτικές δυνάμεις απάντησαν με βίαιη καταστολή, δολοφονώντας περισσότερους από 500 ανθρώπους και τραυματίζοντας 19.000 άλλους5. Οι πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από την Ιράν – συμπεριλαμβανομένης της ισχυρής Αλ-Χασχντ Ασ-Σια’μπί, γνωστής ως Λαϊκές Δυνάμεις Κινητοποίησης (PMF) ενώθηκαν με τις κυβερνητικές δυνάμεις ασφαλείας ανοίγοντας πυρ εναντίον άοπλων διαδηλωτών. Μπροστά σε αυτή την αιματηρή καταστολή, οι διαδηλωτές έχουν παραμείνει ακλόνητοι, συνεχίζοντας να διαδηλώνουν την επιθυμία τους για αυτοδιάθεση μέσω του δημοφιλούς συνθήματος «Θέλουμε μια πατρίδα».

Οι Ιρανοί ηγέτες βλέπουν την εξέγερση ως απειλή για την επιρροή του Ιράν στο Ιράκ και πέρα από αυτό. Οι πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ιράν6 έχουν συνεργαστεί με τις ιρακινές κυβερνητικές δυνάμεις για να σκοτώσουν, να απαγάγουν και να εκφοβίσουν διαδηλωτές. Το Ιράν δικαιολόγησε την καταστολή του κατηγορώντας τις ΗΠΑ ότι ήταν πίσω από την εξέγερση. Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν Αγιατολλάχ Αλί Χαμενεΐ κατηγόρησε «εχθρούς» για την υποκίνηση αντι-ιρανικών διαδηλώσεων στο Ιράκ. Ο επικεφαλής των PMF δήλωσε στους δημοσιογράφους στη Βαγδάτη7 ότι «ξέρουμε ποιος είναι πίσω από αυτές τις διαμαρτυρίες. Το σχέδιο ανατροπής του καθεστώτος απέτυχε.»

Στις 27 Δεκεμβρίου 2019, η φιλοϊρανική πολιτοφυλακή Κατάιμπ Χεζμπολλάχ, μια ιρακινή σιίτικη παραστρατιωτική ομάδα που είναι μέρος των PMF, σκότωσε έναν αμερικανικό μισθοφόρο. Δύο ημέρες αργότερα, οι Η.Π.Α. απάντησαν με θανατηφόρες επιθέσεις εναντίον των βάσεων της Κατάιμπ Χεζμπολλάχ, σκοτώνοντας τουλάχιστον 25 και τραυματίζοντας 55 άτομα. Στις 31 Δεκεμβρίου, οι PMF που υποστηρίζονται από το Ιράν εισέβαλαν στην Πράσινη Ζώνη και επιτέθηκαν στην αμερικανική πρεσβεία.

Σε απάντηση, στις 3 Ιανουαρίου, ο Τραμπ κλιμάκωσε σημαντικά τη σύγκρουση διατάσσοντας τα στρατιωτικά κτυπήματα των Η.Π.Α. που οδήγησαν στη δολοφονία του κορυφαίου στρατηγού του Ιράν, Κασσέμ Σολεϊμανί του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, και του Αμπού Μαχντί αλ-Μουχαντίς, αρχηγού των PMF. Ο Τραμπ απείλησε να βομβαρδίσει ιρανικές πολιτιστικές τοποθεσίες αν το Ιράν προχωρούσε σε αντίποινα. Σε απάντηση, στις 8 Ιανουαρίου, το Ιράν έπληξε τις ιρακινές βάσεις που στεγάζουν τις δυνάμεις των ΗΠΑ –αλλά μόνο μετά από προειδοποίηση του Ιράκ και μέσω αυτού, της αμερικανικής στρατιωτικής διοίκησης– για την επικείμενη επίθεση8.

Οι εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, οι οποίες τώρα κλιμακώνονται σε πράξεις πολέμου στο ιρακινό έδαφος, αποτελούν επίσης μεγάλο κίνδυνο για τις ιρακινές λαϊκές κινητοποιήσεις.

Η επίθεση που έγινε τον Δεκέμβρη εναντίον της πρεσβείας των ΗΠΑ από τις υποστηριζόμενες από το Ιράν PMF, ήταν εν μέρει μια προσπάθεια να χειραγωγηθεί το ιρακινό κίνημα και να διαρραγεί η ενότητα των διαδηλωτών στην βάση θρησκευτικών διαχωριστικών γραμμών. Στο πλαίσιο αυτό, είναι σημαντικό ότι οι περισσότεροι Σιίτες Ιρακινοί διαδηλωτές πρόβαλαν αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα όπως «Πρώτα το Ιράκ, όχι στην Αμερική, όχι στο Ιράν, όχι στον πόλεμο».

Από την έναρξη του κινήματος τον Οκτώβριο, οι Ιρακινοί διαδηλωτές έχουν αντικρούσει ξεκάθαρα όλες τις ξένες επιρροές, ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ και το Ιράν. Μετά τη δολοφονία του Σολεϊμανί και την άρνηση των ΗΠΑ να απομακρύνουν τα στρατεύματα τους από το Ιράκ, χιλιάδες διαδηλωτές διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη χώρα, φωνάζοντας9 «Γαμήστε το Ιράν! Γαμήστε την Αμερική!» Και αναρτήθηκε ένα πανό στην πλατεία Ταχρίρ που έγραφε «Κρατήστε τον πόλεμο σας μακριά από το Ιράκ».

Καθώς η εξέγερση του Ιράκ αποτελεί πρόκληση για την ιρανική επιρροή, παρόμοια δυναμική εκτυλίσσεται στην «Οκτωβριανή Επανάσταση» του Λιβάνου10, η οποία απορρίπτει όλα τα κυβερνώντα πολιτικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένης της Χεζμπολλάχ11, της ισχυρότερης περιφερειακής συμμαχική δύναμης του Ιράν. Το ιρανικό καθεστώς αντιμετωπίζει επίσης αυξανόμενη αντίσταση στο εσωτερικό της χώρας.

Η νοεμβριανή εξέγερση στο Ιράν συνεχίζεται παρά την δολοφονία του Σολεϊμανί από τον Τραμπ

Η απόφαση του Τραμπ να δολοφονήσει τον Σολεϊμανί υπογραμμίζει τη στρατηγική του της «μέγιστης πίεσης» για την αντιμετώπιση του Ιράν. Τερματίζοντας την στρατηγική της ήρεμης δύναμης του Ομπάμα, ο Τραμπ αποσύρθηκε μονομερώς από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν τον Μάιο του 2018 και επανέλαβε τις σκληρές οικονομικές κυρώσεις. Οι κυρώσεις αυτές έπληξαν την ιρανική οικονομία12, η οποία είχε ήδη υποστεί σοβαρές ζημίες εξαιτίας των περιφερειακών ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων του Ιράν και της διαφθοράς της κυβέρνησης. Τα αποτελέσματα ήταν η λιμοκτονία, ο θάνατος και η ταλαιπωρία του απλού ιρανικού λαού. Οι αυστηρές κυρώσεις απομόνωσαν επίσης οικονομικά το Ιράν, καθιστώντας την κυβέρνηση πιο εξαρτημένη από την Κίνα και τη Ρωσία.

Στα μέσα Νοεμβρίου του 2019, ξέσπασαν αρχικά13 μαζικές διαμαρτυρίες σαν απάντηση στην αύξηση των τιμών των καυσίμων και συνεχίστηκαν με πιο γενικευμένα αιτήματα, όπως το τέλος της Ισλαμικής Δημοκρατίας και οι στρατιωτικές παρεμβάσεις της στην περιοχή. Όπως και στο Ιράκ, η πλειοψηφία των διαδηλωτών είναι άνεργοι νέοι που έχουν αγανακτήσει από την κυβερνητική διαφθορά, τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, τις διακρίσεις, τον αυταρχισμό και τον μιλιταρισμό. Το ιρανικό καθεστώς επιχείρησε να συντρίψει τις διαμαρτυρίες με διακοπή του διαδικτύου και βίαιη καταστολή που, σύμφωνα με το Reuters, οδήγησε στη δολοφονία 1.500 διαδηλωτών14. Υπολογίζεται ότι περίπου 8.000 έως 10.000 ακόμη έχουν συλληφθεί και παραμένουν σε κράτηση.

Η δολοφονία του Σολεϊμανί επέτρεψε στην κυβέρνηση να αναζωπυρώσει το εθνικό συναίσθημα και να εκτρέψει τον θυμό από τα εσωτερικά ζητήματα για μερικές ημέρες. Ωστόσο, οι εκδηλώσεις εθνικής ανάτασης στο Ιράν έχουν αντικατασταθεί από μαζικό θυμό για την κατάρριψη από το Ιράν ενός ουκρανικού αεροπλάνου στις 8 Ιανουαρίου, που οδήγησε στον θάνατο το σύνολο των 176 ανθρώπων που βρίσκονταν σε αυτό. Το Ιράν αρνούνταν την ευθύνη για τρεις ημέρες, αλλά τελικά παραδέχτηκε την αλήθεια μπροστά στα αδιαμφισβήτητων αποδεικτικά στοιχεία. Αυτή η ομολογία δημιούργησε ένα νέο κύμα διαμαρτυριών στις 11 Ιανουαρίου.

Οι μαζικές διαμαρτυρίες στο Ιράν έχουν τώρα εντατικοποιηθεί15, και η οργή του πλήθους δείχνει ότι η πλειοψηφία τάσσεται καθαρά εναντίον αυτού του καθεστώτος. Η συνεχιζόμενη εξέγερση σηματοδοτεί τις πιο ριζοσπαστικές διαμαρτυρίες από την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας το 1979, ενώ οι διαδηλωτές φωνάζουν συνθήματα όπως «Θάνατος στον καταπιεστή, είτε είναι ο βασιλιάς είτε ο μεγάλος ηγέτης» και «Ο εχθρός μας είναι εδώ»16. Στους δρόμους κατεβαίνουν νέες γυναίκες και νέοι άντρες σε αντίστοιχους αριθμούς, με τις γυναίκες να πρωτοστατούν σε πολλές περιπτώσεις. Οι διαμαρτυρίες γίνονται σε αντίθεση επίσης στις επεμβάσεις του Ιράν στη Συρία, το Ιράκ, το Λίβανο, την Υεμένη και την Παλαιστίνη και έχουν τη δυνατότητα να γίνουν μια κοινωνική επανάσταση.

Αντίσταση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό μέσα στις ΗΠΑ.

Μπροστά σε όλες αυτές τις εξελίξεις, χρειαζόμαστε ένα ισχυρό αντιπολεμικό κίνημα για να αντισταθούμε στον Τραμπ και να δείξουμε αλληλεγγύη στους ανθρώπους που συμμετέχουν στις εξεγέρσεις στο Ιράν, στο Ιράκ και συνολικά στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Παρά το ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται διαρκώς σε κατάσταση πολέμου από το 2001, το αντιπολεμικό κίνημα στη χώρα αυτή είχε αποδυναμωθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι πρόσφατες διαδηλώσεις με σύνθημα «Όχι πόλεμο στο Ιράν» που οργανώθηκαν αμέσως μετά τη δολοφονία του Σολεϊμανί δείχνουν ότι βρισκόμαστε στα πρώτα στάδια17 της οικοδόμησης μιας νέας αντιπολεμικής εκστρατείας. Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Δράσης κατά του πολέμου18 με το Ιράν είναι ένα βήμα προς την αναζωογόνηση των προηγούμενων αντιπολεμικών δικτύων και την επανασύνδεση της αριστεράς των Η.Π.Α. με την αντιπολεμική δράση.

Η οικοδόμηση ενός ισχυρού αντιπολεμικού κινήματος στις Η.Π.Α απαιτεί να ακούσουμε τις προοδευτικές και επαναστατικές φωνές μέσα στις χώρες που μπαίνουν στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Στην περίπτωση του Ιράν, αυτό σημαίνει να υποστηρίξουμε την εξέγερση αντί να συνταχθούμε με το ιρανικό καθεστώς ως το μικρότερο από τα δύο κακά.

Μια ανακοίνωση19 των φοιτητών από το Πολυτεχνείο Αμίρ Καμπίρ στην Τεχεράνη υπογραμμίζει αυτή την θέση:

«Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουμε από τη σημερινή κρίση είναι να επιστρέψουμε σε μια πολιτική που βασίζεται στα λαϊκά δημοκρατικά δικαιώματα, μια πολιτική που δεν θα πέφτει στην αγκαλιά του ιμπεριαλισμού εξαιτίας του φόβου για τον δεσποτισμό και ούτε θα νομιμοποιεί τον δεσποτισμό στο όνομα της αντίστασης και της καταπολέμησης του ιμπεριαλισμού. Ναι, η διέξοδος από την παρούσα κατάσταση είναι η ταυτόχρονη απόρριψη του δεσποτισμού και του ιμπεριαλισμού.»20

Αυτή η ανακοίνωση μπορεί να βοηθήσει την αριστερά στις ΗΠΑ να αποκτήσει μια κατεύθυνση σε μια εποχή όπου ένα νέο αντιπολεμικό κίνημα αναπτύσσεται ενάντια στις τυχοδιωκτικές πολεμικές ενέργειες του Τραμπ εναντίον του Ιράν. Δείχνει ότι δεν αρκεί οι ακτιβιστές και οι ακτιβίστριες του αντιπολεμικού κινήματος να λένε «Έξω τα στρατεύματα των Η.Π.Α. από παντού». Πρέπει επίσης να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στις Ιρανές και στους Ιρανούς που ορθώνουν το ανάστημά τους ενάντια στο αυταρχικό τους καθεστώς. Ένας συγκεκριμένος τρόπος είναι να ζητήσουμε την άμεση απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων21 που περιλαμβάνουν εργαζόμενους/ες, δασκάλες/λους, φεμινίστριες, φοιτητές/ριες, περιβαλλοντικές/ούς ακτιβίστριες/ιστές και άλλους καταπιεσμένους ανθρώπους. Ακόμη και εκείνοι/ες οι πολιτικοί/ές κρατούμενοι/ες που απελευθερώθηκαν προσωρινά με βαριά εγγύηση περιμένουν στημένες δίκες με ψευδείς κατηγορίες.

Οι εξεγέρσεις στη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική έχουν ανοίξει πόρτες για την αριστερά στις Ηνωμένες Πολιτείες για να δημιουργήσει δεσμούς αλληλεγγύης με τους εργατικούς, φεμινιστικούς, αντιρατσιστικούς και περιβαλλοντικούς αγώνες στην περιοχή. Ως σοσιαλιστές, είναι δική μας ευθύνη να σφυρηλατήσουμε ενεργά αυτούς τους δεσμούς και να δημιουργήσουμε χώρους διαλόγου, όχι μόνο υπέρ των ανθρώπων στην περιοχή, αλλά και για την ενίσχυση παρόμοιων αγώνων στις ΗΠΑ.

Μετάφραση: e la libertà

Emma Wilde Botta, Frieda Afary, «Global Protests Say “No War With Iran.” Can They Inspire a New Antiwar Movement?», Truthout, 25 Ιανουαρίου 2020. Alliance of Middle Eastern and North African Socialists, 28 Ιανουαρίου 2020. Europe Solidaire Sans Frontières, 25 Ιανουαρίου 2020.

Σημειώσεις

1 «International Day of Action No war with Iran», CODEPINK.

2 Janan Aljabiri, «Everything You Need to Know About the Protests in Iraq», Jacobin, 12 Οκτωβρίου 2019.

3 Arwa Ibrahim, «Muhasasa, the political system reviled by Iraqi protesters», Al Jazeera, 4 δεκεμβρίου 2019.

4 Stephen Zunes, «Today’s US-Iran Crisis Is Rooted in the Decision to Invade Iraq», Truthout, 19 Ιανουαρίου 2020.

5 Jeanine Hennis-Plasschaert, «Briefing to the Security Council», الأمم التحدة - العراق / United Nations Iraq, 3 Δεκεμβρίου 2019.

6 Rasha Al Aqeedi, «The World Paid Attention to the Wrong Iraqi Protests», The Atlantic, 7 Ιανουαρίου 2020.

7 «Hashd al-Shaabi vows to stop “coup” against Iraqi government as protests continue», Middle East Eye, 7 Οκτωβρίου 2019.

8 Kamal Ayash, John Davison, «Hours of forewarning saved U.S., Iraqi lives from Iran’s missile attack», Reuters, 13 Ιανουαρίου 2020.

9 Gareth Browne, «”Keep your war away”: Iraqis revive protests amid US-Iran tension», Al Jazeera, 11 Ιανουαρίου 2020. 

10 Mona Khneisser, «Lebanon’s Protest Movement Is Just Getting Started», Jacobin, 7 Νοεμβρίου 2019.

11 Joseph Daher, «Hezbollah and the Workers», Jacobin, 1 Δεκεμβρίου 2016. 

12 Sina Toossi, «Iran Sanctions Are Economic Warfare, and Trump Just Vowed to Increase Them», Truthout, 8 Ιανουαρίου 2020.

13 Frieda Afary, «Why the Latest Uprising in Iran Matters», Jacobin, 21 Δεκεμβρίου 2019.

14 «Special Report: Iran’s leader ordered crackdown on unrest - “Do whatever it takes to end it”», Reuters, 23 Δεκεμβρίου 2019.

15 Frieda Afary, Fatemeh Masjedi, Sina Zekavat, «Iran Popular Protests Against Regime Intensify in Response to Iran Downing of Passenger Plane», Alliance of Middle Eastern and North African Socialists, 12 Ιανουαρίου 2020.  [Στα ελληνικά: Frieda Afary, Fatemeh Masjedi, Sina Zekavat, «Δυναμώνουν οι λαϊκές διαμαρτυρίες στο Ιράν ως απάντηση στην κατάρριψη του επιβατικού αεροπλάνου από το Ιράν», e la libertà, 13 Ιανουαρίου 2020.]

16 Ό.π.

17 Joe Allen, «How to Revive the Antiwar Movement», Jacobin, 10 Ιανουαρίου 2020.

18 «International Day of Action No war with Iran», CODEPINK.

19 F. Afary, F. Masjedi, S. Zekavat, «Iran...», ό.π. [Ολόκληρη η ανακοίνωση του πανεπιστημίου Αμίρ Καμπίρ στα ελληνικά: «Ανακοίνωση των φοιτητών που διαδήλωσαν στο Πανεπιστήμιο Αμίρ Καμπίρ στο Ιράν», e la libertà, 13 Ιανουαρίου 2020.]

20 [Σ.τ.Μ.] «Ανακοίνωση των φοιτητών που διαδήλωσαν στο Πανεπιστήμιο Αμίρ Καμπίρ στο Ιράν», e la libertà, 13 Ιανουαρίου 2020.

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2020 22:34

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.