Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2022 11:56

Γιατί η Ουκρανία είναι μια συριακή υπόθεση

 

 

Yassin al-Haj Saleh

 

Γιατί η Ουκρανία είναι μια συριακή υπόθεση

 

 

Την εβδομάδα που πέρασε από την έναρξη της εισβολής της Ρωσίας, οι Σύριοι που αντιτίθενται στον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ μπορεί να έρχονται δεύτεροι μετά τους ίδιους τους Ουκρανούς στο να παρακολουθούν κάθε φρίκη του πολέμου που διεξάγει το καθεστώς του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία. Ο λόγος πίσω από αυτή την περίεργη κατάσταση, βέβαια, θα έπρεπε να είναι αρκετά προφανής. Η Ρωσία κατέχει μέρος της Συρίας από τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2015, υποστηρίζοντας με βάναυσο τρόπο το καθεστώς του Άσαντ, του οποίου η ύψιστη προτεραιότητα είναι να παραμείνει για πάντα στην εξουσία, ακόμη και αν χρειαστεί να υποτάξει τη χώρα σε επεκτατικές εξωτερικές δυνάμεις όπως το Ιράν και η ίδια η Ρωσία.

Εδώ και εξήμισι χρόνια, η Ρωσία κατέχει μια σημαντική στρατιωτική βάση στη βορειοδυτική Συρία, που ονομάζεται Χμέιμιμ, στην οποία καλείται συνήθως ο Άσαντ όταν ο Πούτιν ή ο υπουργός Άμυνας του επισκέπτονται τα στρατεύματά τους εκεί. Το 2019, η Ρωσία εξασφάλισε 49ετή μίσθωση για το λιμάνι της Ταρτούς1, όπου μπορεί πλέον να σταθμεύει πολεμικά πλοία στη Μεσόγειο. Ο υπουργός Άμυνας της Ρωσίας καυχήθηκε ότι δοκίμασε με επιτυχία περισσότερα από 320 διαφορετικά όπλα2 από το στρατιωτικό της οπλοστάσιο στη Συρία. Ο ίδιος ο Πούτιν εξήρε την εμπειρία μάχης που απέκτησε στη Συρία πάνω από το 85% των διοικητών του ρωσικού στρατού3.

Η Συρία αποτέλεσε πεδίο δοκιμών για τον ρωσικό στρατό. Χρησιμοποίησε βόμβες φωσφόρου, θερμοβαρικές βόμβες και βόμβες διασποράς –που απαγορεύονται από τις διεθνείς συνθήκες– εναντίον μη στρατιωτικών εγκαταστάσεων, με στόχο νοσοκομεία, σχολεία και αγορές4. Χαρακτήρισε τρομοκράτες όλους όσοι αντιτάχθηκαν στο καθεστώς Άσαντ (όπως ακριβώς έκανε και ο Άσαντ). Αυτό σημαίνει απλώς ότι οι ζωές τους είναι χωρίς αξία, ότι η δολοφονία τους δεν είναι έγκλημα. Είναι μάλιστα κάτι καλό που πρέπει να επιβραβεύεται, τουλάχιστον με επαίνους. Πράγματι, ο Πούτιν επαινέθηκε από τις ισλαμοφοβικές δεξιές οργανώσεις στη Δύση και τους απανταχού υποστηρικτές του αυταρχισμού για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο του στη Συρία, που μέχρι στιγμής ευθύνεται για τη δολοφονία περίπου 23.000 αμάχων5.

Ωστόσο, δεν υπήρξαν αρκετές φωνές στη Δύση που να καταδικάζουν τον πόλεμο του Πούτιν στη Συρία. Γιατί; Εξαιτίας του μακρόχρονου και εγκληματικού «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», ο οποίος αποτέλεσε τη βάση μιας ευρείας διεθνούς συμμαχίας κατά των τρομοκρατών –δηλαδή των μηδενιστικών σουνιτικών ισλαμικών ομάδων– στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται σε μια de facto συμμαχία με τη Ρωσία, καθώς και με τους ομοίους του Άσαντ, του Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι της Αιγύπτου, του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν της Σαουδικής Αραβίας και του Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, και φυσικά του κράτους απαρτχάιντ του Ισραήλ. Αυτό δεν ήταν μόνο μια προδοσία των Σύριων που αγωνίζονται για τη δημοκρατία εδώ και δύο γενιές, αλλά μια προδοσία της δημοκρατίας παντού στον κόσμο.

Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας παρείχε στον Πούτιν μια χρυσή ευκαιρία για να επιτύχει τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες του να αναστήσει τη ρωσική αυτοκρατορία, ξεκινώντας από τη Συρία. Ο Πούτιν θεωρεί ως γνωστόν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης ως «πραγματική τραγωδία»6 και «τη μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του αιώνα» – όχι από κομμουνιστικά αισθήματα, αλλά επειδή η Σοβιετική Ένωση ήταν σε μεγάλο βαθμό μια ρωσική αυτοκρατορία. Και τώρα, ενθαρρυμένος από την άνευ κόστους εντολή για τη Συρία, ο Πούτιν θέλει να προσαρτήσει την Ουκρανία, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο δεν είχε ποτέ «παραδόσεις πραγματικής κρατικής υπόστασης».

Αυτή η επιθετικότητα βασίζεται σε τρεις αντιφατικές προφάσεις. Πρώτον, για την «αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας, κάτι που καθιστά αυτόν τον πόλεμο συνέχεια του «Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου» της Σοβιετικής Ένωσης κατά του Χίτλερ – και όχι των επεκτατικών πολέμων του Πούτιν στην Τσετσενία, τη Γεωργία, την Κριμαία και τη Συρία. Δεύτερον, να «αποστρατιωτικοποιήσει» την Ουκρανία, ή να καταστρέψει τις ένοπλες δυνάμεις της και να την εμποδίσει να ενταχθεί κάποτε στο ΝΑΤΟ. Και τρίτον, επειδή η Ουκρανία δεν είναι «πραγματικό έθνος», όπως ισχυρίζεται ο Πούτιν, αλλά μέρος της Ρωσίας.

Θυμάται κανείς την «ιστορία της χύτρας» του Φρόιντ. Κάποιος δανείστηκε μια χύτρα από τον γείτονά του και την επέστρεψε κατεστραμμένη. Για να δικαιολογηθεί, παρέθεσε τρία επιχειρήματα: Η χύτρα δεν ήταν κατεστραμμένη όταν την επέστρεψε∙ ήταν ήδη κατεστραμμένη όταν τη δανείστηκε∙ δεν είχε δανειστεί ποτέ τη χύτρα. Αυτή είναι η λογική της ανεξέλεγκτης επιθυμίας για εξουσία από έναν δικτάτορα που δεν μπορεί ή δεν θέλει να αυτοσυγκρατηθεί καθώς διεξάγει τον πέμπτο του πόλεμο μέχρι στιγμής αυτόν τον αιώνα. Αλλά τα τρία επιχειρήματα του Πούτιν έχουν ήδη καταρρεύσει. Ενώ είναι αλήθεια ότι υπάρχουν ακροδεξιές, υπερεθνικιστικές ομάδες στην Ουκρανία, αποτελούν μειοψηφία με περιορισμένη πολιτική δύναμη και σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτές που πραγματικά στοχοποιήθηκαν από την εισβολή της Ρωσίας. Αν μη τι άλλο, ο πόλεμος του Πούτιν δίνει πλήρη δικαιολογία στην Ουκρανία να υπερασπιστεί τον εαυτό της με όποιον τρόπο μπορεί από τον επιθετικό, εκφοβιστικό γείτονά της. Η Ουκρανία αποδεικνύει την εθνική της πραγματικότητα μέσω της αντίστασης κατά των Ρώσων εισβολέων.

Μια ρωσική ήττα θα ήταν νίκη όχι μόνο για την Ουκρανία, αλλά και για τον κόσμο. Μια ήττα του Πούτιν θα μπορούσε επίσης να τερματίσει την πολιτική του ζωή, που είναι η καλύτερη δυνατή είδηση για τους Ρώσους δημοκράτες που διαμαρτύρονται θαρραλέα για την επιθετικότητα στο όνομα του έθνους τους. Αυτό μπορεί να είναι καλό νέο και για τους Σύριους, γιατί θα αποδυναμώσει επίσης το βάρβαρο και προδοτικό καθεστώς του Άσαντ, μαζί με τις αυξανόμενες αυταρχικές τάσεις σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή αλλά και στον κόσμο. Και ενώ μια ήττα του κοινού μας εχθρού, του Πούτιν, δεν θα είναι απαραίτητα μια νίκη για εμάς τους Σύριους, μια νίκη του πουτινισμού θα είναι μια ακόμη μεγαλύτερη ήττα για εμάς, καθώς θα μειώσει τις ήδη πενιχρές μας ευκαιρίες να ανακτήσουμε τη χώρα μας.

Αλλά ακόμη και αν η Ουκρανία μπορέσει να απωθήσει τη Ρωσία, οι πιθανοί νικητές θα είναι αυτοί που συνέπραξαν στην υποταγή της Συρίας, της χώρας μας, σε αυτόν ακριβώς τον εχθρό. Εννοώ τις δυτικές δυνάμεις, ιδίως τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον δημιουργό του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Η πουτινική Ρωσία γίνεται αντιληπτή ως επιθετικός εισβολέας σε ένα μέτωπο και ως το κτήνος που μπορεί να κάνει τη δυσάρεστη δουλειά της Δύσης σε ένα άλλο μέτωπο. Αλλά αυτό είναι ηθικά ποταπό και πολιτικά αντιπαραγωγικό, όπως αποδεικνύει η Ουκρανία.

Χρειαζόμαστε μια πολιτική και δικαιοσύνη κατά της τρομοκρατίας, όχι έναν πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Η λέξη για αυτή την πολιτική και τη δικαιοσύνη είναι δημοκρατία. Η θυσία της δημοκρατίας στο βωμό του πολέμου κατά της τρομοκρατίας και της προτεραιότητας της ασφάλειας είναι ανεδαφική και αυτοκαταστροφική, όχι μόνο στη Συρία και τη Μέση Ανατολή, αλλά και στην ίδια τη Δύση.

Ο ιμπεριαλισμός και η δημοκρατία είναι ασυμβίβαστες. Αυτό ισχύει για τη Ρωσία και παντού αλλού. Το ίδιο ισχύει και για τη Δύση. Ο ιμπεριαλισμός που είχε το φαινόμενο μπούμερανγκ στην Ευρώπη στο παρελθόν, με τη μορφή του ναζισμού, όπως υποστήριξε η Χάνα Άρεντ στο βιβλίο της Οι απαρχές του ολοκληρωτισμού, έχει ήδη το ανάλογο αποτέλεσμα στην εποχή μας με τη μορφή του δεξιού λαϊκισμού, ο οποίος κανονικοποιήθηκε σταδιακά και μετακινήθηκε γρήγορα από την ακροδεξιά στην αποδεκτή κυρίαρχη τάση, σε άμεση σχέση με τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και τη λεγόμενη μεταναστευτική και προσφυγική κρίση.

Ως πρόσφυγες, ξεριζωμένοι από την πατρίδα μας και διασκορπισμένοι σε 127 χώρες7, εμείς, οι Σύριοι, είμαστε πλέον η δική μας διεθνής κοινότητα. Ως τέτοιοι, καλούμε τους εαυτούς μας να παρέμβουμε σε κάθε αγώνα στον πλανήτη.

Η Ουκρανία είναι ένας συριακός αγώνας. Το ίδιο και ο κόσμος.

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Yassin al-Haj Saleh, “Why Ukraine Is a Syrian Cause”, DAWN (Democracy for the Arab World Now), 4 Μαρτίου 2022, https://dawnmena.org/why-ukraine-is-a-syrian-cause/

 

Σημειώσεις

1 “Russia Secures Tartous Port for the Next 49 Years”, The Syrian Observer, 22 Απριλίου 2019,  https://syrianobserver.com/news/49912/russia-secures-tartous-port-for-the-next-49-years.html

2 “Over 320 types of weapons tested in operation in Syria — Russia’s defense minister”, TASS, 14 Ιουλίου 2021, https://tass.com/defense/1314097?utm_source=middleeastmonitor.com&utm_medium=referral&utm_campaign=middleeastmonitor.com&utm_referrer=middleeastmonitor.com

3 “Over 85% of Russian Army commanders gained combat experience in Syria, says Putin”, TASS, 25 Μαΐου 2021,  https://tass.com/defense/1293675

4 “Syria: UN must not cut vital aid lifeline to north-west amid Russian and Syrian war crimes”, Amnesty International, 11 Μαΐου 2020,  https://www.amnesty.org/en/latest/news/2020/05/syria-un-must-not-cut-vital-aid-lifeline-to-north-west-amid-russian-and-syrian-war-crimes/. “Syrian regime, Russia guilty of ‘war crimes’ in Idlib over Ariha bombing: White Helmets”, The New Arab, 21 Οκτωβρίου 2021,  https://english.alaraby.co.uk/news/syrian-regime-russia-guilty-war-crimes-ariha

5 “After six years of Russian airstrikes in Syria, still no accountability for civilian deaths”, Airwars, 30 Σεπτεμβρίου 2021,  https://airwars.org/news-and-investigations/after-six-years-of-russian-airstrikes-in-syria-still-no-accountability-for-civilian-deaths/

6 “Putin: Soviet collapse a ‘genuine tragedy’”, NBCNews, 25 Απριλίου 2005,  https://www.nbcnews.com/id/wbna7632057

7 “‘Our Lives Are Like Death’ Syrian Refugee Returns from Lebanon and Jordan”, Human Rights Watch, 18 Σεπτεμβρίου 2-018,  https://www.hrw.org/report/2021/10/20/our-lives-are-death/syrian-refugee-returns-lebanon-and-jordan

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2022 12:12

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.