Υπάρχει ακόμα ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που έχουν ανάγκη από ένα επικό παρελθόν, επειδή δεν μπορούν να εμπιστευτούν τους σημερινούς αγώνες – και τον διαρκή αγώνα: τον ταξικό αγώνα – και θέλουν να δουν στη Ρωσία του νέου τσάρου Πούτιν την Σοβιετική Ένωση – η οποία ήταν ήδη εξαιρετικά προβληματική από τη νίκη του Στάλιν επί του Τρότσκι. Ας θυμηθούμε ότι η προέλευση όλων αυτών ξεκινά από τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Δεδομένου ότι ο Πούτιν δεν μπόρεσε να νικήσει γρήγορα την Ουκρανία όπως είχε προβλέψει και βλέποντας στον Λευκό Οίκο έναν πρόεδρο που μπορεί να πείσει τον Ζελένσκι να παραδοθεί, ο Ρώσος ηγέτης δεν δίστασε να αποδεχτεί όποιον όρο έθετε ο Τραμπ. Έτσι, ο Πούτιν ενθάρρυνε την αποχώρηση του Μαδούρο, περιορίζεται στο να εκδίδει ανακοινώσεις τόσο αποτελεσματικές όσο αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ η Κίνα αδιαφορεί, πουλάει φτηνά προϊόντα ύψους πολλών εκατομμυρίων και οι τράπεζές της εξακολουθούν να κατατάσσονται στις καλύτερες παγκοσμίως.

Είναι καιρός, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μάθει από τα λάθη της και να τα διορθώσει. Έγραψα αυτά με την ελπίδα ότι μια  ΑΝΤΑΡΣΥΑ ριζικά αλλαγμένη θα βάλει τις βάσεις για το Ενωτικό Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς έτσι θα γίνει ελκυστική στα μάτια του εργατικού και λαϊκού κινήματος, δίνοντας του την εναλλακτική λύση. Μια  μετωπικά ενωμένη αντικαπιταλιστική αριστερά θα ασκεί πίεση, μέσω της βάσης του ΚΚΕ, προς την ηγεσία για την πιθανότητα έως δυνατότητα για συμμαχίες.

Ενάντια στο νεοφασιστικό αυταρχισμό και σε όλες τις μορφές ιμπεριαλισμού! Η 4η Διεθνής έχει συμβάλει ήδη από την αρχή στη διοργάνωση της Αντιφασιστικής Διάσκεψης για την Κυριαρχία των Λαών, μιας πολύ σημαντικής πρωτοβουλίας για τους σημερινούς αγώνες. Θέλουμε, ωστόσο, να συμβάλουμε και στην ίδια τη συζήτηση παρουσιάζοντας τις δικές μας θέσεις, ιδίως την οπτική μας για τον ιμπεριαλισμό και τα σημερινά διακυβεύματα. Διοργανώνουμε επίσης και μια συνδιάσκεψη για να παρουσιάσουμε το Μανιφέστο μας για μια οικοσοσιαλιστική επανάσταση, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 28 Μαρτίου

Soraya Misleh

Ο Ουαλίντ Χαλίντι, κορυφαίος μελετητής της Νάκμπα (της παλαιστινιακής καταστροφής που ξεκίνησε με την ίδρυση του ρατσιστικού και αποικιακού κράτους του Ισραήλ το 1948), πέθανε στις 8 Μαρτίου σε ηλικία 100 ετών. Η κληρονομιά του είναι καθοριστική για την κατανόηση της ιστορίας και της μνήμης της Παλαιστίνης. Η έρευνά του είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της τεράστιας αδικίας που υφίσταται ο παλαιστινιακός λαός εδώ και 78 χρόνια, καθώς και για την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης και της αποανθρωποποίησης που συντηρούν την αποικιοκρατία, το απαρτχάιντ, την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία.

Να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σταματήσουμε αυτόν τον πόλεμο. Να ενημερώσουμε, να εκφράσουμε την άποψή μας, να διαδηλώσουμε, να ασκήσουμε πίεση στους εκπροσώπους της κυβέρνησής μας και στους/στις ανεξάρτητους/τες διανοούμενους/νες… Να συνδεθούμε με τα προοδευτικά κινήματα στη Μέση Ανατολή ή με τους προοδευτικούς ανθρώπους από τη Μέση Ανατολή που ζουν στο εξωτερικό. Να μην περιοριζόμαστε στο να μιλάμε μόνο για έναν αγώνα ή μια χώρα στη Μέση Ανατολή. Να αντιταχθούμε στον καμπισμό, να πάρουμε σαφή θέση ενάντια σε όλες τις παγκόσμιες και περιφερειακές καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα και την ανθρωπιά των λαών που καταπιέζουν αυτές οι δυνάμεις. Να αντιμετωπίσουμε τα βασικά ζητήματα που εμποδίζουν τους αγώνες μας: τη φυλετική και εθνοτική διάκριση, την πατριαρχία, την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την καπιταλιστική αποξένωση.

Ο Τράμπ θέλει να δείξει στους διαφωνούντες ότι πρόκειται για ένα πόλεμο, όχι μόνο ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, αλλά ένας πόλεμος όλων ενάντια στο Ιράν, αυτό είναι το πρώτο. Αυτό θα του επιτρέψει τη νομιμοποίηση στα μάτια, του αντίθετου με την επέμβαση στο Ιράν λαού των ΗΠΑ την ανάγκη του πολέμου. Μη ξεχνάμε ότι κέρδισε τις εκλογές και με το χαρτί του ειρηνοποιού. Ο λαός των ΗΠΑ δεν είδε κανένα καλό γι αυτόν αποτέλεσμα ή όφελος από τις συνεχείς επεμβάσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ανά τον πλανήτη. Για παράδειγμα ο πόλεμος στο Ιράκ στοίχησε 2 τρις $ και πολλές ζωές.

«Ο αυτοπαγιδευμένος Τραμπ», ότι ο Τραμπ πέφτει στην παγίδα που ο ίδιος έχει στήσει, είναι πλέον μια διαπίστωση που συμμερίζονται σχεδόν όλα τα στοιχειωδώς σοβαρά ΜΜΕ. Όπως άλλωστε έχει πια γίνει σχεδόν κοινός τόπος ότι τα αδιέξοδα του Τραμπ οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην αντίσταση και τακτική ευφυΐα «που δεν είχαν προβλεφθεί» του καθεστώτος της Τεχεράνης. Ωστόσο, πολύ λίγη προσοχή δίδεται στα όλο και πιο μεγάλα και άλυτα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πόλεμος του Τραμπ κατά του Ιράν μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα του, και κυρίως στο εσωτερικό του ίδιου του Λευκού Οίκου!

Στις 28 Μάρτη, κατεβαίνουμε στο δρόμο!

Η παρουσία μας εκείνη τη μέρα αποτελεί αναγκαίο βήμα για να εκφραστεί η αντίθεση της κοινωνίας στην πολεμική κλιμάκωση, στην εμπλοκή της Ελλάδας και στη μετατροπή της κοινωνίας σε γρανάζι της πολεμικής οικονομίας:

Δεν θέλουμε πόλεμο - Δεν πολεμάμε για αυτούς - Δεν ζούμε σιωπηλοί & φοβισμένοι.

Τον λόγο για τις ζωές μας τον έχουμε εμείς.

Η ελληνική πυροβολαρχία Patriot πρέπει άμεσα να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Καμία εμπλοκή – καμία συνενοχή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά του Ιράν, του Λιβάνου, της Παλαιστίνης και των λαών της περιοχής.

Να γυρίσουν πίσω όλες οι φρεγάτες και τα αεροσκάφη που συμμετέχουν σε ιμπεριαλιστικές αποστολές.

Να κλείσουν οι βάσεις, έξω από το ΝΑΤΟ.

Σε αυτή τη συνέντευξη, η Μαριάμ Ναμάζι υποστηρίζει ότι η κεντρική σύγκρουση στο Ιράν δεν είναι ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων μεταξύ κρατών, αλλά ένας κοινωνικός αγώνας μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας και της ιρανικής κοινωνίας. Τοποθετεί τις διαδηλώσεις του 2025–2026 στο πλαίσιο πολλών δεκαετιών εξεγέρσεων και υπογραμμίζει τον ρόλο του κινήματος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», των εργατικών αγώνων και του φοιτητικού ακτιβισμού. Η Ναμάζι επικρίνει τόσο τα τμήματα της δυτικής Αριστεράς που απορρίπτουν τις διαδηλώσεις ως χειραγωγούμενες από το εξωτερικό, όσο και τις φιλοπόλεμες φωνές που παρουσιάζουν τη στρατιωτική κλιμάκωση ως απελευθέρωση. Συνολικά, η συνέντευξη παρουσιάζει την ιρανική εξέγερση ως έναν αγώνα με κοινωνικές ρίζες για δημοκρατικές ελευθερίες και ισότητα, του οποίου η έκβαση θα εξαρτηθεί τελικά από τις εσωτερικές δυναμικές της ιρανικής κοινωνίας και όχι από εξωτερικές γεωπολιτικές επεμβάσεις.