Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2022 12:58

Διαμαρτυρίες κατά του υποχρεωτικού χιτζάμπ σαρώνουν το Ιράν, με κεντρικό ζήτημα την αυτονομία του σώματος- Frieda Afary

Γράφτηκε από

Διαμαρτυρίες κατά του υποχρεωτικού χιτζάμπ σαρώνουν το Ιράν, με κεντρικό ζήτημα την αυτονομία του σώματος

Οι αγώνες των γυναικών στο Ιράν και τις ΗΠΑ μπορούν να διδαχθούν ο ένας από τον άλλον

Frieda Afary

 

ΠΗΓΗ: https://socialistfeminism.org

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr

Οι σημερινές λαϊκές διαμαρτυρίες στο Ιράν κατά του υποχρεωτικού χιτζάμπ και της κρατικής βίας καθοδηγούνται από νεαρές γυναίκες και κερδίζουν την προσοχή της ανθρωπότητας. Πλήθος γυναικών έχουν βγει σε όλη τη χώρα για να κάψουν τα χιτζάμπ τους. Φωνάζουν: "Το χιτζάμπ μας θα είναι η θηλιά στο λαιμό σας" και έχουν ζητήσει το τέλος του ιρανικού καθεστώτος, διευκρινίζοντας ότι δεν θέλουν "ούτε μοναρχία, ούτε κλήρο".

Οι νεαρές γυναίκες ηγούνται των διαδηλώσεων, στις οποίες συμμετέχουν νεαροί άνδρες και άνθρωποι όλων των ηλικιών, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων γυναικών που φορούν χιτζάμπ αλλά πιστεύουν ότι πρέπει να είναι θέμα επιλογής και όχι υποχρεωτικό.

Για πολλές Ιρανές γυναίκες, ο αγώνας κατά του υποχρεωτικού χιτζάμπ αφορά τόσο το δικαίωμα στην αυτονομία του σώματος όσο και τον αγώνα κατά της έμφυλης βίας, η οποία δεν μπορεί να διαχωριστεί από την κρατική βία.Οι διαμαρτυρίες πυροδοτήθηκαν με αφορμή τη δολοφονία από την αστυνομία της Mahsa Amini, μιας νεαρής Ιρανής Κούρδισσας, η οικογένεια της οποίας διαβεβαιώνει ότι συνελήφθη και ξυλοκοπήθηκε για το "ακατάλληλο χιτζάμπ" της. Μέσα σε λίγες ημέρες, οι τοπικές διαμαρτυρίες μετατράπηκαν σε πανεθνικές.

Η τελευταία φορά που το Ιράν είδε μεγάλες διαδηλώσεις με επίκεντρο τα δικαιώματα των γυναικών ήταν μετά την Επανάσταση του 1979, όταν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες βγήκαν στις 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, για να αντιταχθούν στην επιβολή του υποχρεωτικού χιτζάμπ και στην άλωση της επανάστασης από τις ισλαμικές φονταμενταλιστικές δυνάμεις. Εκείνη την εποχή, οι διαμαρτυρίες των γυναικών αποσιωπήθηκαν από τους φονταμενταλιστές, ακόμη και από τις περισσότερες αριστερές δυνάμεις. Οι φονταμενταλιστικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν ωμή βία και οι περισσότεροι αριστεροί είπαν στις γυναίκες ότι η διεκδίκηση των δικαιωμάτων των γυναικών θα "αποσπούσε" την επανάσταση από την αντίθεσή της στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.Τώρα όμως, το κλίμα στη χώρα είναι πολύ διαφορετικό.

Μετά από 43 χρόνια δεινών κάτω από ένα αυταρχικό καπιταλιστικό και θρησκευτικό φονταμενταλιστικό καθεστώς, η ιστορική αντικειμενική και υποκειμενική δυναμική έχει οδηγήσει στην άνοδο μιας νέας γενιάς που είναι ως επί το πλείστον εγγράμματη, περιλαμβάνει πολύ περισσότερες γυναίκες φοιτήτριες και είναι ενήμερη για τις παγκόσμιες εξελίξεις και τους αγώνες. Οι περισσότερες νέες γυναίκες αρνούνται να σωπάσουν. Η Ιρανή φεμινίστρια συγγραφέας Narges Imani έχει υποστηρίξει ότι συμβαίνει κάτι πραγματικά νέο: "Καμία από τις διαμαρτυρίες των τελευταίων ετών δεν ήταν τόσο συνυφασμένη με το αίτημα για τη χειραφέτηση του σώματος".
Η Ιρανή φεμινίστρια δικηγόρος Nasrin Sotoudeh έχει συνδέσει τον αγώνα των Ιρανών γυναικών κατά του υποχρεωτικού χιτζάμπ και της έμφυλης βίας με τον αγώνα των γυναικών των ΗΠΑ για την άμβλωση και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα. Ήταν από τις πρώτες που εξέδωσαν δήλωση αλληλεγγύης προς τις γυναίκες των ΗΠΑ μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ στις 24 Ιουνίου που αφαίρεσε από τις γυναίκες το ομοσπονδιακό δικαίωμα στην άμβλωση.

Η ίδια έγραψε:Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, όταν το γυναικείο κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζει επίθεση και το δικαίωμα στην άμβλωση έχει περιοριστεί ριζικά, επιθυμώ να σταθώ στο πλευρό σας και να δηλώσω την υποστήριξή μου από τη δική μου γωνιά του κόσμου μας.... Μετά την ιρανική επανάσταση του 1979, οι νέοι νόμοι που στέρησαν δραστικά τα δικαιώματα των γυναικών και των κοριτσιών ήταν μέρος μιας ύπουλης ευρύτερης προσπάθειας να περιοριστούν οι πολιτικές ελευθερίες για όλους. Ως κάποια που έζησε (και αγωνίστηκε ενάντια σε αυτή την απώλεια της ελευθερίας και της δημοκρατίας), μπορώ να προσφέρω μια προειδοποίηση: Αυτό δεν θα σταματήσει με αυτή την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου για τις αμβλώσεις. Οι γυναίκες στο Ιράν συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν νόμους που περιορίζουν τα δικαιώματα πάνω στο σώμα μας, ακόμη και πάνω στην ικανότητα να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας.

Με τον πιο άμεσο τρόπο, οι εμπειρίες των Ιρανών γυναικών από τη μετατροπή της Επανάστασης του 1979 σε μια αυταρχική θεοκρατία μπορούν να προσφέρουν σημαντικά μαθήματα για τις γυναίκες στις Η.Π.Α.

Αν εμείς στις Η.Π.Α. δεν διαφωνήσουμε μαζικά για να αντιταχθούμε στον αυταρχισμό και για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στις αμβλώσεις και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, θα χάσουμε πολύ περισσότερα από τα δικαιώματά μας και θα μπορούσαμε να δούμε την ανάληψη της εξουσίας από πιο θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, μισογύνηδες και ανοιχτά ρατσιστές αξιωματούχους.

Οι Ιρανές γυναίκες μπορούν επίσης να μάθουν πολλά από τις εμπειρίες των γυναικών των ΗΠΑ. Μπορούν να μάθουν από τους τρόπους με τους οποίους μαύρες φεμινιστικές οργανώσεις όπως η Sister Song έχουν ενώσει τους αγώνες για την αναπαραγωγική δικαιοσύνη και (τους αγώνες) κατά της ταξικής, φυλετικής, έμφυλης εκμετάλλευσης, της έμφυλης βίας, της κρατικής βίας και της μαζικής φυλάκισης στις Η.Π.Α.

Οι μαύρες γυναίκες στις Η.Π.Α. βιώνουν αυτές τις μορφές αδικίας με αλληλένδετο τρόπο και οι ακτιβίστριες έχουν αναδείξει και οργανωθεί με τρόπους που αναγνωρίζουν αυτές τις αλληλεπιδράσεις.

Έτσι, η μαύρη φεμινιστική διατομικότητα (intersectionality/ όρος που επινόησε η φεμινίστρια νομικός Kimberle Crenshaw) ορίζει την αυτοδιάθεση ως έναν αγώνα που αμφισβητεί την διαπλοκή της καπιταλιστικής εμπορευματοποίησης των γυναικείων σωμάτων, του ρατσισμού και της πατριαρχίας. Η ποιήτρια/συγγραφέας/ακτιβίστρια Audre Lorde, οι συγγραφείς-ακτιβίστριες Barbara Smith, Beverly Smith και Demita Frazier, συγγραφείς της συλλογικής δήλωσης Combahee River, καθώς και η Tarana Burke, ιδρυτικό στέλεχος του κινήματος #MeToo, ζήτησαν τον κοινωνικό μετασχηματισμό τόσο σε δομικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο.

Μαύρες φεμινίστριες καταργήτριες διανοήτριες όπως η Mariame Kaba και η Romarilyn Ralston, ζητούν να αντιμετωπιστεί η διαπλοκή της έμφυλης βίας και της κρατικής βίας, προτρέποντάς μας να απορρίψουμε τις λύσεις του σωφρονισμού και αντ' αυτού να εργαστούμε για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας στην οποία θα αντιμετωπίζονται οι αδικίες και οι βαθύτερες αιτίες της βίας και θα δημιουργούνται συνθήκες για την ευημερία όλων.

Οι Ιρανές φεμινίστριες έχουν επίσης συμμετάσχει σημαντικά στον ακτιβισμό κατά των φυλακών. Για παράδειγμα, η φεμινίστρια ακτιβίστρια και συγγραφέας Narges Mohammadih έχει φυλακιστεί για χρόνια για την εκστρατεία της κατά της θανατικής ποινής και έχει δημοσιεύσει μια δίτομη συλλογή συνεντεύξεων για την απομόνωση, ενώ βρισκόταν στη φυλακή. Αντιτίθεται στο σωφρονιστικό σύστημα του Ιράν, το οποίο έχει σχεδόν 200.000 κρατούμενους, και αντιτίθεται ιδιαίτερα στην απομόνωση ως μια παγκόσμια μορφή βασανιστηρίων που έχει σοβαρά επιζήμια αποτελέσματα.

Αν οι αγώνες των γυναικών στο Ιράν και στις ΗΠΑ συναντηθούν και προωθήσουν το διάλογο για το τι έχουμε κοινό και τι μπορούμε να μάθουμε η μία από την άλλη, οι γυναίκες και στις δύο χώρες θα ενδυναμωθούν για να αντιμετωπίσουν -και ίσως να αντιστρέψουν- τον αυξανόμενο αυταρχισμό που μας πνίγει όλες και όλους.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά από το Truthout την 1η Οκτωβρίου 2022

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2022 13:18

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.